2 december 2016

Ontsnappingen, Gedichten – Eva Gerlach

Niets is wat het lijkt

Recensie door Reinder Storm

Wie Eva Gerlach wel eens heeft zien optreden of horen voorlezen, bewaart misschien ook de herinnering aan iemand die kwetsbaar oogt en klinkt, en tegelijkertijd in haar poëzie iets kan laten doorklinken van onverzettelijkheid, kracht en hardheid. Dat dwingt respect af maar schept ook afstand. Die afstand maakt het soms hachelijk om deze gedichten te ‘beoordelen’. Bovendien stelt Gerlach hoge eisen. Ontsnappingen maakt deel uit van een drieluik getiteld Labyrint. Het drieluik is echter nog niet in z’n geheel verschenen. Als we dus een deel van Labyrint lezen en bespreken, doen we dat zonder het gehele ‘labyrint’ te kennen. Ziedaar, een enigma. Dat past wel bij deze soms zo duistere – om niet te zeggen labyrintische dichteres. De gedachte aan het befaamde credo van Harry Mulisch dringt zich op: “Het beste is, het raadsel te vergroten.”

Anderzijds: poëzie van Eva Gerlach lezen en bespreken… er is niks hachelijks aan. Zij heeft in de poëtische eredivisie al jaren een solide koppositie. Haar werk is sinds haar debuut in 1979 met enthousiasme begroet, in het jaar 2000 verwierf zij de hoogste literaire onderscheiding van ons land: de P.C. Hooftprijs.

Ontsnappingen dan. De bundel bestaat uit negen afdelingen, die elk weer vijf of zes gedichten omvatten. In de eerste afdeling ‘trein’ ontsnapt iemand door in slaap te vallen:

[…]
Herinnering maakt de wereld,
kijk ze zweeft over de sloot
en de koeien staan woest en leeg zonder gedachten
terwijl tegenover je nu
het volmaakt bespikkelde meisje haar schoenveters losknoopt,
een mandarijn eet, in slaap valt.

De afdeling ‘Meneer Touba’ verwijst naar de bekende briefjes die wij allen wel eens in de brievenbus vinden. Zij betreffen de bemoedigende beloften van exotische dokters die elke kwaal kunnen genezen en aan elke ongewenste situatie een eind kunnen maken.  Valt er aan de geneeskracht van meneer Touba te ontsnappen?

Hoe ziet de wereld eruit er is niets veranderd
gewoon de slingerwereld van altijd,
ik raak iets aan, het draait zich om en geeft mee,

alles ook putdeksels de fietsen,
zacht als mijn moeders vel dat alles vergeet.
[…]

De afdeling ‘helder’ is zo vol van liefde, zo vol van tederheid en warmte dat juist ‘ontsnappingen’ niet gewenst lijken. Heet daarom het eerste gedicht ‘Anders’?

Als je hem kon zien voorbij de halte
TIJD IS GROEIEN VAN MOS OVER ALLES, hoe hij
thuiskomt, melk drinkt bij de koelkast, hij  

staat daar en hij heeft die ogen altijd,
waarom is deze avond anders dan alle andere?
Omdat hij elke avond anders hij

Neemt me in zijn armen en hij neemt me
in zijn armen en hij. Zo veel

dagen en nachten: alle.

Het mooie van de poëzie van Eva Gerlach is dat niets is wat het lijkt. Daarmee zijn de gedichten van deze begenadigde en gelauwerde dichteres ook zelf weer ‘ontsnappingen’, ontsnappingen aan een labyrint – nog vóórdat het voltooid is. Het bevestigt de vluchtige tijdelijkheid. Niks meer kwetsbaarheid of kracht: Gerlach ontsnapt zelf aan het oordeel, aan de lezer en aan ‘de wereld’, en haar gedichten ontsnappen navenant – wie weet ook wel aan de schrijfster zelf, want ook een gedicht kan je ‘ontsnappen’. En begrijpen we iets niet? Klopt … we zijn immers aan het ont-snappen, aan het niet-meer-snappen? Voilà.

De mooiste woorden in de bundel ten slotte zijn die van meneer Touba, en Eva Gerlach heeft ze zelf voor ons uitgekozen:

Alles is altijd hier, zegt meneer Touba, doet u
gewoon wat ik zeg en alles komt bij u terug.  

 

 

 

Ontsnappingen, Gedichten
Eva Gerlach
Verschenen bij: De Arbeiderspers
ISBN: 9789029505956
Prijs: € 17,99

Meer van Reinder Storm:

17 januari 2017

Ongrijpbare gedichten

Over 'Bladgrond' van Roland Jooris
10 november 2016

Getuigenis van een sterven

Over 'Tot leven, Een liefdesgeschiedenis' van Michel Faber
17 oktober 2016

Poète maudit plaatst zich buiten de samenleving

Over 'Zwarte Venus - Vijftig gedichten uit Les Fleurs du Mal' van Charles Baudelaire

Recent

20 januari 2017

Openhartig over lotsbestemming

Over 'Het visioen aan de binnenbaai' van Oek de Jong
19 januari 2017

Lawaaidichter en lawaaimakers

Over 'Radeloos en betoverd' van Pat Donnez
18 januari 2017

Streng en gewichtig

Over 'We hadden liefde, we hadden wapens' van Christine Otten
16 januari 2017

Sprookjes hebben geen woorden nodig

Over 'Sprookjes van Grimm zonder woorden' van Frank Flöthmann
12 januari 2017

Een blik in de spiegel