Iets te lezen

Door Inge Meijer

Het was een week waarin veel gebeurde. Er was een theepot gesneuveld, de deurbel was kapot waardoor we belangrijke pakketjes waren misgelopen, de kat met drie poten was van de tafel gevallen, (met die theepot), de boekenkast lag overhoop en toen kwam Zoon, die net aan zijn studentenleven was begonnen, vertellen dat het ‘uit’ was. En dan weet je het wel. Dan moet er opnieuw positie bepaald, het evenwicht hervonden worden. Eerst doe je maar wat, de tijd doet zich anders voor en leegtes moeten gevuld  worden. Er werden nachtelijke wandelingen gemaakt waar ik niet van kon slapen want je weet maar nooit wat zo’n jongmens zich in zijn hoofd haalt. Dat ik dan toch in slaap viel en in de ochtend aan zijn deur luisterde om te weten of er iemand was thuisgekomen. Er werd gerookt, want voor wie zou je dit nu nog laten. Er waren bierflesjes geopend die niet leeggedronken werden en ook het eten schoot erbij in.

Toen vroeg hij opeens: ‘Heb je iets te lezen voor me.’ En ik, als was het de gewoonste zaak van de wereld dat ik voor elke kwaal of chronisch ongenoegen – waarbij andere moeders klaarstaan met aspirientjes of wijze raadgevingen als: drink op je nuchtere maag eens een glaasje lauw water met een uitgeknepen citroen, zal je goed doen – deed een greep in de (overhoop liggende) boekenkast om daar met Philip en de anderen van Cees Nooteboom weer uit te komen. Hij nam het boek en verdween ermee naar boven. Toen hij weer beneden kwam verzuchtte hij dat het een mooi boek was. En ik dacht, als ik wil weten wat er in Zoon omgaat, moet ik het nu lezen. Lezen met de blik van een jongmens die zijn dromen en verlangens als luchtballonnen zag wegwaaien. Een speurende blik waarmee nieuwe horizonten afgetast worden, of misschien zelfs wel dat er iets herkend wordt in de zoektocht van de jonge Philip. Maar, bedacht ik me, er komt een tijd dat je je niet meer al te zeer in je kind moet willen verdiepen.

Daarbij, hij vroeg of ik nog een boek voor hem had. Voor mijn kinderen doe ik alles dus ik dook weer de (nog steeds overhoop gehaalde) boekenkast in en stuitte op Wacht tot het voorjaar Bandini van John Fante. Anders dan bij Philip, klonk zo nu en dan: ‘Tjee, wat een leven zeg.’ Ik zag dat ie ervan opknapte. Te weten dat het altijd erger kan doet wat met je. De Italiaanse emigranten zoon Bandini, levend tijdens de crisisjaren in de eerste decennia van de vorige eeuw in Colorado. Bandini droomt zich de werkelijkheid, zoals jonge mensen dat gewoon zijn te doen. Hij droomt over Rosa, zijn vriendinnetje, die zijn vriendinnetje nog niet is, hij moet haar nog veroveren. Bandini en Philip, twee jonge mensen die afscheid namen van hun jeugd, of ga ik nu als moeder te ver in het duiden van een leeservaring. Eerst maar eens een nieuwe theepot kopen.

 


Inge Meijer is een pseudoniem en wil dat nog wel even zo houden. Zij schrijft over boeken als steunpilaren van het leven en over de ontdekkingen die zij doet in de marges van de literatuur.

 

Recent

17 januari 2018

Rusland, mijn Rusland

12 januari 2018

Voelen met verstand

Literair Nederland - 10 jaar geleden

21 januari 2008

Een verhalendebuut
door Bernadet

Het blijft altijd lastig een verhalenbundel te bespreken hoewel door deze verhalenbundel een rode draad loopt. Op de flaptekst staat: De personages in deze verhalen treden elke dag de wereld monter tegemoet, om dan altijd weer te ontdekken dat het leven tegenstrijdige eisen stelt. De situaties waarin ze terechtkomen zijn verwarrend – tragisch voor hen, vaak hilarisch voor de lezer.

Lees meer