2 mei 2014

Er is weer plek voor nieuwe recensenten!

Het gaat goed met Literair Nederland, we zijn blij met de bezoekersaantallen en de inschrijvingen op de nieuwsbrief. Dat is voor een belangrijk deel te danken aan de recensenten die zich steeds weer inzetten en hun stukken insturen. Het is de liefde natuurlijk! De liefde voor literatuur – en de gedrevenheid die de recensent aan het schrijven zet. Want goede literatuur prikkelt en moet gedeeld worden.

Hebt u belangstelling om ook te recenseren en bent u literauurliefhebber en/of -kenner, stuur dan een mail met uw motivatie naar carolien@literairnederland.nl. Nog beter is het als u meteen een proefrecensie meestuurt! We kunnen goede nieuwe recensenten altijd goed gebruiken.
De boeken die u als recensent ontvangt, mag u houden, het werk is verder onbezoldigd. U kunt in eigen tempo recenseren.

Recent

21 maart 2017

Intrigerende zwakheden

20 maart 2017

De zee in Tilburg

Literair Nederland - 10 jaar geleden

26 maart 2007

Zonder dat hij het wist, keek ze hem telkens na als hij voorbijkwam, de winkelierster, langs de zaak, soldaat Brû. Hij liep daar heel ongedwongen, in zijn vrolijke kaki klof, met zijn haar, tenminste wat er onder de kepie van te zien was, zijn haar keurig geknipt en nagenoeg glanzend, zijn handen langs de naad van zijn broek, handen waarvan de ene, de rechter, met onregelmatige tussenpozen omhoogging om een superieur te eren of de groet van een gedemilitariseerde te beantwoorden. Niet bevroedend dat hij elke dag door een bewonderend oog werd vastgepind op de weg die hem van de kazerne naar het bureel voerde stapte soldaat Brû, die in het algemeen nergens aan dacht, maar als hij dat toch deed dan het liefst aan de slag bij Jena, stapte soldaat Brû voort met de onbevangenheid van een niet-bewuste. Met zijn niet bewust grijsblauwe ogen en zijn niet bewust elegant omwikkelde beenkappen droeg soldaat Brû heel naïef al het nodige met zich mee om in de smaak te vallen bij een jongejuffrouw die niet helemaal jong meer was en ook niet helemaal juffrouw. Het ontging hem.

Zonder dat hij het wist, keek ze hem telkens na als hij voorbijkwam, de winkelierster, langs de zaak, soldaat Brû. Hij liep daar heel ongedwongen, in zijn vrolijke kaki klof, met zijn haar, tenminste wat er onder de kepie van te zien was, zijn haar keurig geknipt en nagenoeg glanzend, zijn handen langs de naad van zijn broek, handen waarvan de ene, de rechter, met onregelmatige tussenpozen omhoogging om een superieur te eren of de groet van een gedemilitariseerde te beantwoorden.

Lees meer