7 december 2015

Strooptocht door boekendozen

Stefan Ruiters

Een paar maanden geleden kocht ik een partij boeken van een Amerikaanse dame die al twee decennia in Nederland woont en directeur is van een culturele instantie. Gisteravond begon ik aan de dozen met boeken om een selectie te maken van wat wel of niet interessant is om in mijn collectie aan te bieden. Haar vakgebied is architectuur, stedenbouw, ruimtelijke ordening, cultuurgeschiedenis, maar ook film, kunst, design en fotografie heeft haar interesse. Voornamelijk uit de Angelsaksische cultuur voortgekomen. Het is een urenlange, heerlijke strooptocht door de boekendozen. Naast mijn commerciële blik, wordt mijn particuliere interesse ook gevoed. Ik pak een boek over vuur in het Amerikaanse landschap, foto’s van heidebranden en bossen in de fik, smeulende velden en brandende bomen (Larry Schwarm, On Fire, 2003). Het boek is gesigneerd door de fotograaf en heeft, ironisch genoeg, wat waterschade! Ik zet het bij mijn andere boeken over vuur van o.a. Johan Goudsblom en Sebastian Junger. Ooit zag ik de film Quest for Fire waarin oermensen, levend in moerassen, op zoek gaan naar vuur nadat hun gestookte en gekoesterde vuur tijdens een overtocht door het water, met drager en al kopje onder ging. Vuur als warmte- en voedselbron. Vuur de vernietiger, maar ook een natuurfenomeen dat noopt tot menselijke samenwerking.

Of het boek Values of Agrarian Landscapes across Europe and North America. Glooiende heuvels, een enkel huisje, de kleuren bruin, groen en geel en blauw domineren op de landschapsfoto’s. Sinds ik in de bergen ben geweest, pas op mijn dertigste, wil ik er steeds weer naar terug. Stiekem zou ik er willen wonen, in een huisje tegen de berg aan. Arcadië, de pastorale, de leegte, hoogte, het sublieme, de hang naar rust en de nietigheid in de grillige natuur, zomaar een paar begrippen of gevoelens die me te binnen schieten als ik door het boek blader, of beter gezegd, die uit mijn onderbewuste omhoog borrelen. Maar ja, ook het boek  in de volgende doos bevalt me en maakt me nieuwsgierig naar het leven en wonen in een Amerikaanse stad: Robert Cameron’s Above Chicago, a new collection of historical and original aerial photographs of Chicago. Een lekker vet gekleurd platenboek met luchtfoto’s van deze Gross-Stadt waar de invloedrijke modernistische architect Mies van der Rohe neerstreek en met zijn wolkenkrabbers de skyline ging tekenen. De ligging van Chicago aan Lake Michigan en de gerasterde straten en wegen, onder soms een felblauwe zomerlucht en dan weer een prachtig wolkendek, maakt me hongerig naar De Grote Leegte om de stad heen.

Daar weer onder ligt een boek getiteld Brilliant on the Skyline (SUN, 2011), over de architectuur en het design van een terminal op Schiphol. Ik houd van non-descripte, anonieme, lege ruimtes, zonder mensen, maar vol van licht en strakke lijnen en uitgekiende kleuren en vormen. Waarom vaart dat steeds in mij? Het verlangen daar te zijn of heen te gaan, de plekken op foto’s met veel ruimte, de glooiende horizon, de grote leegte, daar  waar weinig tot geen mensen te zien zijn. Onderin de laatste doos ligt een monografie over de architect W. van Tijen (1894-1974). Een van de beeldbepalende architecten van het naoorlogse Nederland die de wijk ontwierp die achter ons huis staat, aan de westelijke rand van Amsterdam. Ik ben weer geland, thuis en klaar voor vandaag.

 

Recent

25 juli 2017

Een Limburgse Rémi

21 juli 2017

Vast in het ijs

19 juli 2017

Kijk, lees en geniet!

17 juli 2017

Terug naar vroeger

Literair Nederland - 10 jaar geleden

30 juli 2007

De twaalfjarige Alice Winston woont met haar ouders in een afgelegen huis in Desert Valley. Haar moeder is na de geboorte van Alice in bed gekorpen en komt er zelden meer uit. Haar vader probeert met veel pijn en moeite een paardenfokkerij draaiende te houden. Zus Nona, de lieveling van haar vader, is er een half jaar geleden vandoor gegaan met een rodeorijder.

Alice is een stil en teruggetrokken meisje, erg eenzaam ook, ze heeft geen vriendinnen. Ze mist haar zus verschrikkelijk.

"Ik wilde Valerie vertellen dat mijn zus ons niet belde, dat ze haast nooit schreef, dat ik me 's nachts in de stille donkere uren probeerde voor te stellen wat er in haar leven gebeurde, wat er zo opwindend en belangrijk was dat ze ons helemaal vergat en ons door het leven liet zwalken zonder haar."

Lees meer