5 maart 2017

Verzin iets

Door Inge Meijer

Meebewegen is gewenst maar laat je nooit verleiden tot dingen waarvan je het waarom niet kent. Beter is het de dingen te bevragen dan het bewandelen van betreden paden. Dus laat je niet verleiden tot uitstapjes die leuk of zinnig zouden zijn maar waar je zelf nooit een gedachte over hebt gehad. Vraag je af: ‘Waarom zou ik eigenlijk met dit  reisgezelschap gaan wandelen in de Savanne’ en je weet het niet? Ga dan niet. Droom je er sinds je jeugd al van de Savanne te willen doorgronden, zijn geologische waarden te verkennen, dan zeg ik: ‘Doen!’

 

Het kan vervelend met je aflopen als je je leven laat afhangen van andermans keuzes, meegaat met de stroom omdat je geen alternatief hebt. Ik moest denken aan Martin, (Tin) in de roman De onderwaterzwemmer van P.F. Thomése. Dit boek drijft zogezegd op de gedachte dat als je niet voor jezelf staat, je nooit ergens de credits voor krijgt en in alles het nakijken hebt. Een boek dat als een waarschuwing in me is blijven resoneren; dat je leven niet gedicteerd kan worden door de ander. Waarbij ik weet dat het niet meevalt  als je een relatie hebt, want concessies zijn de drijvende kracht van een relatie.

 

9789025444310-de-onderwaterzwemmer-l-LQ-fDan is het wat moeilijker grip te krijgen op de dingen omdat twee verschillende gedachten, zomaar een gedachte kan worden. Moeilijk, moeilijk, maar het gebeurt. Er zijn mensen die niet met een gezamenlijke gedachte, kunnen leven, niet samen kunnen leven maar het toch doen. Die blijven zich innerlijk verzetten maar gaan wel mee in wat er van ze verwacht wordt. Dat kan tot vervelende dingen leiden. Zoals Tin dus, die door zijn vader in een koude nacht van 1944 werd meegenomen voor een expeditie naar de overkant van de rivier. Met een bundeltje kleren op zijn hoofd die hij – en dat vind ik nogal veel gevraagd van zo’n jongen – droog moet houden terwijl hij naar de overkant van de rivier moet zwemmen. Naakt en het water is ijskoud.

 
Zijn vader zwemt van hem weg, support hem op geen enkele wijze tijdens die overtocht. Tin van zijn kant, vraagt niets, roept niet om zijn vader, terwijl hij door angst overvallen maar zwemt en zwemt. Wanneer hij aankomt is er geen spoor van zijn vader. Dan verwijt Tin zichzelf dat hij iets niet heeft begrepen. Dat het zijn schuld is dat zijn vader is verdwenen. Zijn verdere leven wordt hierdoor bepaald. Hij wordt een man die bang is voor gedoe. Die angstvallig vermijdt eigenhandig in te grijpen. Doet hij dit voor een keer wel – tijdens een expeditie met zijn vrouw naar de binnenlanden van Afrika – wordt het een ramp.  Het is een, tot op het hilarische af, dramatisch verhaal en deed me bedenken dat je nooit zomaar moet meelopen – zelfs niet met je Lief – omdat je geen alternatief hebt. Verzin, verzin.

 

Recent

16 oktober 2017

Nooit meer los van Indië

Literair Nederland - 10 jaar geleden

29 oktober 2007

Roman met cartoonachtige taferelen
Door Rabin Gangadin

De opvatting dat de zintuiglijke waarneembare wereld de enige werkelijkheid is, is tegenwoordig niet meer vol te houden. In die andere dimensie van werkelijkheid speelt niet alleen de nieuwe natuurkunde, maar ook de religieuze ervaring een belangrijke rol.
De ervaring van mensen die contact zouden hebben gehad met een werkelijkheid die uitstijgt boven de alledaagse werkelijkheid, betreft een waarneming van het transcendente, a.h.w.

Lees meer