Schrijfster in spe

door Liliane Waanders

Zou ze haar entrée in de letteren inmiddels gemaakt hebben? Het is december en tijd om de balans op te maken en het jaar af te sluiten. Vandaar dat zij me weer te binnen schoot. Ze had toen ik haar ontmoette net het manuscript van haar eerste roman naar een uitgever gestuurd. Die uitgever had geen moment getwijfeld. Hij heeft haar per ommegaande laten weten: ‘dit gaan we uitgeven’. Wat hij volgens haar ook zo fijn vond: het manuscript hoefde helemaal niet herschreven te worden en redigeren was ook niet nodig.
Haar verstand stond er bij stil toen ik haar vertelde dat het eerder regel dan uitzondering is dat er nog het een en ander met een manuscript moet voordat het een boek is. Had ze dat geweten: nu had ze uit eigen zak een redacteur betaald om haar tekst te redigeren.

Ze heeft nooit de ambitie gehad schrijver te worden. Ze zou ook nooit één letter op papier gezet hebben als de warenhuisketen waar ze werkte niet failliet was gegaan.
Het schrijven van haar eerste roman ging haar makkelijk af. Ze snapt niet waar andere schrijvers zo moeilijk over doen. Al moet ze toegeven dat ze niet gedacht had dat het zo eenvoudig was. Ze was gewoon gaan zitten en had het verhaal dat ze in haar hoofd had opgeschreven. Zonder zich druk te maken over een x-aantal woorden dat ze per dag moest halen. Zonder zich af te vragen of wat ze schreef goed genoeg was om uitgegeven te worden. Op een dag was het boek klaar. Toen ging ze op zoek naar een uitgever.
Voor haar is de rest inmiddels geschiedenis.

Ideeën voor volgende romans heeft ze genoeg. Een stuk of vijf boeken zitten er zeker nog in haar hoofd. Die zullen niet allemaal even autobiografisch zijn. Op een keer zal ze uitgeschreven zijn over wat ze zelf heeft meegemaakt. Ze verwacht dat ze tegen die tijd schrijfster genoeg is om op haar fantasie te vertrouwen.
Overigens is ze niet van plan fulltime te gaan schrijven. Ze is namelijk niet alleen schrijfster maar ook beeldhouwster. Voorlopig is het plan beide disciplines af te wisselen: beeldhouwen in de zomer en schrijven in de winter.
Schrijven een vorm van seizoenarbeid: op zich een interessante gedachte.

Ik hoor haar aan en heb niet de behoefte haar te onderbreken. Ze heeft werkelijk geen idee. Daarom zit ze in de stoel naast de mijne. Er wordt een boek gepresenteerd van een schrijver die ik wel en zij niet kent. Ze is gekomen om de kunst van het boeken ten doop houden af te kijken. Binnenkort zal haar roman gepresenteerd worden en ze wil weten wat ze kan verwachten. Wat voor mensen er naar zo’n bijeenkomst komen (vooral veel familie en vrienden), wat er door wie gezegd wordt (vooral veel lovende woorden van de uitgever voor de schrijver v.v.). Zelfs de catering heeft haar volle aandacht (witte wijn, bier, chips, borrelnootjes en cola voor de kinderen).
Volgens mij gaat zij dat straks heel anders aanpakken.

 

P.S. De roman is er inmiddels.

 


Liliane Waanders komt wel eens ergens, ontmoet wel eens iemand en leest wel eens wat. Als dat met literatuur te maken heeft, schrijft ze er columns over.

Recent

17 januari 2018

Rusland, mijn Rusland

12 januari 2018

Voelen met verstand

Literair Nederland - 10 jaar geleden

21 januari 2008

Een verhalendebuut
door Bernadet

Het blijft altijd lastig een verhalenbundel te bespreken hoewel door deze verhalenbundel een rode draad loopt. Op de flaptekst staat: De personages in deze verhalen treden elke dag de wereld monter tegemoet, om dan altijd weer te ontdekken dat het leven tegenstrijdige eisen stelt. De situaties waarin ze terechtkomen zijn verwarrend – tragisch voor hen, vaak hilarisch voor de lezer.

Lees meer