22 maart 2012

Mildred Pierce – James M. Cain

Gesignaleerd

James M. Cain is vooral bekend door zijn debuut uit 1934, The Postman Always Rings Twice, dat een wereldwijde bestseller werd en verschillende keren werd verfilmd. Bij Uitgeverij Atlas is onlangs van hem Mildred Pierce verschenen.

‘Glendale, Californië, 1931. De jonge huisvrouw Mildred Pierce heeft haar man voorgoed naar zijn maîtresse verbannen. Ze staat er vanaf nu alleen voor, en heeft de zorg voor twee opgroeiende dochters. Ooit kocht Mildred bontjassen en had ze twee auto’s tot haar beschikking, nu kan ze het hoofd nauwelijks boven water houden. Het familiefortuin is tijdens de aandelencrisis in rook opgegaan. Mildred is er niet een om bij de pakken neer te zitten.

Ze is door en door taai, en niet eens zo onhandig met een koekenpan. Dankzij die eigenschappen – plus een stel mooie benen – wordt ze een succesvolle zakenvrouw en kan ze zich weer in hogere kringen begeven.
Ze heeft echter een zwak voor nutteloze mannen, en is overdreven toegewijd aan haar oudste dochter. Die obsessies dreigen haar hele bestaan opnieuw uit te hollen.’

Mildred Pierce is in 1945  verfilmd met Joan Crawford in de hoofdrol. Zij won daar toen een Academy Award voor. Vorig jaar is een tv-serie gemaakt met Kate Winslet in de hoofdrol en die uitgezonden is op de kabelzender HBO. Of en wanneer deze serie op de Nederlandse tv zal komen, is nog niet bekend.

 

Mildred Pierce

Auteur: James M. Cain
Vertaald door: Erik L. Westman
Aantal pagina’s: 368
Prijs: € 24.95

Recent

21 maart 2017

Intrigerende zwakheden

20 maart 2017

De zee in Tilburg

Literair Nederland - 10 jaar geleden

26 maart 2007

Zonder dat hij het wist, keek ze hem telkens na als hij voorbijkwam, de winkelierster, langs de zaak, soldaat Brû. Hij liep daar heel ongedwongen, in zijn vrolijke kaki klof, met zijn haar, tenminste wat er onder de kepie van te zien was, zijn haar keurig geknipt en nagenoeg glanzend, zijn handen langs de naad van zijn broek, handen waarvan de ene, de rechter, met onregelmatige tussenpozen omhoogging om een superieur te eren of de groet van een gedemilitariseerde te beantwoorden. Niet bevroedend dat hij elke dag door een bewonderend oog werd vastgepind op de weg die hem van de kazerne naar het bureel voerde stapte soldaat Brû, die in het algemeen nergens aan dacht, maar als hij dat toch deed dan het liefst aan de slag bij Jena, stapte soldaat Brû voort met de onbevangenheid van een niet-bewuste. Met zijn niet bewust grijsblauwe ogen en zijn niet bewust elegant omwikkelde beenkappen droeg soldaat Brû heel naïef al het nodige met zich mee om in de smaak te vallen bij een jongejuffrouw die niet helemaal jong meer was en ook niet helemaal juffrouw. Het ontging hem.

Zonder dat hij het wist, keek ze hem telkens na als hij voorbijkwam, de winkelierster, langs de zaak, soldaat Brû. Hij liep daar heel ongedwongen, in zijn vrolijke kaki klof, met zijn haar, tenminste wat er onder de kepie van te zien was, zijn haar keurig geknipt en nagenoeg glanzend, zijn handen langs de naad van zijn broek, handen waarvan de ene, de rechter, met onregelmatige tussenpozen omhoogging om een superieur te eren of de groet van een gedemilitariseerde te beantwoorden.

Lees meer