1 juli 2017

Red me

Door Inge Meijer

Dromen over de prins op het witte paard, daar heb ik als kind wel last van gehad. Zingend als Julie Andrews in The  Sound of Music,  heuvels en dalen nemend met de armen in spreidstand alsof ze vloog. Had ik ook last van. Ik groeide op met een beeld van zingende en zwevende gebeurtenissen en geloofde dat de wereld zo in elkaar stak. Daarom moet je kinderen geen sprookjes voorlezen,  niet meenemen naar lichtvoetige musicals  – want hoe zwaar het onderwerp ook, door het te bezingen, wordt de ernst van het leven onnodig geromantiseerd. Na The Sound of Music, ik was en jaar of elf, dacht ik nog lang dat je do-re-mi zingend de oorlog in ging. Wat ik wel weer romantisch vond. Een wereld van mooie plaatjes waar musicals en sprookjes aan lijden. Dat soort geluk bestaat niet en er was geen prins op een wit paard die mij kon redden van het leven dat ik nu lijd. En als ie – stel dat – zou komen opdagen, dan zou ik weigeren me met zulk in de schoot geworpen geluk in te laten.

Deze week las ik in een interview met Matt Haig (van Redenen om te blijven leven (2015)) in The Guardian: ‘I think that books can save us and I think they sort of saved me.’ Alsof ik een zielsverwant gevonden had. Want dat is waar ik wél in geloof. Dat een boek je leven kan redden in plaats van die prins op het witte paard. Een boek om bij te schuilen. Achter een opengeslagen boek  mag je gepermitteerd afwezig zijn en al lezende verzamel je een schat aan kennis waar je in het dagelijkse leven nog wat aan kunt hebben.

In diezelfde week zag ik een vriendin die ik lang niet gezien had. Het was in een vluchtig voorbij gaan – nu ik erover nadenk, beende ze door de supermarkt – waarbij haar lange linnen jas achter haar aan zwierde. Voor ik het wist, was ze weg. Ik had nog net gezien dat een deel van haar blonde haren, blauw waren. Een dag later passeerden we elkaar, zij op weg naar de stad, ik op weg naar huis, op de fiets. Ik riep, zij riep, ik keek achterom maar weg was ze. Ik zag nog dat haar blonde haar nu met zwart bedekt was. Wanneer ze dagelijks van haarkleur veranderde, was er een crisis gaande.

Toen ik haar dan weer zag op de markt bij een groentekraam – het haar nu deels roze – waar ze gebogen stond boven een krat avocado’s, begroette ik haar, “Hé, gaat het?’ en moest denken aan Richard en Cynthia uit, Dit boek redt je leven van A.M. Homes. Ze zei, net als in het boek, ‘Laat me met rust’. Ik zei: ‘Ik ben het, weet je nog?’ Ze keek me aan en ik zei: ‘Ik heb nog een goed boek liggen.’ Ze begon te stralen en zei: ‘Red me, lees me voor.’ En dat deed ik.

 

 

 

Recent

16 oktober 2017

Nooit meer los van Indië

Literair Nederland - 10 jaar geleden

29 oktober 2007

Roman met cartoonachtige taferelen
Door Rabin Gangadin

De opvatting dat de zintuiglijke waarneembare wereld de enige werkelijkheid is, is tegenwoordig niet meer vol te houden. In die andere dimensie van werkelijkheid speelt niet alleen de nieuwe natuurkunde, maar ook de religieuze ervaring een belangrijke rol.
De ervaring van mensen die contact zouden hebben gehad met een werkelijkheid die uitstijgt boven de alledaagse werkelijkheid, betreft een waarneming van het transcendente, a.h.w.

Lees meer