8 december 2016

Geachte lezer,

Zo’n 190 recensies (4 à 5 per week), literaire beschouwingen, aankondigingen en vele columns. Dat is wat er in 2016 tot nu toe op Literair Nederland verschenen is.
Geschreven, geredigeerd en gepubliceerd door mensen die een liefde voor literatuur delen en dit onbezoldigd doen.

Daar waar de reguliere printmedia ruimte moeten inleveren en kwalificaties aanbrengen in de vorm van sterren of ballen, houdt Literair Nederland de nuance van het argument in ere en laat zich hiertoe niet verleiden. Wij doen onze uiterste best u continu met een gevarieerd aanbod te bedienen, maar zouden graag een technische verbeterslag willen maken. Door bijvoorbeeld het archief beter te ontsluiten. Dat konden we dit jaar nog niet realiseren.

Dank voor uw bijdrage

Bent u een regelmatige bezoeker van Literair Nederland en leest u met belangstelling onze boeiende literatuurkritieken, helpt u ons dan s.v.p. en doe een donatie. Dat kan via een betalingsfunctie op de website, (of de rode knop rechts op de website) u kunt uiteraard ook rechtstreeks storten op rekeningnummer NL95 INGB 0651 351758 t.n.v. Literair Nederland, o.v.v. donatie (voor donaties uit het buitenland is dat de beste optie)

Drie weken geleden zijn we gestart met een campagne om geld in te zamelen. Dank aan alle mensen die al een bijdrage stortten! We hebben inmiddels bijna € 1.000,- opgehaald! Een prachtig bedrag dat we graag zouden willen verdubbelen. Helpt u ons daarbij?

Alvast onze hartelijke dank!
met vriendelijke groet,

 

Carolien Lohmeijer
Hoofdredacteur Literair Nederland

 

 

 

 

 

Recent

21 maart 2017

Intrigerende zwakheden

20 maart 2017

De zee in Tilburg

Literair Nederland - 10 jaar geleden

26 maart 2007

Zonder dat hij het wist, keek ze hem telkens na als hij voorbijkwam, de winkelierster, langs de zaak, soldaat Brû. Hij liep daar heel ongedwongen, in zijn vrolijke kaki klof, met zijn haar, tenminste wat er onder de kepie van te zien was, zijn haar keurig geknipt en nagenoeg glanzend, zijn handen langs de naad van zijn broek, handen waarvan de ene, de rechter, met onregelmatige tussenpozen omhoogging om een superieur te eren of de groet van een gedemilitariseerde te beantwoorden. Niet bevroedend dat hij elke dag door een bewonderend oog werd vastgepind op de weg die hem van de kazerne naar het bureel voerde stapte soldaat Brû, die in het algemeen nergens aan dacht, maar als hij dat toch deed dan het liefst aan de slag bij Jena, stapte soldaat Brû voort met de onbevangenheid van een niet-bewuste. Met zijn niet bewust grijsblauwe ogen en zijn niet bewust elegant omwikkelde beenkappen droeg soldaat Brû heel naïef al het nodige met zich mee om in de smaak te vallen bij een jongejuffrouw die niet helemaal jong meer was en ook niet helemaal juffrouw. Het ontging hem.

Zonder dat hij het wist, keek ze hem telkens na als hij voorbijkwam, de winkelierster, langs de zaak, soldaat Brû. Hij liep daar heel ongedwongen, in zijn vrolijke kaki klof, met zijn haar, tenminste wat er onder de kepie van te zien was, zijn haar keurig geknipt en nagenoeg glanzend, zijn handen langs de naad van zijn broek, handen waarvan de ene, de rechter, met onregelmatige tussenpozen omhoogging om een superieur te eren of de groet van een gedemilitariseerde te beantwoorden.

Lees meer