Recensie door: Rosalien Koster

Recensie door Rosalien Koster

In 2003 schreef de Japanner Takuji Ichikawa de roman Ima, Ai ni yukimasu, in het Nederlands vertaald als Bij jou zijn. Het was een grote hit in Ichikawa’s thuisland. Een Engelse vertaling volgde. Na de Angelsaksische landen is nu ook Nederland, dankzij de vertaling van Geert van Bremen, aan de beurt om kennis te maken met het proza van Ichikawa.

Bij jou zijn gaat, zoals de titel al suggereert, over de liefde. Centraal staat het verhaal van twee eindtwintigers Mio en Takumi. Als Mio op haar achtentwintigste sterft, blijft Takumi samen met hun vijfjarige zoon berooid achter. Zo goed en zo kwaad als het gaat, probeert hij de zorg voor zijn zoon en zijn werk te combineren. Geen gemakkelijke opgave, helemaal niet voor Takumi die al jaren gebukt gaat onder ernstige angstaanvallen.

Ogenschijnlijk gaat het leven zijn gangetje. Om het immense verdriet een beetje te verzachten, fantaseert Takumi samen met zijn zoontje Yuji avond na avond over de planeet Archief, de plek waar Mio na haar dood zou zijn heengegaan. Met de geestige en tegelijk ontroerende fantasieën van vader en zoon over deze planeet laat Ichikawa zien dat grote dramatische woorden niet nodig zijn. Het daadwerkelijke verdriet zit verscholen in het kleine en het onuitgesprokene. Genadeloos legt Ichikawa deze verborgen tragiek bloot. Helaas weet hij dit maar een paar hoofdstukken vol te houden. Vervolgens doet hij wat hij niet had moeten; het sentiment de voorrang geven. Wat volgt is een mooi, en uiterst gevoelig verhaal, maar Ichikawa beschikt jammer genoeg niet over genoeg zeggingskracht om echt indruk te maken zoals hij wel doet in de eerste paar hoofdstukken.

‘Hoe vaak je ook afscheid moet nemen, hoe ver je ook van huis raakt, altijd gaat het leven door’. De wijze woorden van meester Nombre, een oude man die Takumi elke dag in het park ontmoet, weerspiegelen voor Takumi de droevige waarheid.  Mio is er niet meer. Maar dan opeens keert Mio op een dag aan het begin van de regentijd, een jaar na haar overlijden, zoals ze voorspelde op haar sterfbed, weer terug op aarde.

Mio neemt opnieuw haar intrek in het appartement waar ze jaren woonde met man en kind.

Hier zal ze blijven tot het einde van de regentijd. Weten wie ze is en hoe haar leven eruit zag, weet Mio echter niet meer. Stukje bij beetje vertelt Takumi aan Mio over hun leven samen, hoe ze elkaar ontmoet hebben en hoe langzaam de liefde tussen hen beiden opbloeide. Het is vooral hier waar Ichikawa volledig de mist ingaat. De door Takumi verwoordde liefdesgeschiedenis is te idyllisch en te griezelig perfect om langdurig te kunnen blijven boeien.

Langzaam nadert het einde van de regentijd. Het verhaal loopt ten einde. Opnieuw moeten de twee geliefden afscheid nemen. Opnieuw haalt ook Ichikawa alle romantische clichés weer uit de kast om dit afscheid te verwoorden. Daarnaast kan Ichikawa het niet laten om in het laatste hoofdstuk alle vragen die het verhaal oproept te beantwoorden. Zonde, en bepaald niet slim. Juist de raadsels zorgen voor enige deining in het verdere weinig opzienbarende verhaal. Uiteindelijk blijft de lezer dan ook aan het einde van het boek, net als Takami, met lege handen achter.

 

Bij jou zijn

Auteur: Takuji Ichikawa
Vertaald door: Geert van Bremen
Verschenen bij: Uitgeverij Contact
Aantal pagina’s: 304
Prijs: € 19,95

Omslag Idyllische en griezelig perfecte liefdesgeschiedenis -
Idyllische en griezelig perfecte liefdesgeschiedenis
ISBN: 9789025435936

steun-ons

In Lissabon, vlakbij het café waar Fernando Pessoa in de jaren 30 werkte, zaten afgelopen zomer twee zwervers die vijf dozen voor zich hadden neergezet. Op een stond ‘morning wine’ op een ‘midday beer’, ‘a casual whiskey’, ‘a port to top it’, op de laatste ‘some food’. Het was een uitnodiging er kleingeld in te werpen. In het midden een groot bord: ‘At least we are honest!

Literair Nederland heeft een wat hoger ambitieniveau, maar onze dagelijkse kosten zijn op jaarbasis zo’n € 1.755,- (postzegels € 775,-, hosting € 500,- , redactiebijeenkomsten € 480,- ).

Helpt u ons met uw donatie?

 

 

Recent

20 april 2018

Ik ben buiten, dus ik ben

Over 'Rotgrond bestaat niet' van Gerbrand Bakker
19 april 2018

Getrotseerde aanvallen op het vaderschap

Over 'Vaderinstinct' van Hans Boland
18 april 2018

Tja

Over 'Ik, J. Kessels' van P.F. Thomése
17 april 2018

‘We moeten ons verhaal nog doen’

Over 'De laatste getuigen' van Svetlana Alexijevitsj
16 april 2018

Pleidooi voor intellectuele vrijheid voor vrouwen

Over 'Een kamer voor jezelf' van Virginia Woolf

Verwant