18 juni 2017

Vader en dochter

Door Marijn Sikken

Over twee jaar wordt mijn vader zestig. Natuurlijk weet ik al wat ik hem dan ga geven. Dat ga ik hier nog niet vertellen (leuk geprobeerd, pa) maar het feit dat ik mijn cadeau al weet zegt niet alleen iets over onze band, maar ook over wat voor ontvanger mijn vader is. Voor sommige mensen is het makkelijk om een cadeau te verzinnen, ik weet niet helemaal waar dat aan ligt, mijn vader is er zo een.

Ondertussen nadert Vaderdag (cadeau al lang onderweg) en staan mijn internetadvertenties weer vol aanbiedingen. Iemand prijst een lijstje met boeken aan voor Echte Mannen: tips met verslagen over kerels die wekenlang als vos langpootmuggen van het gras likken, voetbalbiografieën en allerhande hippe analyses van onze recentere geschiedenis. Als er in de Intertoysgids blijmoedig bij ‘speelgoed voor haar’ een kleine meisjes-uitvoering van een stofzuiger wordt aangeprezen, buitelt men over elkaar heen in een wedstrijd om het hardst roepen dat dit allemaal niet kan. Over Echte Mannenboeken hoor je nauwelijks iemand.

(Tussen de betrekkelijke veiligheid van deze twee haakjes zal ik de hand in eigen boezem steken en toegeven dat ik mijn eigen roman vorige maand op sociale media heb aanbevolen onder de noemer Ideaal Moederdagcadeau. Waarom? Omdat het, onder meer, over moeders en dochters gaat. We doen het, kortom, nooit goed met zijn allen). Terug naar Vaderdag.

Als lezende dochter van een lezende vader ben ik altijd extra ontroerd door vader-dochterverhalen. Een van mijn lievelingsromans gaat dan ook over de bijzondere band tussen de getroebleerde jonge vader Cor en zijn doodzieke dochter Merel. Waar ik de taal en retoriek roemde noemde iemand anders De vaders van de gedachte incestueus, maar zo lees ik deze novelle van Nanne Tepper niet: de dialogen, de interactie tussen ouder en kind, de flauwe grapjes, ik vind het allemaal geloofwaardig en zuiver.

Een ander voorbeeld is Het land van Melk en Honing, een prachtige roman van Grace McCleen over rouw en religie. Ik gaf het boek tijdens een boekenruilborrel aan iemand anders mee, gunde haar mijn leeservaring, maar het verhaal bleef rondspoken in mijn hoofd. De vader, bitter van zijn geloof gevallen, blijft zijn dochter Judith onvoorwaardelijk steunen in haar religieuze rituelen – hoeveel liefde en mentale rekbaarheid is daarvoor nodig?

Nog een voorbeeld: de liefde die Liesel voelt voor en ontvangt van haar aangenomen vader Hans in De Boekendief (Markus Zusak), nog steeds een van de romans waar ik het hardst om heb gehuild. En dan is er nog Vader en dochter van Michael Dudok de Wit, dat eerst verscheen als animatiefilm en later uitkwam als prentenboek. Zijn dit Echte Mannenboeken? Wat zijn dat in godsnaam?

Het mooiste aan mijn band met mijn vader vind ik hoe weinig we nodig hebben. Een auto, een radio, een snelweg – of, thuis, een paar stoelen en een glas wijn. Soms praten we over boeken, over andere dingen. Vaak zeggen we bijna niets. Dat is heel gezellig. Maar probeer dat maar eens in woorden te vangen. Of schrijf er een echt mannenboek over.

 

 

Recent

16 augustus 2017

Ideale bestaansvorm

11 augustus 2017

Zorgenkind of zondagskind

Literair Nederland - 10 jaar geleden

27 augustus 2007

Iemand gaat op reis naar een prachtig land, Peru in dit geval, en schrijft een boek over deze reis. Op de flap staat: "Het neusje van Peru voert de lezer mee naar de Peruviaanse woestijn, het Triticameer, over de Andes naar het hart van het Incarijk, tot in de jungle nabij Iquitos."

Iemand gaat op reis naar een prachtig land, Peru in dit geval, en schrijft een boek over deze reis. Op de flap staat: "Het neusje van Peru voert de lezer mee naar de Peruviaanse woestijn, het Triticameer, over de Andes naar het hart van het Incarijk, tot in de jungle nabij Iquitos."

Dat klinkt toch goed nietwaar? Helaas, we worden wel meegenomen maar niet naar het bovengenoemde. Natuurlijk komen deze gebieden wel voor in het boek maar het frappante is dat ik heel veel over het reizen zelf heb gelezen maar weinig over het land.

Lees meer