1 februari 2016

Mr. Mulliners sterkste verhalen – P.G. Wodehouse

Sterke verhalen, fijn voor de fans

Recensie door Geurt Franzen

Tja, P.G. ‘Plum’ Wodehouse (1881-1975), wat moet je daar nou mee? Zit er nog iemand, behalve de trouwe leden van de P.G. Wodehouse Society, op een vertaling van diens werk te wachten? Uitgeverij IJzer denkt in ieder geval van wel. In Mr. Mulliners sterkste verhalen heeft de uitgever elf verhalen van de Brits/Amerikaanse schrijver die nog niet eerder in Nederland in boekvorm gepubliceerd zijn opgenomen. Ze zijn vertaald door Leonard Beuger, die al eerder zijn tanden zette in werk van Wodehouse. Dat is geen eenvoudige opgave; het werk van Wodehouse wordt door sommigen onvertaalbaar geacht vanwege diens vele verwijzingen naar de Engelse taal, de Britse geschiedenis en zijn literaire voorgangers.

Pub
Wodehouse schreef vele romans en verhalen en de meeste spelen zich af in het Engeland van de eerste helft van de vorige eeuw. U kent het wel: dat platteland waar de adel tegen de stroom van de moderne tijd in stand en status overeind probeert te houden. Plattelandsdorpjes waar het leven zich afspeelt op het slordig geplaveide, maar keurig onderhouden pad tussen pub en kerk.
In één van die pubs, herberg De Rustende Hengelaar, is Mr. Mulliner een vaste gast. Zo’n klant waarvan je blij bent dat die binnenkomt als je helemaal alleen je verdriet aan het verdrinken bent. Eindelijk aanspraak. Zo’n klant die je echter liever kwijt dan rijk bent als je in prettig gezelschap verkeert. Dan zet hij als een terriër zijn tanden in je kuiten en laat hij niet meer los. Eén vriendelijk woord van jou en je wordt ondergedompeld in een spraakwaterval van heb ik jou daar. Zo’n klant die je een vraag stelt, niet omdat hij geïnteresseerd in je is, maar omdat hij je antwoord gebruikt als springplank voor zijn eigen verhaal. Zo’n klant dus. Die het ene sterke verhaal na het andere opdist. Niet zo sterk als die van Baron von Münchhausen, maar toch. De gasten van De Rustende Hengelaar weten best dat je ze met een fikse korrel zout moet nemen, al die verhalen waarin de ooms, neven en achterneven van Mr. Mulliner de hoofdrol spelen.

Kenau
Zijn ze geestig? Ach. Een in scène gezette diefstal van waardevolle postzegels, twee golfers die zich verplicht voelen een wedstrijd te spelen om de hand van Agnes Flack, een Kenau met een donderstem met wie eigenlijk geen van beiden trouwen wil, twee Lords die jaloers zijn op elkaars snor, een verwende rijkaard die voor het eerst van zijn leven in een achterbuurt belandt… Ooit zal er om die Carmiggeltachtige verhaaltjes gelachen zijn. Maar nu komt het allemaal erg gedateerd over. De verwikkelingen zijn studentikoos en de beeldspraak is oubollig: een zeeman wiens rondborstige hartelijkheid doorklinkt in zijn stem, mensen die zich in een kolkende stroom door een deur naar buiten persen en een vrouw die de koningin is van stormachtige emoties. Hoogstaande literatuur is het niet, de grapjes zijn belegen en de lezer wordt er weinig wijzer van. Voor de echte fans, voor de liefhebbers van de taal die Wodehouse bezigt, zijn verhalen als deze vast de moeite waard. Maar wie zijn taal liefheeft, zoekt de bevrediging niet in een vertaling, maar in het originele werk.

 

Mr. Mulliners sterkste verhalen
P.G. Wodehouse
Vertaling door: Leonard Beuger
Nawoord door: Peter Nieuwenhuizen
Verschenen bij: Uitgeverij IJzer
ISBN: 9789086841226
272 pagina's
Prijs: € 17,50

Meer van Geurt Franzen:

12 december 2016

Kijkje in de keuken van DBC Pierre 

Over 'Laat ze maar denken dat je als schrijver geboren bent' van DBC Pierre
18 november 2016

Bomaanslag? We nemen nog een glas

Over 'Spoo Pee Doo' van Dimitri Verhulst
18 oktober 2016

Je verraadt alleen van wie je houdt 

Over 'Panter in de kelder' van Amos Oz

Recent

23 januari 2017

Het verlangen elders te zijn

Over 'Stromen die de zee niet vinden' van Rob Verschuren
20 januari 2017

Openhartig over lotsbestemming

Over 'Het visioen aan de binnenbaai' van Oek de Jong
19 januari 2017

Lawaaidichter en lawaaimakers

Over 'Radeloos en betoverd' van Pat Donnez
18 januari 2017

Streng en gewichtig

Over 'We hadden liefde, we hadden wapens' van Christine Otten
17 januari 2017

Ongrijpbare gedichten

Over 'Bladgrond' van Roland Jooris

Verwant

1 februari 2016

Recensie door Albert Hogeweij

Over 'Bloed ' van P.G. Wodehouse