1 februari 2012

In memoriam Doeschka Meijsing (1947-2012)

Door Ingrid van der Graaf:

‘En plotseling was alles anders dan vroeger.’
Maandag 30 januari overleed de schrijfster Doeschka Meijsing op 64 jarige leeftijd. Mijn boekenkast als stille getuige dat ik haar kende; De hanen en andere verhalen, Robinson, Tijger, tijger!, De beproeving, Vuur en zijde, 100 % chemie en Over de liefde, stonden met hun ruggen, opeens lichtelijk verschrokken naar me toe. Alsof ze te lang vergeten stonden. Doeschka Meijsing, haar naam alleen al steeg uit boven andere schrijvers, die eind jaren zeventig, begin jaren tachtig debuteerden. Robinson was het eerste boek dat ik van haar las en het was prachtig zoals ze schreef, terughoudend en bedacht maar tegelijkertijd vrij rebellerend.

Doeschka Meijsing werd geboren onder de naam Maria Johanna Meijsing in Eindhoven op 21 oktober 1947 als tweede kind in een gezin van vier kinderen. Begin jaren vijftig verhuisde het gezin naar Haarlem. Ze vertrok naar Amsterdam toen ze Nederlands en literatuurwetenschap ging studeren aan de Universiteit van Amsterdam. In die tijd schreef ze verhalen en gedichten en op 22 jarige leeftijd debuteerde ze in het literaire tijdschrift Podium. Na haar studie gaf ze van 1971 tot 1976 les aan het St. Ignatiusgymnasium en tot 1978 was ze wetenschappelijk medewerker aan het Instituut voor Neerlandistiek van de Universiteit van Amsterdam. In 1978, ze had toen al drie boeken gepubliceerd, trad ze toe tot de redactie van de boekenbijlage van Vrij Nederland en in 1989 werd ze literatuurredacteur van opinieblad Elsevier.

Ze schreef zo’n 20 boeken waaronder verhalen, romans, gedichten en essays. Met  haar jongere broer, Geerten Meijsing schreef ze in 2005 Moord & doodslag. Voor haar werk  ontving ze verschillende prijzen waaronder de Annie Romeinprijs in 1997 voor haar gehele oeuvre en in 2008 werd Over de liefde met meerdere prijzen bekroond: AKO Literatuurprijs, F. Bordewijkprijs en Opzij Literatuurprijs.
Doeschka Meijsing schreef een aanzienlijk en respectabel oeuvre bij elkaar. Deze maand zou haar nieuwe verhalenbundel Het kauwgomkind uitkomen maar volgens uitgeverij Querido heeft ze het boek niet kunnen voltooien.

In haar laatste boek, Over de liefde (2008), waarmee ze volgens sommigen pas echt doorbrak, (wee degene, die haar daarvoor niet kende), roept Meijsing dezelfde onherroepelijkheid op als in haar eerst roman Robinson. In Over de liefde begint Meijsing de derde alinea met: ‘Iemand had, buiten mijn weten, mijn leven overhoop geschopt en mijn toekomst aan diggelen.’ In die sfeer opende ze ook haar eerste roman (Robinson): ‘En plotseling was alles anders dan vroeger.’ De onomkeerbaarheid van het lot, al doe je nog zo je best, het neemt je altijd onverwacht te grazen. Haar personages zijn immer zoekende en worstelen met de werkelijkheid maar gingen er nooit aan onderdoor. Op 30 januari bepaalde het lot anders en overleed Doeschka Meijsing na een zware operatie. Een belangrijk schrijfster is heengegaan. Haar boeken blijven, fier rechtop in de boekenkast en hopelijk zullen veel van haar titels een herdruk beleven.

Bibliografie:
1974 De hanen en andere verhalen
1976 Robinson
1977 De kat achterna
1980 Tijger, tijger!
1982 Utopia of De geschiedenissen van Thomas
1982 Zwaluwen en Augustein
1985 Ik ben niet in Haarlem geboren
1986 Paard Heer Mantel (gedichten)
1987 Beer en Jager
1988 Hoe verliefd is de toeschouwer?
1990 De beproeving
1992 Vuur en zijde
1994 Beste vriend
1996 De angstige waakhond
1996 De weg naar Caviano
2000 De tweede man
2002 100% chemie
2005 Moord & Doodslag (met Geerten Meijsing)
2007 De eerste jaren
2008 Over de liefde

 

 

 

Recent

18 april 2017

De natuur zijn

Literair Nederland - 10 jaar geleden

30 april 2007

Anna Karenina, eat your heart out ‘Iedere zin van Oelitskaja klinkt als een klok. Wie haar werk niet kent doet zichzelf tekort.’ Aldus Renate Dorrestein op de omslag van de roman ‘Vrouwenleugens’ van Ljoedmilla Oelitskaja. Leugens en Rusland, in ons collectieve geheugen is dat geen vreemde combinatie. Maar zijn het ook werkelijk liegbeesten, die Russen? Na het lezen van Oelitskaja’s boek is het antwoord hierop: ja, Russen zijn leugenaars, en Russische vrouwen helemaal.

Anna Karenina, eat your heart out

‘Iedere zin van Oelitskaja klinkt als een klok. Wie haar werk niet kent doet zichzelf tekort.’ Aldus Renate Dorrestein op de omslag van de roman ‘Vrouwenleugens’ van Ljoedmilla Oelitskaja. Leugens en Rusland, in ons collectieve geheugen is dat geen vreemde combinatie. Maar zijn het ook werkelijk liegbeesten, die Russen? Na het lezen van Oelitskaja’s boek is het antwoord hierop: ja, Russen zijn leugenaars, en Russische vrouwen helemaal.

Lees meer