1 november 2016

Literaire handelaar

Door Stefan Ruiters

Er schijnt meer dan 900 kilometer file te staan op deze herfstachtige dinsdagavond. Mijn bed en woonkamer bevinden zich in hetzelfde pand als de boeken die ik verkoop. Gelukkig, ik sta dus niet vaak in de file. Ook hoor ik dat er steeds meer stress op het werk wordt ervaren. Ook dat ken ik eigenlijk vrij weinig. File, stress, pesten op het werk – ook zoiets – ik ben er van gevrijwaard. En zou niet iedereen ervoor moeten kunnen zorgen te werken onder de meest prettige omstandigheden. Een utopisch idee, ik weet het. Toch verbaas ik me erover dat zoveel mensen werken of leven in een situatie die voor hen onprettig is. Ook dat is weer een verwende gedachte, ik weet het.

Maar ik heb me vrij vroeg in mijn leven gerealiseerd dat ik geen leven kan leiden dat niet dichtbij staat bij wie ik wil zijn. En er zullen genoeg mensen zijn die heel goed kunnen werken in een sector of een beroep hebben waarvan ze denken: ‘Mwah, eigenlijk past het niet bij mij. Maar ja, ik moet toch ergens van rondkomen.’ Dat heb ik als jongvolwassene ook even gedaan. Na mijn studie Culturele Studies aan de UvA ging ik – heerlijk pretentieloos – bij mijn vader werken als magazijnmedewerker in een – prachtig woord – bevestigingsartikelengroothandel. Ik was de enige academicus in het hele bedrijf. Mijn collega’s begrepen niet dat ik liever beneden in het magazijn wilde werken dan boven – waar de afdelingen administratie – sales en management waren gevestigd. Dat leek me een vreselijk vooruitzicht.

Ik zag mijn toekomst eerder in de culturele, kunstzinnige wereld dan in de commerciële handel. Maar helaas, ook van de kunstwereld, of de literaire echelons, had ik weinig kaas gegeten. En een netwerk vanuit huis of een besef van het belang daarvan, had ik als 24 jarige import-Amsterdammer bepaald nog niet. En de autonomie van geest die ik nu wellicht heb – twintig jaar later –  had ik toen nog niet. Kunstenaar of schrijver worden. Het leek en lijkt me prachtig, het is een ideaal. Maar ik ben het niet en zal het ook niet worden. Iets dat daar dichtbij in de buurt staat dan maar: boekenverkoper, handelaar in literaire en kunstzinnige boeken. Ik drijf handel met de kunstzinnige verbeelding of literaire fantasieën van anderen en daar ben ik de kunstenaars en de schrijvers dankbaar voor.

 

 

Recent

21 maart 2017

Intrigerende zwakheden

20 maart 2017

De zee in Tilburg

Literair Nederland - 10 jaar geleden

26 maart 2007

Zonder dat hij het wist, keek ze hem telkens na als hij voorbijkwam, de winkelierster, langs de zaak, soldaat Brû. Hij liep daar heel ongedwongen, in zijn vrolijke kaki klof, met zijn haar, tenminste wat er onder de kepie van te zien was, zijn haar keurig geknipt en nagenoeg glanzend, zijn handen langs de naad van zijn broek, handen waarvan de ene, de rechter, met onregelmatige tussenpozen omhoogging om een superieur te eren of de groet van een gedemilitariseerde te beantwoorden. Niet bevroedend dat hij elke dag door een bewonderend oog werd vastgepind op de weg die hem van de kazerne naar het bureel voerde stapte soldaat Brû, die in het algemeen nergens aan dacht, maar als hij dat toch deed dan het liefst aan de slag bij Jena, stapte soldaat Brû voort met de onbevangenheid van een niet-bewuste. Met zijn niet bewust grijsblauwe ogen en zijn niet bewust elegant omwikkelde beenkappen droeg soldaat Brû heel naïef al het nodige met zich mee om in de smaak te vallen bij een jongejuffrouw die niet helemaal jong meer was en ook niet helemaal juffrouw. Het ontging hem.

Zonder dat hij het wist, keek ze hem telkens na als hij voorbijkwam, de winkelierster, langs de zaak, soldaat Brû. Hij liep daar heel ongedwongen, in zijn vrolijke kaki klof, met zijn haar, tenminste wat er onder de kepie van te zien was, zijn haar keurig geknipt en nagenoeg glanzend, zijn handen langs de naad van zijn broek, handen waarvan de ene, de rechter, met onregelmatige tussenpozen omhoogging om een superieur te eren of de groet van een gedemilitariseerde te beantwoorden.

Lees meer