5 december 2014

Portugese poëzie in Den Haag

Door Ingrid van der Graaf

‘The privilege of a lifetime is being who you are’

Er was een boekpresentatie in Den Haag. Nu zijn er wekelijks wel meer boekpresentaties, maar deze had een bijzonder karakter. Het betrof hier een presentatie van een Portugese dichtbundel Os medos e a gente ( De angst en het volk), een uitgave van Uitgeverij Chiado in Lissabon. Het is de derde dichtbundel van voormalig journalist,  tegenwoordig dichter en boekhouder bij de Portugese Ambassade, José Saraiva. Hoewel de dichter al negen jaar in Nederland woont, werd deze bundel in Portugal uitgegeven. De presentatie was in de ambtswoning van de Portugese ambassadeur.

Met tram 1 naar het Vredespaleis. Daar was het nog even zoeken naar de residentie die achter het Vredespaleis verscholen lag. Voor de hoge groene haag rondom het huis stond een bakfiets met lichtblauwe fietstassen. Het stond wat ongewoon. Die kinderbakfiets voor dat statige huis, waar men zich niet anders dan per auto laat vervoeren. Een vriendelijk ogende huishoudster liet ons binnen. In de ontvangsthal, waarvan vloeren en wanden bekleed waren met zware tapijten, klonk het Portugees en Nederlands levendig door elkaar. Het meubilair was donker klassiek en ademde de sfeer uit van koloniale tijden. De genodigden begaven zich naar het escritorio (mooi woord voor kantoor, waarin de betekenis van schrijven zit), links van de hal. De ruimte vulde zich met meer dan dertig personen, de overige belangstellenden dromden samen in beide deuropeningen, waarvan er een toegang gaf tot de hal en de ander het escritorio met de sala de estar (woonkamer) verbond.

De ambassadeur opende met een welkoms woord waarna de dichter zelf met verve verhaalde van de oude Grieken en Parcival. En dat die samen met Joseph Campbell een belangrijke inspiratiebron voor hem zijn geweest. Van Campbell is voor in de bundel het volgende citaat opgenomen: ‘The privilege of a lifetime is being who you are’. Hij omschrijft zijn bundel als volgt: ‘Geschreven in zwart-wit met een vleugje rood en blauw en een onderliggend groen. Ondanks de vele kleuren, heeft het niet de pretentie een regenboog te zijn… Er is geen grijs … (cinzento) ‘.

Saraiva blijkt een dichter te zijn die vindt dat zijn bundel het nu voor het zeggen heeft, voor wie hem openslaat. Na zijn verhalende toespraak node hij zijn gasten uit voor een glas port in de ontvangsthal, alwaar ook gesigneerd zou worden. De vertaler van onder andere Saramago, Lobo Antunes en Pessoa was aanwezig en verzocht om een voordracht. Wat onwennig las de dichter het gedicht: Pó?É.Mas…
Poemas, is Portugees voor poëzie. Door de lettergrepen los van elkaar te zetten, ontstaat: Pó. É. Mas… (Stof. Het is. Maar…). Wat de suggestie oproept van vervliegen en ‘tot stof zullen we wederkeren…’ De dichter besloot met, dat schrijver én lezers als een lichaam in beweging zijn. Zoals een rivier, een beekje, een stroompje dat zee wil zijn. ‘Becoming who you are.’ Wat ik al zei, het was een bijzonder boekpresentatie.

 

Recent

29 maart 2017

Jezelf terugvinden

27 maart 2017

Pulp of kunst

Literair Nederland - 10 jaar geleden

02 april 2007

In Ik woonde in een grot wordt het leven een bedoeïenen gemeenschap in het Midden-Oosten op een zeer eigen wijze wordt belicht.

In Ik woonde in een grot wordt het leven een bedoeïenen gemeenschap in het Midden-Oosten op een zeer eigen wijze wordt belicht.

Een westerse vrouw, met Nederlandse wortels, wordt opgenomen in een subgemeenschap in het Islamitische Jordanië. Een verhaal dat een deel van het Midden-Oosten belicht op een manier die zeer welkom is in Nederland op dit moment. Niets van het nu heersende beeld van onderdrukte vrouwen in het Midden-Oosten. Maar een avontuurlijk levensverhaal over een vrouw die, door zichzelf te zijn en te blijven, met haar eigen karakter wordt opgenomen in de gemeenschap en daar een belangrijke rol speelt in de gezondheidsvoorziening.

Lees meer