5 oktober 2015

Remco Campert bekroond voor zijn oeuvre

De lichtvoetigste van de Vijftigers ontvangt de belangrijkste oeuvreprijs van de lage landen

Literair nieuws

Remco Campert krijgt op 8 oktober door koning Filip van België de driejaarlijkse Prijs der Nederlandse Letteren uitgereikt, de belangrijkste oeuvreprijs van de lage landen. Tevens verschijnt eind september een dubbelnummer van De Parelduiker gewijd aan Campert, die ook wel de lichtvoetigste van de Vijftigers genoemd wordt.

In dit eerbetoon aan deze gelauwerde auteur, zag de redactie van De Parelduiker zijn kans schoon om met dit dubbeldikke nummer, wat overigens al gepland stond, een strik op het oeuvre en de persoonlijkheid van Nederlands meest geliefde schrijver van dit moment te spelden. Speciaal voor De Parelduiker heeft Campert zijn persoonlijke archief ter beschikking gesteld. De redactie diepte vele parels uit zijn roemruchte verleden op en vroeg auteurs bijdragen over zijn relatie met film en tv, zijn liefde voor jazz, de Antwerpse jaren (1964-1966), het officieuze debuut in 1950 in Parijs (Ten Lessons with Timothy) en de vriendschap met Lucebert. Een primeur is de briefwisseling tussen Simon Vinkenoog en Campert, een heftig dispuut over poëzie, hier voor het eerst gepubliceerd. Verder zien we Campert in dit rijk geïllustreerde nummer ook nog als poëzieredacteur, hoorspelschrijver, tekenaar en vertaler. Nooit eerder gepubliceerde foto’s en documenten maken het nummer tot een absolute must have voor liefhebbers van het werk van Remco Campert.

De betreffende Parelduiker is te verkrijgen via de betere boekhandel of  www.parelduiker.nl.

 

 

Recent

21 maart 2017

Intrigerende zwakheden

20 maart 2017

De zee in Tilburg

Literair Nederland - 10 jaar geleden

26 maart 2007

Zonder dat hij het wist, keek ze hem telkens na als hij voorbijkwam, de winkelierster, langs de zaak, soldaat Brû. Hij liep daar heel ongedwongen, in zijn vrolijke kaki klof, met zijn haar, tenminste wat er onder de kepie van te zien was, zijn haar keurig geknipt en nagenoeg glanzend, zijn handen langs de naad van zijn broek, handen waarvan de ene, de rechter, met onregelmatige tussenpozen omhoogging om een superieur te eren of de groet van een gedemilitariseerde te beantwoorden. Niet bevroedend dat hij elke dag door een bewonderend oog werd vastgepind op de weg die hem van de kazerne naar het bureel voerde stapte soldaat Brû, die in het algemeen nergens aan dacht, maar als hij dat toch deed dan het liefst aan de slag bij Jena, stapte soldaat Brû voort met de onbevangenheid van een niet-bewuste. Met zijn niet bewust grijsblauwe ogen en zijn niet bewust elegant omwikkelde beenkappen droeg soldaat Brû heel naïef al het nodige met zich mee om in de smaak te vallen bij een jongejuffrouw die niet helemaal jong meer was en ook niet helemaal juffrouw. Het ontging hem.

Zonder dat hij het wist, keek ze hem telkens na als hij voorbijkwam, de winkelierster, langs de zaak, soldaat Brû. Hij liep daar heel ongedwongen, in zijn vrolijke kaki klof, met zijn haar, tenminste wat er onder de kepie van te zien was, zijn haar keurig geknipt en nagenoeg glanzend, zijn handen langs de naad van zijn broek, handen waarvan de ene, de rechter, met onregelmatige tussenpozen omhoogging om een superieur te eren of de groet van een gedemilitariseerde te beantwoorden.

Lees meer