19 februari 2014

Het was niets

Door Inge Meijer

Toegegeven, ik kom altijd met een boek thuis. Ook als ik  kleding of andere dingen nodig heb, kom ik met boeken thuis. Het leven gaat wel eens met me op de loop en dan is het beter thuis te blijven. Maar deze februari-ochtend, moest ik de deur uit omdat mijn kleine vriendin een nieuwe werkplek had gevonden en ze de weg erheen nog niet kende. Toen we vanuit het station de stad inliepen regende het en een zwaar wolkendek hing boven de huizen. Mijn kleine vriendin zette er flink de pas in, niet om de regen, die leek haar niet te raken, maar omdat ze zich verheugde op wat het ‘nieuwe’ haar zou brengen. Ik kon haar amper bijhouden. We kwamen op tijd aan en ik mocht wel gaan. Dicht langs de gevels van de stad, om uit de regenval te blijven, liep ik over donker glimmende stoeptegels tot ik moest uitwijken voor een geopend kelderluik. Een man in een geribd colbert droeg een zware boekendoos vanuit een auto de kelder in. Ik vroeg of er nog iets bijzonders tussen zat en of ik even mocht kijken. ‘Ga je gang’, zei de man en ik daalde de trap af, de kelder in. Langs de zichtbaar vochtige muren stonden schragentafels vol boeken. Als door een magneet werd ik aangetrokken door het, in zwart en wit gecoverde boek getiteld Nada, van Carmen Laforet.

Een vertaalde roman met een Spaanse titel. Ik had nog nooit van de schrijfster gehoord. De stevig gebonden uitgave liet zich met een lichte tegendruk  openvouwen, waarna ik de eerste zin las:
‘Vanwege moeilijkheden op het laatste moment om kaartjes te bemachtigen kwam ik rond middernacht in Barcelona aan, met een andere trein dan ik had aangekondigd, en er stond niemand op me te wachten.’
Wat een eenzaamheid maar ook, wat een doortastendheid sprak hier uit! Een roman over het leven van de wees en adolescent Andrea, in het jaar direct na de Spaanse Burgeroorlog (1936-1939). Een ontwikkelingsroman vol rauw verzet waarin geluk geen optie is. ‘Dit boek heb ik nodig’, zei ik tegen de man in het geribde colbert. Hij vroeg er drie euro voor.

Het meisje van de lege lunchroom, nam mijn bestelling op. En ik bekeek de mooi rokende vrouw op het omslag van Nada toen er een man, met donkere krullen en een intelligent gezicht, de lunchroom binnenkwam. Hij keek me verwachtingsvol aan. Zijn blik was krachtig en indringend, alsof hij me naar zich toe wilde trekken. Opeens leek de lunchroom te klein, ik kreeg het benauwd en sloeg het boek – ter afleiding – op een willekeurige plek open. Het was op blz. 32: ‘Román glimlachte naar me en streelde me over mijn wangen; daarna verliet hij rustig de kamer (…).’ Toen ik weer opkeek, keek ik recht in de ogen van het meisje van de lunchroom. Ze glimlachte en zette een cappuccino en een glas water voor me neer. Het was niets.

 

Recent

21 november 2017

Reizen in een binnenwereld

20 november 2017

Het leven ontwijken

15 november 2017

Een portret in stukjes

Literair Nederland - 10 jaar geleden

26 november 2007

Geloven in een god die niet bestaat
Door Bernadet

Op de titel De Kunst van het Nietsdoen (2004) van Theo Fischer reageerden veel mensen met: ‘Oh, dat zou ik ook wel willen, een tijdje niets doen.’ Daar ging het boek echter niet over. Het ging over Taoïsme; het niet steeds willen ingrijpen in de gebeurtenissen van je leven en de dingen naar je hand te willen zetten of bezweren.

Lees meer