15 juni 2014

Prijs voor Nederlands beste poeziedebuut naar Maarten van der Graaff

Poëzie nieuws

Maarten van der Graaff (1987) heeft de C.Buddingh’-Prijs 2014 gekregen voor zijn bundel Vluchtautogedichten (Atlas/Contact). Zijn bundel werd hiermee verkozen tot het beste Nederlandse poëziedebuut van het afgelopen jaar. Van der Graaff heeft de prijs 12 juni in ontvangst genomen tijdens de 45e editie van het Poetry International Festival in Rotterdam.

De jury omschreef  zijn debuut als volgt: ‘Een dichter met zulke ambities vraagt niet nederig om te worden toegelaten in het huis van de poëzie, die morrelt niet zachtjes aan de poort, maar valt met het nodige misbaar en laweit binnen, die overrompelt het dienstdoende orkestje en zet het zelf op een toeteren.’ En sprak verder van een bundel vol bluf, branie en bravoure en werd unaniem verkozen tot beste bundel van 2013. 

Hieronder een proeve van zijn dichtkunst:

(uit: ‘De vrije encyclopedie’)

6.

Hoe lang duurt de 21ste eeuw?
Deze scène is opgetekend in Istanbul, op een hard bed
waarin ik een stadsgedicht wil schrijven
maar bedenk dat niets truttiger is dan de regels van de nukkige
toeristen die zich dichters noemen:
die welbespraakte weemoed, dat toefje ironie.
Zij zijn bang voor hartstocht.
Deze angst maakt het hun onmogelijk een stadsgedicht te schrijven.
Ik deel hun angst.
Bloemlees dit:

      Het Istanbul dat u nooit zag

Ze wil hem verlaten, maar is schandalig lui.
Het park is bejaard en onverschillig; zij verlangt naar hem.
Onder de douche doet ze het twee keer met zichzelf.
De volgende dag loopt ze langs de Blauwe Moskee,
die werd gebouwd door een leerling van Sinan.

Blondie geeft mij de gedichten van Nazim Hikmet.
Hikmet heeft een volk, een lul, een politiek.

Ik ben jaloers op de twintigste eeuw.
Ik ben jaloers op Hikmets gevangenschap.
Wie niet gevangenzit, is een cipier.

Aan de prijs is een bedrag van €1.200 verbonden. De C. Buddingh’-prijs wordt sinds 1988 uitgereikt aan de schrijver van het beste poëziedebuut. Vorig jaar was Henk Ester de winnaar.

Overige genomineerden waren Hannah van Wieringen met Hier kijken we naar, Josse Kok met Ik heb geslacht en Hanneke van Eijken met Papieren veulens.

 

Recent

21 maart 2017

Intrigerende zwakheden

20 maart 2017

De zee in Tilburg

Literair Nederland - 10 jaar geleden

26 maart 2007

Zonder dat hij het wist, keek ze hem telkens na als hij voorbijkwam, de winkelierster, langs de zaak, soldaat Brû. Hij liep daar heel ongedwongen, in zijn vrolijke kaki klof, met zijn haar, tenminste wat er onder de kepie van te zien was, zijn haar keurig geknipt en nagenoeg glanzend, zijn handen langs de naad van zijn broek, handen waarvan de ene, de rechter, met onregelmatige tussenpozen omhoogging om een superieur te eren of de groet van een gedemilitariseerde te beantwoorden. Niet bevroedend dat hij elke dag door een bewonderend oog werd vastgepind op de weg die hem van de kazerne naar het bureel voerde stapte soldaat Brû, die in het algemeen nergens aan dacht, maar als hij dat toch deed dan het liefst aan de slag bij Jena, stapte soldaat Brû voort met de onbevangenheid van een niet-bewuste. Met zijn niet bewust grijsblauwe ogen en zijn niet bewust elegant omwikkelde beenkappen droeg soldaat Brû heel naïef al het nodige met zich mee om in de smaak te vallen bij een jongejuffrouw die niet helemaal jong meer was en ook niet helemaal juffrouw. Het ontging hem.

Zonder dat hij het wist, keek ze hem telkens na als hij voorbijkwam, de winkelierster, langs de zaak, soldaat Brû. Hij liep daar heel ongedwongen, in zijn vrolijke kaki klof, met zijn haar, tenminste wat er onder de kepie van te zien was, zijn haar keurig geknipt en nagenoeg glanzend, zijn handen langs de naad van zijn broek, handen waarvan de ene, de rechter, met onregelmatige tussenpozen omhoogging om een superieur te eren of de groet van een gedemilitariseerde te beantwoorden.

Lees meer