20 augustus 2009

Paulien Cornelisse treedt gratis op bij verkoper 100.000ste boek

Op 20 augustus rolt het 100.000ste exemplaar van Taal is zeg maar echt mijn ding van schrijfster en cabaretière Paulien Cornelisse van de drukpers. Op dat ene exemplaar zit een grote, gouden sticker. Wie het boek treft, krijgt een optreden.

De klant die dit boek in de boekhandel koopt, wint twee vrijkaartjes voor de cabaretvoorstelling ‘Dagbraken’ van Paulien Cornelisse. De boekhandel die het 100.000ste exemplaar verkoopt, wint bovendien een optreden van Paulien Cornelisse in de winkel.

De boekhandel reageert enthousiast op de feestelijke actie van Uitgeverij Contact en Impresariaat Wallis Finkers. ‘Onze vertegenwoordiger, Anne Sluijs, wordt overstelpt met reacties’, vertelt Cindy Eijspaart, publiciteitsmedewerker bij Contact. ‘Veel boekhandels bellen om hun bestelling te verhogen in de hoop het exemplaar met de gouden sticker te ontvangen.’ Zo heeft Boekhandel Huyzer in Delft 150 exemplaren besteld om het lot een handje te helpen. ‘Er zijn er ook die pogingen doen om Anne om te kopen met dinertjes en dergelijke. Maar daar gaat ze natuurlijk niet op in.’

Voor ons is het ook spannend, zegt Eijspaart. ‘We weten dat het exemplaar met sticker in deze oplage zit en ergens in de volgende week over de toonbank zal gaan, maar waar de gelukkige winkel zich bevindt weten wij ook niet. We wachten met spanning op een telefoontje van de gelukkige boekhandelaar en klant.’

Cornelisse heeft al een boekhandelgerichte voorstelling. ‘De winnende winkel krijgt echt waar voor zijn geld’, verwacht Eijspaart. ‘Bij Donner bijvoorbeeld heeft de cabaretière klanten en verkopers een middagje flink geëntertaind.’

In mei belandde Taal is zeg maar echt mijn ding uit het niets meteen in de toptien van de Bestseller 60. Een paar maanden later zijn er 100.000 exemplaren verkocht. ((c) RR, Boekblad)

Recent

19 september 2017

Nieuw leven beschreven

18 september 2017

Dichter van de werkelijkheid

16 september 2017

Een week lang feest

15 september 2017

Een wonderlijk leerdicht 

14 september 2017

Daar waar granaten fluiten

Literair Nederland - 10 jaar geleden

24 september 2007

"Toen ik jou voor het eerst zag, kwam je voorbijfietsen op een bakfiets waarin je spullen vervoerde. Het was laat in het jaar 1952, in de winter. Ik stond voor het raam van mijn ouderlijk huis in de Wilhelminastraat, waar mijn ouders een hotel-pension dreven, naar buiten te kijken. De Wilhelminastraat heette alweer een jaar of zeven zo. Als jong kind groeide ik op met de Schouwburgstraat, omdat in de oorlog namen van de koninklijke familie waren geschrapt door de Duitse bezetter. Soms reed je wel drie keer per dag op die bakfiets langs. Ik vond je koddig en stoer met je houtje-touwtjejas aan en je mutsje op. Je was toen al een apart type. Ik was vijftien jaar en had wat je noemt een voorspellende blik. Ik herinner mij dat ik, nadat je weer langs was gekomen, mijn moeder vertelde dat wij zouden trouwen en een kind zouden krijgen. Mijn moeder was het gewend dat ik zulke dingen zei. Ik had vaker van die voorspellingen, soms ook over de dood. Dat vond ze eng."

"Toen ik jou voor het eerst zag, kwam je voorbijfietsen op een bakfiets waarin je spullen vervoerde. Het was laat in het jaar 1952, in de winter. Ik stond voor het raam van mijn ouderlijk huis in de Wilhelminastraat, waar mijn ouders een hotel-pension dreven, naar buiten te kijken. De Wilhelminastraat heette alweer een jaar of zeven zo. Als jong kind groeide ik op met de Schouwburgstraat, omdat in de oorlog namen van de koninklijke familie waren geschrapt door de Duitse bezetter.

Lees meer