14 augustus 2009

In de etalage: 'De weduwen van donderdag' – Claudia Piñeiro

Achter hoge muren met zwaar vergrendelde deuren en omzoomd door surveillancehokjes, bevindt zich de wijk Altos de la Cascada. Daarbuiten ligt de volkswijk Santa María de los Tegrecitos, de snelweg, de stad ? de rest van de wereld.

In Altos de la Cascada wonen gezinnen die er allemaal dezelfde weelderige levensstijl op na houden en die koste wat het kost willen behouden, of liever, verrijken. Een groep vrienden komt er wekelijks samen, ver weg van de nieuwsgierige blikken van hun kinderen, huishoudsters en echtgenotes die, uitgesloten van deze mannelijke bijeenkomsten, zichzelf gekscherend ‘de weduwen van de donderdag’ noemen.

Maar dan op een avond gebeurt er iets waardoor de routine wordt verbroken: het land stort in en legt een duistere kant van dit ‘perfecte’ leven bloot.

Een vlijmscherpe en humoristische roman over een besloten gemeenschap en een ironische bespiegeling van de hypocriete Argentijnse samenleving van de jaren negentig.

‘Geschreven in een filmisch ritme en met de kracht van een stomp in je maag.’ ? Eduardo Belgrano Rawson

Claudia Piñeiro is in eigen land een bestsellerauteur. Met haar boeken sleepte ze diverse nationale en internationale prijzen in de wacht. Voor haar tweede roman, De weduwen van de donderdag ontving ze de prestigieuze Premio Clarín de Novela 2005. Haar eerste roman, Tuya, bereikte in 2003 de shortlist van de gerenommeerde Premio Planeta.

Claudia Piñeiro, De weduwen van donderdag. Signatuur, gebonden, 324 p., € 19,95. Actieprijs: van 1 augustus tot 30 september € 15,-.

Recent

19 september 2017

Nieuw leven beschreven

18 september 2017

Dichter van de werkelijkheid

16 september 2017

Een week lang feest

15 september 2017

Een wonderlijk leerdicht 

14 september 2017

Daar waar granaten fluiten

Literair Nederland - 10 jaar geleden

24 september 2007

"Toen ik jou voor het eerst zag, kwam je voorbijfietsen op een bakfiets waarin je spullen vervoerde. Het was laat in het jaar 1952, in de winter. Ik stond voor het raam van mijn ouderlijk huis in de Wilhelminastraat, waar mijn ouders een hotel-pension dreven, naar buiten te kijken. De Wilhelminastraat heette alweer een jaar of zeven zo. Als jong kind groeide ik op met de Schouwburgstraat, omdat in de oorlog namen van de koninklijke familie waren geschrapt door de Duitse bezetter. Soms reed je wel drie keer per dag op die bakfiets langs. Ik vond je koddig en stoer met je houtje-touwtjejas aan en je mutsje op. Je was toen al een apart type. Ik was vijftien jaar en had wat je noemt een voorspellende blik. Ik herinner mij dat ik, nadat je weer langs was gekomen, mijn moeder vertelde dat wij zouden trouwen en een kind zouden krijgen. Mijn moeder was het gewend dat ik zulke dingen zei. Ik had vaker van die voorspellingen, soms ook over de dood. Dat vond ze eng."

"Toen ik jou voor het eerst zag, kwam je voorbijfietsen op een bakfiets waarin je spullen vervoerde. Het was laat in het jaar 1952, in de winter. Ik stond voor het raam van mijn ouderlijk huis in de Wilhelminastraat, waar mijn ouders een hotel-pension dreven, naar buiten te kijken. De Wilhelminastraat heette alweer een jaar of zeven zo. Als jong kind groeide ik op met de Schouwburgstraat, omdat in de oorlog namen van de koninklijke familie waren geschrapt door de Duitse bezetter.

Lees meer