6 april 2009

Recensie De mooiste dagen zijn het ergst – Anke Scheeren

Door Margot Zuidema

Stel je bent een 24-jarige studente filosofie en je woont in een sporthal. Het is wel al je derde studie; wis- en natuurkunde en de kunstacademie pasten toch niet helemaal bij je, maar je bent nog jong en de hele wereld ligt voor je open. Dan krijg je een telefoontje uit Frankrijk: je geëmigreerde moeder, slechts 51 jaar, ligt op sterven. Wat doet dat met je?

Een ontsnapping is niet meer mogelijk: je moet meteen als een volwassene beslissingen nemen.

Lena heeft wel een vriend, Michael, maar ze kent hem nog niet zo lang. Wil ze wel met hem door? Je voelt haar worsteling: “stuur ik hem een sms met: ‘ik wil je niet meer zien’ of ‘vergeet mij, ik vergeet jou ook’ of ‘ik bel je nog’ of toch ‘ik denk dat het beter is dat we elkaar niet meer zien’.”

De roman “De mooiste dagen zijn het ergst” gaat over de rouwverwerking van Lena, en haar zoektocht naar geluk. Geluk. Vroeger waren de ingelijste rapportcijfers van Lena en haar broer Sasja moeders “ingelijst geluk”.

Lena keek in haar jeugd uit naar de dag waarop zij op kamers zou gaan wonen, maar na het overlijden van moeder gaat ze terug naar het ouderlijke huis, terug naar de herinneringen. De huisarts vindt haar depressief en schrijft therapie voor. En of alles al niet erg genoeg is, krijgt ze bericht over haar vader, die al lang uit haar leven is verdwenen.

De schrijfster beschrijft op een prachtige manier hoe Lena met hulp van de therapeute weer grip probeert te krijgen op haar leven. Zo krijgt ze de opdracht afstand te doen van dingen. Lena laat het Michael zien: een kapotte stofzuiger en een ingeklapte strijkplank, weckflessen met stickers. ‘Ambitie’, ‘ansichtkaarten van plaatsen waar ik nooit heen zal gaan’, ‘beautytips’, ‘medelijden’ en ‘zware dagen’ staat op de etiketten. Door ‘dingen’ weg te gooien kan haar leven weer overzichtelijker worden.

Na een proces van ontkenning naar acceptatie verandert Lena van een hulpeloos en doelloos dobberend eendje in een jonge volwassen vrouw die beseft dat zij het leven zelf in de hand moet nemen. Ook al hangt het leven van tijdelijke oplossingen aan elkaar, je moet op zoek blijven naar geluk. Geluk is bijvoorbeeld “zien hoe aandoenlijk de kreukels in de huid van je geliefde zijn.”

De roman wordt verteld vanuit hoofdpersonage Lena, maar door de mails die Lena verstuurd aan een door haar bewonderde wetenschapper en door brieven die opduiken krijgt het verhaal diepgang en er is een verrassende wending.

Anke Scheeren laat haar personages uitspraken doen die de lezer bijblijven. Wie loopt er nog argeloos een huishoudelijke zaak binnen na het lezen van “Serieus worden betekent volgens mijn broer spullen aanschaffen waarvan je niet wist dat je ze nodig had. De Blokker is het walhalla voor spullen waarvan je niet wist dat je ze nodig had. Afdruiprekjes. Handdoekrekjes. Strijkplankhoezen. Eiersnijders. Notitieblaadjeshouders.”

‘De mooiste dagen zijn het ergst’ is een ontroerend, spannend, maar ook geestig boek, ondanks de serieuze thematiek. Anke Scheeren heeft een licht ironische stijl van schrijven en heeft originele uitspraken: “…veertien eenkopszakjes thee van 1,5 gram, eenentwintig gram dus in totaal. Het verhaal gaat dat de menselijke ziel 21 gram weegt. Wat je in je hand houdt, is dus het gewicht van mijn ziel.’ en … ‘als God ons geweten is, waar is dan het geweten van God?’ Haar dialogen zijn prachtig.’ “Hoeveel geluk past er in een schoenendoos?” vraag ik Sasja (….) “Ik denk dat geluk in theorie oneindig is wanneer het in cijfers wordt uitgedrukt…”

‘De mooiste dagen zijn het ergst’ is een roman die je in een adem uitleest!

De grootste angst van Anke Scheeren was dat haar debuutroman onopgemerkt zou blijven, ‘als het maar niet wordt doodgezwegen’ (interview in tijdschrift Boek). Grote kranten bespreken immers zelden debuten, had haar uitgever gezegd. Maar de debuutroman is tot dusverre lovend besproken in zowel de Volkskrant, als het NRC als in Trouw. De schrijfster, autismeonderzoekster, werkt aan een promotieonderzoek aan de VU. Het is te hopen dat ze voldoende tijd overhoudt voor het schrijven van een volgend boek… !

Anke Scheeren, De mooiste dagen zijn het ergst. Nieuw Amsterdam, € 14,95

Meer van :

17 oktober 2017

Van poldercrimineel tot godfather in Frankrijk

Over 'Ondijk/Punt' van Barry Smit
16 oktober 2017

Nooit meer los van Indië

Over 'De Tanimbar-legende' van Aya Zikken
13 oktober 2017

Leven zonder moeder

Over 'Het intieme vreemde' van Jente Jong

Recent

12 oktober 2017

Een antikrimi

Over 'De rechter en zijn beul' van Friedrich Dürrenmatt
11 oktober 2017

De stijl tekent de man

Over 'Mijn grote appartement' van Christian Oster
10 oktober 2017

Eindeloos gepieker

Over 'Parttime astronaut' van Renée van Marissing
5 oktober 2017

Op drift geraakt

Over 'Stille grond' van Sanneke van Hassel

Verwant