14 november 2014

Stefan Hertmans wint AKO Literatuurprijs 2014

“Hertmans levert met Oorlog en terpentijn zijn meesterproef, die nu al de status van een klassieker heeft.”

Literair nieuws

Één van de meest prestigieuze literaire prijzen in het Nederlandse taalgebied, de AKO Literatuurprijs 2014 is gisteravond toegekend aan de Vlaamse schrijver Stefan Hertmans voor zijn boek Oorlog en terpentijn. Het was de 28e maal dat de AKO Literatuurprijs werd uitgereikt. De eerste AKO Literatuurprijs werd in 1987 uitgereikt aan J. Bernlef voor zijn boek Publiek geheim. Vorig jaar won Joke van Leeuwen met haar boek Feest van het begin.

De feestelijke uitreiking vond plaats in de Koninklijke Schouwburg in Den Haag tijdens een speciale Crossing Border-avond. De genomineerde auteurs werden allen door Wim Brands geïnterviewd, waarna in een rechtstreekse uitzending van het actualiteitenprogramma Nieuwsuur de winnaar bekend werd gemaakt.

Stefan Hertmans (1951) is auteur van een literair en essayistisch oeuvre. Gedichten en verhalen van zijn hand zijn verschenen in het Frans, Spaans, Italiaans, Roemeens, Kroatisch, Duits en Bulgaars.

Zijn boek, Oorlog en terpentijn gaat over zijn grootvader die op zijn 17e als militair terechtkomt in de hel van de veldslagen van de Eerste Wereldoorlog. In zijn leven daarna probeert hij te herstellen van zijn oorlogtrauma’s. “Een meesterlijk geschreven relaas van een dramatisch leven en een stuk Gentse familiegeschiedenis”, aldus de jury. Hertmans ontving een sculptuur van Eugène Peters en een bedrag van 50.000 euro.

Voor de AKO Literatuurprijs 2014 waren naast Hertmans de vijf volgende schrijvers genomineerd: Wessel Gussinklo, Guus Kuijer, Tom Lanoye, K. Schippers en Frank Westerman.

Recent

21 maart 2017

Intrigerende zwakheden

20 maart 2017

De zee in Tilburg

Literair Nederland - 10 jaar geleden

26 maart 2007

Zonder dat hij het wist, keek ze hem telkens na als hij voorbijkwam, de winkelierster, langs de zaak, soldaat Brû. Hij liep daar heel ongedwongen, in zijn vrolijke kaki klof, met zijn haar, tenminste wat er onder de kepie van te zien was, zijn haar keurig geknipt en nagenoeg glanzend, zijn handen langs de naad van zijn broek, handen waarvan de ene, de rechter, met onregelmatige tussenpozen omhoogging om een superieur te eren of de groet van een gedemilitariseerde te beantwoorden. Niet bevroedend dat hij elke dag door een bewonderend oog werd vastgepind op de weg die hem van de kazerne naar het bureel voerde stapte soldaat Brû, die in het algemeen nergens aan dacht, maar als hij dat toch deed dan het liefst aan de slag bij Jena, stapte soldaat Brû voort met de onbevangenheid van een niet-bewuste. Met zijn niet bewust grijsblauwe ogen en zijn niet bewust elegant omwikkelde beenkappen droeg soldaat Brû heel naïef al het nodige met zich mee om in de smaak te vallen bij een jongejuffrouw die niet helemaal jong meer was en ook niet helemaal juffrouw. Het ontging hem.

Zonder dat hij het wist, keek ze hem telkens na als hij voorbijkwam, de winkelierster, langs de zaak, soldaat Brû. Hij liep daar heel ongedwongen, in zijn vrolijke kaki klof, met zijn haar, tenminste wat er onder de kepie van te zien was, zijn haar keurig geknipt en nagenoeg glanzend, zijn handen langs de naad van zijn broek, handen waarvan de ene, de rechter, met onregelmatige tussenpozen omhoogging om een superieur te eren of de groet van een gedemilitariseerde te beantwoorden.

Lees meer