19 november 2015

Oogst week 47

Menno Hartman

Een liefdevol gemaakt boek dit In de ban van het beest. Nederlandse dieren door de ogen van hun kenners, waarbij – wat niet zo veel voorkomt als je wel zou denken – ook een specialist met de vormgeving van het binnenwerk bezig is geweest: Bart van den Tooren. Dat heeft geresulteerd in een zeer aantrekkelijke bladspiegel, een steunkleur in de belettering, mooi aflopende illustraties, een rustig en toch stevig geïllustreerd boek. Caspar Janssen interviewt een keur aan biologen en andere kenners van onze dieren. Van ‘de gewone tuinslak’ tot de ‘Kempense heidelibel’, en van ‘de wilde kat’ tot ‘de bruine rat’. De specialisten worden sprekend opgevoerd. De plaatjes zijn mooi gedetailleerd kleurendruk. Een heel fijn dierenboek, door Volkskrant-publicist Janssen.

In de ban van het beest
Caspar Janssen

De Burcht van Cynan Jones is volgens The Times: ‘een fantastische roman… Er zijn echo’s van Ted Hughes, Cormac McCarthy en Ernest Hemingway. Je kunt het lezen als poëzie, waarbij je de woorden in je hoofd laat rondgaan tot de verborgen patronen van de diepere betekenis naar boven komen.’

Een roman met minstens vijf witregels op elke bladzijde. Bijna elke alinea begint met een lidwoord of een persoonlijk voornaamwoord, naar aanleiding waarvan je de wat hypnotiserende verteltrant al wel kunt raden. Literair Nederland schreef nog niet eerder over Cynan Jones, een recensie volgt dus snel.

De Burcht
Cynan Jones

Carel Peeters is een van de langst publicerende critici van Nederland, sinds 1973 immers al verbonden aan Vrij Nederland. Zojuist verscheen zijn zestiende boek bij uitgeverij De Harmonie. Een veelzijdig man, Peeters, hij schreef boeken over onderwerpen variërend van van Lewis Caroll tot Massacultuur en nu deze verzameling essays over de paradox: ‘Menselijke machines, collectief individualisme, de vloeibare samenleving, de conservatieve rebel en echte imitaties: waarom kunnen persoonlijke, culturele en maatschappelijke fenomenen vaak alleen maar worden omschreven in de vorm van een paradox?

 De cultuur van het paradoxale laat Carel Peeters zien dat een complexe werkelijkheid tot vruchtbare (en soms onvruchtbare) tegenstellingen leidt.

Hij illustreert zijn visie met essays over de ideeën van oude en nieuwe denkers als Patricia de Martelaere, Gerrit Komrij, Frans Kellendonk, Menno ter Braak, Erasmus, Isaiah Berlin, Susan Sontag, Rousseau, John Gray en Slavoj Žižek.

Een ‘flexibel absolutist’ noemt Peeters bijvoorbeeld Michael Zeeman in een fraai essay in dit boek. Twee woorden die inderdaad veel meer en adequater tonen wie Zeeman was dan in twee woorden normaliter past.

De cultuur van het paradoxale
Carel Peeters

Recent

20 oktober 2017

Soepel en licht vallende poëzie

Over 'Wax Hollandais' van Abdelkader Benali
18 oktober 2017

‘Een luchtig sprookje’

Over 'Waterscheerling' van Rascha Peper
17 oktober 2017

Van poldercrimineel tot godfather in Frankrijk

Over 'Ondijk/Punt' van Barry Smit
16 oktober 2017

Nooit meer los van Indië

Over 'De Tanimbar-legende' van Aya Zikken