Schizofrene dwaling

Door Stefan Ruiters

Ik zie de auto’s voor mijn raam voorbij flitsen terwijl ik in gedachten vanachter mijn bureau naar buiten naar een leeg laagland met knotwilgen en sloten tuur. Dat is best gek. Maar toch gebeurt me dat vaak. Ik loop ergens, in de supermarkt of op een plein, maar eigenlijk ook weer niet. De mijmering die altijd in mij is, brengt me op een dijk langs een rivier, naar het dorp kijkend met de spitse kerktoren waar ik op 200 meter vandaan woon aan het marktplein. Of op een berg met een panoramisch uitzicht, met  eeuwige sneeuw op de toppen, al fiets ik toch echt de stad uit richting de westelijke rand van Amsterdam waar ik woon en werk. En waar mijn boeken staan die ik de hele wereld over stuur. Ik zal vast niet de enige zijn die werkelijkheid en fantasie op hetzelfde moment kunnen beleven. Mindfullness in het kwadraat? Schizofrene dwaling van de geest? Bipolair genot van het leven.

Op het moment dat ik boeken sta in te pakken om te verzenden, ben ik ook bezig met het schrijven van een verhaal dat er nooit zal komen. Over een oudere beeldhouwer die terugdenkt aan vroeger jaren toen hij in zijn atelier stond, dat aan de dijk lag bij een rivier en dat over een week gesloopt gaat worden. Die verhaallijn heeft zich nu al een jaar of twee in mijn hoofd genesteld sinds ik een paar kunstcatalogi uit de jaren zeventig van de beeldhouwer Marius van Beek (1921-2003) in handen kreeg bij een boekeninkoop. Maar het verhaal wil niet bepaald vlotten. Iedereen wenst wel eens een maandje vrijaf van werk en beslommeringen om ergens in een huisje in de duinen of op een Waddeneiland te gaan zitten om dan die bom van creativiteit te laten ontploffen. Ik dus ook, maar dat komt er gewoon niet van. Zijn er mogelijk van die groepsreizen voor uitgestelde creatievelingen? Schilders, schrijvers, fotografen, filmers die op een bungalowpark allemaal hun ‘ware’ ding mogen gaan doen. Vast wel. Ergens in een bos in Drenthe wordt elke zomer Buitenkunst gehouden, met honderden deelnemers op een camping en allemaal werkplekken, maar dat is me toch weer te massaal, te openbaar. Liever schrijf ik alleen een gedicht, dat ik daarna kan weggooien zonder dat iemand het heeft gelezen en dan zegt dat het mooi is – of te erg voor woorden.

 

Recent

12 januari 2018

Voelen met verstand

10 januari 2018

Te mooi om waar te zijn

Literair Nederland - 10 jaar geleden

21 januari 2008

Vertraagd licht en andere verhalen, PBnf

Het blijft altijd lastig een verhalenbundel te bespreken hoewel door deze verhalenbundel een rode draad loopt.

Op de flaptekst staat: De personages in deze verhalen treden elke dag de wereld monter tegemoet, om dan altijd weer te ontdekken dat het leven tegenstrijdige eisen stelt. De situaties waarin ze terechtkomen zijn verwarrend – tragisch voor hen, vaak hilarisch voor de lezer. In deze subliem geschreven verhalen komen heel verschillend mensen vooral zichzelf tegen, op een manier die zowel herkenbaar eigentijds als bijzonder indringend is.

Lees meer