4 augustus 2009

Onlangs verschenen: 'Litouwse verhalen' – Hermann Sudermann

Schitterende herontdekking in de reeks Duitse Bibliotheek

De Litouwse verhalen (1917) geven een realistisch beeld van de Litouwse bevolking van het zogenaamde Memelland, ooit Pruisisch-Duits grondgebied, nu een deel van Litouwen. Deze Oost-Pruisische Litouwers zijn protestantse christenen, die toch hun oude goden gunstig moeten stemmen. Het zijn voor een deel welgestelde boeren en vissers, die Duits en Litouws spreken, maar zich toch afzetten tegen de Duitse bovenlaag. Hartstocht en schuld kenmerken de verhalen ‘De reis naar Tilsit’ en ‘Miks Bumbullis’. ‘Jons en Erdme’ is het authentieke verhaal van veenkolonisten, die boer worden en hogerop willen. ‘De meid’ vertelt de geschiedenis van een jonge vrouw, die overgeleverd is aan de macht van een landheer en aan de wil van de mannen van haar eigen stand.

Sudermann, zelf afkomstig uit het Memelland, beschrijft al deze lotgevallen op een spannende en meelevende, hier en daar ook ironische manier. Hij doet dit in een taal die heel dicht bij de gesproken taal van zijn personages staat en doorspekt is met couleur locale. Zo weet hij een wereld op te roepen die niet meer bestaat, maar die we ons dankzij zijn schildering nog levendig kunnen voorstellen.

Hermann Sudermann, Litouwse verhalen. Atlas, gebonden, 288 p., € 34,90. Vertaald door Elly Schippers en Hilde Keteleer met een nawoord van Theo Kramer. 

Recent

19 september 2017

Nieuw leven beschreven

18 september 2017

Dichter van de werkelijkheid

16 september 2017

Een week lang feest

15 september 2017

Een wonderlijk leerdicht 

14 september 2017

Daar waar granaten fluiten

Literair Nederland - 10 jaar geleden

24 september 2007

"Toen ik jou voor het eerst zag, kwam je voorbijfietsen op een bakfiets waarin je spullen vervoerde. Het was laat in het jaar 1952, in de winter. Ik stond voor het raam van mijn ouderlijk huis in de Wilhelminastraat, waar mijn ouders een hotel-pension dreven, naar buiten te kijken. De Wilhelminastraat heette alweer een jaar of zeven zo. Als jong kind groeide ik op met de Schouwburgstraat, omdat in de oorlog namen van de koninklijke familie waren geschrapt door de Duitse bezetter. Soms reed je wel drie keer per dag op die bakfiets langs. Ik vond je koddig en stoer met je houtje-touwtjejas aan en je mutsje op. Je was toen al een apart type. Ik was vijftien jaar en had wat je noemt een voorspellende blik. Ik herinner mij dat ik, nadat je weer langs was gekomen, mijn moeder vertelde dat wij zouden trouwen en een kind zouden krijgen. Mijn moeder was het gewend dat ik zulke dingen zei. Ik had vaker van die voorspellingen, soms ook over de dood. Dat vond ze eng."

"Toen ik jou voor het eerst zag, kwam je voorbijfietsen op een bakfiets waarin je spullen vervoerde. Het was laat in het jaar 1952, in de winter. Ik stond voor het raam van mijn ouderlijk huis in de Wilhelminastraat, waar mijn ouders een hotel-pension dreven, naar buiten te kijken. De Wilhelminastraat heette alweer een jaar of zeven zo. Als jong kind groeide ik op met de Schouwburgstraat, omdat in de oorlog namen van de koninklijke familie waren geschrapt door de Duitse bezetter.

Lees meer