15 februari 2016

J.M.A. Biesheuvelprijs 2016 voor ‘ongezellige’ verhalen Marente de Moor

Op vrijdag 12 februari werd voor de tweede maal de J.M.A. Biesheuvelprijs, prijs voor de beste Nederlandstalige korteverhalenbundel, uitgereikt. De Biesheuvelprijs is de enige literaire prijs in Nederland die door crowdfunding bijeen wordt gebracht. Marente de Moor (1972) won met haar bundel Gezellige Verhalen (Querido, 2015) een bedrag van € 4875,35.

Marente de Moor die zich graag toelegt op het schrijven van korte verhalen, sprak zich in de weekendeditie van het NRC uit over de noodzaak daarvan: ‘Het is zuur dat verhalen zo slecht gelezen worden en zo weinig aandacht krijgen. (…) Ik snap daar niets van: je kunt verhalen fijn tussendoor lezen en het zijn toch complete, afgeronde geschiedenissen.’

De jury van de J.M.A. Biesheuvelprijs 2016, bestaande uit Arjen Fortuin (recensent NRC), Esther Kuijper (producent en redacteur), Daphne de Heer (directeur SLAA), Roos van Rijswijk (schrijver) en Edith Vroon (redacteur en boekverkoper), kwam unaniem tot het oordeel dat Gezellige verhalen van Marente de Moor de winnaar moest zijn.
Volgens de jury wil het niet echt gezellig worden in De Moors verhalen; ‘de ongezelligheid die zij in haar verhalen tentoonspreidt is van een ongekende verhaaltechnische trefzekerheid. De Moor heeft haar verhalen en personages volledig in de hand, en durft tegelijkertijd effectief te ontsporen wat dikwijls onvergetelijke beelden en gebeurtenissen oplevert.’

De J.M.A. Biesheuvelprijs is vernoemd naar één van de grootmeesters van het korte verhaal in het literaire genre.

 

Recent

21 maart 2017

Intrigerende zwakheden

20 maart 2017

De zee in Tilburg

Literair Nederland - 10 jaar geleden

26 maart 2007

Zonder dat hij het wist, keek ze hem telkens na als hij voorbijkwam, de winkelierster, langs de zaak, soldaat Brû. Hij liep daar heel ongedwongen, in zijn vrolijke kaki klof, met zijn haar, tenminste wat er onder de kepie van te zien was, zijn haar keurig geknipt en nagenoeg glanzend, zijn handen langs de naad van zijn broek, handen waarvan de ene, de rechter, met onregelmatige tussenpozen omhoogging om een superieur te eren of de groet van een gedemilitariseerde te beantwoorden. Niet bevroedend dat hij elke dag door een bewonderend oog werd vastgepind op de weg die hem van de kazerne naar het bureel voerde stapte soldaat Brû, die in het algemeen nergens aan dacht, maar als hij dat toch deed dan het liefst aan de slag bij Jena, stapte soldaat Brû voort met de onbevangenheid van een niet-bewuste. Met zijn niet bewust grijsblauwe ogen en zijn niet bewust elegant omwikkelde beenkappen droeg soldaat Brû heel naïef al het nodige met zich mee om in de smaak te vallen bij een jongejuffrouw die niet helemaal jong meer was en ook niet helemaal juffrouw. Het ontging hem.

Zonder dat hij het wist, keek ze hem telkens na als hij voorbijkwam, de winkelierster, langs de zaak, soldaat Brû. Hij liep daar heel ongedwongen, in zijn vrolijke kaki klof, met zijn haar, tenminste wat er onder de kepie van te zien was, zijn haar keurig geknipt en nagenoeg glanzend, zijn handen langs de naad van zijn broek, handen waarvan de ene, de rechter, met onregelmatige tussenpozen omhoogging om een superieur te eren of de groet van een gedemilitariseerde te beantwoorden.

Lees meer