3 oktober 2008

Nieuw boek Coppens & Frenks: Antonio Delfini

Antonio Delfini De laatste dag van de jeugd
(Vertaald uit het Italiaans en van een nawoord voorzien door Anthonie Ke)

De verhalenbundel De laatste dag van de jeugd van Antonio Delfini, geboren in 1908 te Modena, verscheen voor het eerst in 1938 en trok aanvankelijk nauwelijks aandacht. In 1956 werd de bundel opnieuw uitgegeven, aangevuld met een uitgebreide autobiografische inleiding. In 1963 volgde een derde uitgave: de bundel werd bekroond met de Premio Viareggio, een van de meest prestigieuze literaire prijzen van Italië. De auteur was enige maanden daarvoor overleden.

De verhalen van Delfini spelen zich af in en rond Modena en worden bevolkt door personages, veelal afsplitsingen van de auteur zelf, die hun beste jaren al geruime tijd achter zich hebben, vaak treurig-melancholieke figuren, hele en halve mislukkelingen, die slechts troost vinden bij hun herinneringen en hun dagen en daden van weleer. Ze lijken machteloos te staan tegenover het lot en de voorbijsnellende tijd. Het kernthema in de verhalen van Delfini is de macht van de herinnering. De lezer betreedt een wereld van vage, onbestemde verlangens, dagdromen en verloren illusies. In De laatste dag van de jeugd schept Delfini een Modena dat tegelijk reëel en imaginair is. Hij overleed er in 1963. Zijn ?uvre is klein: verhalen, enige poëziebundels, dagboeken en journalistiek werk. De Premio Antonio Delfini, voor poëzie, draagt zijn naam. Alberto Moravia zag Delfini als een van de grote geesten van de Italiaanse literatuur van de jaren dertig. Giorgio Bassani en Eugenio Montale bewonderen zijn werk en voor Natalia Ginzburg waren zijn verhalen ‘van een grote schoonheid’.

Oorspronkelijke titel: Il ricordo della Basca (1938)
Omslagontwerp en typografie: Marjo Starink
Gebonden in linnen met stofomslag
140 pag. / € 24,95
Verschijnt ca. 20 september 2008

Recent

15 november 2017

Een portret in stukjes

Literair Nederland - 10 jaar geleden

26 november 2007

Een aantal jaren geleden heb ik een boek gelezen getiteld De kunst van het niets doen. Veel mensen reageerden met: "Oh, dat zou ik ook wel willen, een tijdje niets doen." Daar ging het boek echter helemaal niet over. Dat boek ging over Taoïsme en de gebeurtenissen in je leven op je af laten komen, van alle kanten bekijken, en dan weer verder gaan met je leven. Niet steeds in willen grijpen, dingen naar je hand willen zetten of bezweren. In het nu leven, de weg gaan die klaarblijkelijk zo moet zijn. Bij dit boek reageren mensen hetzelfde "Dat is toch dat boek van die dominee die niet in God gelooft? Dat is toch die atheïst?." Opschudding alom.

Een aantal jaren geleden heb ik een boek gelezen getiteld De kunst van het niets doen. Veel mensen reageerden met: "Oh, dat zou ik ook wel willen, een tijdje niets doen." Daar ging het boek echter helemaal niet over. Dat boek ging over Taoïsme en de gebeurtenissen in je leven op je af laten komen, van alle kanten bekijken, en dan weer verder gaan met je leven. Niet steeds in willen grijpen, dingen naar je hand willen zetten of bezweren.

Lees meer