2 november 2010

Recensie: De verzopen katten en de Hollander – Detlev van Heest

‘Alles moet opgeschreven worden.’

‘Alles moet opgeschreven worden.’

‘In het westen van Tokyo bevindt zich de schilderachtige buurtschap Nieuwloofwijk.’
Met deze eerste zin omschrijft de schrijver de wijk, waar hij gedurende de eerste jaren van deze eeuw een aantal oudere buurtbewoners portretteert. Van Heest is dan nog journalist, maar met tegenzin en zit liever thuis terwijl zijn vrouw Annelotte in de bloemenhandel werkzaam is. Van Heest houdt ervan om naar zijn buren te kijken en hen te beschrijven. Hij portretteert hen in dit boek om beurten.

Het eerste en meteen het mooiste portret is van mevrouw Suzuki, die steeds vergeetachtiger wordt. Van Heest trekt zich haar lot aan en oogst daarmee de dankbaarheid van haar familie. Aan het eind van het boek, als hij inmiddels naar Nieuw-Zeeland geëmigreerd is, bezoekt hij samen met enkele van haar familieleden haar graf.
Enkele andere buurtbewoners zijn kapper Booreiland die leverkanker heeft en trompettist Z. die hem en zijn vrouw fluitles geeft. Zij worden af en toe door Z. uitgenodigd voor een etentje, maar ze zijn zelf vegetariërs en worden ziek van de grote hoeveelheden vlees die ze daar krijgen. Verder leren we onder meer kok Dzjoen kennen, die geen vaste baan heeft en bedelt om geld, de heer Van Tricht, die in de loop van de jaren aan de praat raakt over zijn gedrag tijdens de oorlog en mevr. D., een Jehova’s getuige die bevriend raakt met Van Heest.
De meeste Japanners hebben Nederlandse namen zoals mevrouw Schaduwberg of Boomdorp.
De fonetische schrijfwijze van Japanse namen zoals Foedzji in plaats van het gebruikelijke Fuji doet vreemd aan.

Door de dialoogvorm komen we mondjesmaat iets te weten over de verhouding tussen Van Heest en zijn vrouw. Ze hebben geen kinderen, wel een kat zonder staart. Detlev is behoorlijk fobisch, Annelotte komt over als een chagrijnig mens. Ze heeft veel op haar man aan te merken. Ze vindt bijvoorbeeld dat hij teveel foto’s maakt. Het vele gekibbel doet denken aan de relatie tussen Maarten en Nicolien in Het Bureau van Voskuil. Het boek is ook aan de laatste opgedragen. Detlev is een fanatiek dierenbeschermer, net als Voskuil was. Hij onderneemt actie om te voorkomen dat bomen gerooid gaan worden. De dwangmatige manier waarop hij de bloemen van zijn uurwerkplant telt, is exemplarisch voor het opschrijven van alles wat er in zijn buurtje gebeurt. Daarmee schetst hij wel een interessant beeld van de dagelijkse Japanse cultuur.

Van Heest baseert zich qua stijl, vorm en zelfs bepaalde uitdrukkingen op Voskuil. Daar is niets op tegen, maar zoals vaker is de kopie minder overtuigend dan het origineel. In dit boek had nog wel wat geschrapt kunnen worden om het geheel sterker te maken, maar ook in deze vorm levert het een boeiend menselijk document op.

De verzopen katten en de Hollander

Auteur: Detlev van Heest
Verschenen bij: Uitgeverij Van Oorschot (2010)
Prijs: € 25,- paperback, € 45,- gebonden

Recensie: De verzopen katten en de Hollander
Detlev van Heest
ISBN: 9789028241428

Meer van :

20 oktober 2017

Soepel en licht vallende poëzie

Over 'Wax Hollandais' van Abdelkader Benali
18 oktober 2017

‘Een luchtig sprookje’

Over 'Waterscheerling' van Rascha Peper
17 oktober 2017

Van poldercrimineel tot godfather in Frankrijk

Over 'Ondijk/Punt' van Barry Smit

Recent

16 oktober 2017

Nooit meer los van Indië

Over 'De Tanimbar-legende' van Aya Zikken
13 oktober 2017

Leven zonder moeder

Over 'Het intieme vreemde' van Jente Jong
12 oktober 2017

Een antikrimi

Over 'De rechter en zijn beul' van Friedrich Dürrenmatt
11 oktober 2017

De stijl tekent de man

Over 'Mijn grote appartement' van Christian Oster
10 oktober 2017

Eindeloos gepieker

Over 'Parttime astronaut' van Renée van Marissing

Verwant