16 juni 2009

Onlangs verschenen: 'Verzamelde verhalen' – Willem Wilmink

Deze bundel, onder redactie van Vic van de Reijt en Wobke Wilmink-Klein bevat Willem Wilminks veelal autobiografische verhalen in één prachtband. De meeste daarvan verschijnen nu voor het eerst in een reguliere editie.
Het boek opent met Kleine idylle, dat hij op 19-jarige leeftijd schreef. Het loopt vooruit op Ver van de stad, het jeugdboek over zijn verblijf op een boerderij tijdens de oorlog. Meer jeugdherinneringen komen aan bod in Het verkeerde pannetje, dat bekroond werd met de Nienke van Hichtumprijs.
De Pedagogische herinneringen vormen het geestige relaas van zijn eenjarig leraarschap aan het Vossius Lyceum; in Twee broers verhaalt Wilmink over zijn scheiding en de rokkenjagerij die erop volgde.
Hoogtepunt vormen honderd pagina’s nieuwe verhalen en cursiefjes die in de nalatenschap ontdekt werden: Mijnheer Trompetter en In het kort. Ze maken deze uitgave tot een bijzonder literair monument voor een groot en geliefd auteur.

Willem Wilmink (1936-2003) beoefende alle literaire genres, maar was boven alles dichter en liedjesschrijver. Zijn werk werd onder meer bekroond met de Theo Thijssenprijs. In 2008 verscheen zijn nagelaten autobiografie: Hier is Prins Zonneschijn.
(bron: Nijgh & Van Ditmar)

Willem Wilmink, Verzamelde verhalen. Nijgh & Van Ditmar, gebonden, 416 p., € 27,50

Recent

20 november 2017

Het leven ontwijken

15 november 2017

Een portret in stukjes

Literair Nederland - 10 jaar geleden

26 november 2007

Een aantal jaren geleden heb ik een boek gelezen getiteld De kunst van het niets doen. Veel mensen reageerden met: "Oh, dat zou ik ook wel willen, een tijdje niets doen." Daar ging het boek echter helemaal niet over. Dat boek ging over Taoïsme en de gebeurtenissen in je leven op je af laten komen, van alle kanten bekijken, en dan weer verder gaan met je leven. Niet steeds in willen grijpen, dingen naar je hand willen zetten of bezweren. In het nu leven, de weg gaan die klaarblijkelijk zo moet zijn. Bij dit boek reageren mensen hetzelfde "Dat is toch dat boek van die dominee die niet in God gelooft? Dat is toch die atheïst?." Opschudding alom.

Een aantal jaren geleden heb ik een boek gelezen getiteld De kunst van het niets doen. Veel mensen reageerden met: "Oh, dat zou ik ook wel willen, een tijdje niets doen." Daar ging het boek echter helemaal niet over. Dat boek ging over Taoïsme en de gebeurtenissen in je leven op je af laten komen, van alle kanten bekijken, en dan weer verder gaan met je leven. Niet steeds in willen grijpen, dingen naar je hand willen zetten of bezweren.

Lees meer