26 januari 2010

Een stille moeder – Ariella Kornmehl

Stil en liefdevol

Recensie door Hilde van Vlaanderen

 

 

Loenia werkt in Amsterdam bij een makelaarskantoor. Zij gaat vaak met potentiële huurders mee om een woning te bekijken en ze doet dat vriendelijk en duidelijk. Haar gedachten houdt ze voor zich. Zij heeft een redelijk druk bestaan met het naar een speciale school brengen van haar zoontje, waarvan we aanvankelijk niet weten, wat er met hem is. Alsof ze zich schaamt. In ieder geval weet zij, noch haar nuchtere, Hollandse man, wat de oorzaak is van het feit, dat hun zoontje Reuben, doofstom is.
Loenia is geboren in Sint Petersburg en rond haar 23e naar Nederland verhuisd om daar te gaan studeren, heeft Bas leren kennen en is met hem getrouwd. Hij is niet spannend, zakelijk, maar wel trouw en hulpvaardig. Loenia geniet enorm van de uitbundige complimenten van haar collega Aleksandr, afkomstig uit Wit-Rusland en soms denkt ze: ‘wij zouden elkaar beter begrijpen’.

Ze belt regelmatig met haar moeder in Sint Petersburg en hoort op een dag, dat haar vader in het ziekenhuis is opgenomen, het ziet er ernstig uit. Ze wil er onmiddellijk naar toe, Bas regelt een vliegticket en zij vertrekt. Haar geboortestad is veranderd in de laatste zeven jaar, drukker, sneller, meer verkeer. Haar moeder is blij haar te zien. Ze gaan samen naar het ziekenhuis, waar vader samen met een Slowaakse man op een ziekenzaaltje ligt. Eenmaal thuis met haar moeder geniet Loenia van de sfeer in de ouderlijke woning, de zorg en gewoontes van haar moeder. De volgende dag gaat Loenia alleen naar het ziekenhuis, omdat haar moeder zich niet lekker voelt. Dan vertelt haar vader, dat hij nooit zeker heeft geweten, of hij wel haar vader is. Omdat hij weet, dat haar moeder waarschijnlijk weinig zal willen vertellen, noemt hij een vriend, waar Loenia eventueel mee kan gaan praten. Na het ziekenhuisbezoek besluit Loenia meteen naar die vriend te gaan.  Bij zijn huis aangekomen, blijkt de vriend al twee jaar geleden te zijn overleden, maar zijn vrouw nodigt Loenia uit binnen te komen en vertelt haar dan, wat zij weet van de geschiedenis van haar vader en moeder.

Haar moeder, Eva, woonde in Brno, Slowakije en bij de inval van de Russen in 1968 ontmoet ze de Russische officier, Vadim. Hij valt meteen voor haar. Maar zij is verliefd op Dmitri, een schoenmaker. De laatste wordt bij een demonstratie opgepakt en verdwijnt om nooit meer terug te keren. Dan vraagt Vadim Eva om met hem mee naar Rusland te gaan en zij kiest voor zekerheid. Wanneer Loenia daar later vragen over stelt, antwoordt haar moeder alleen maar: ‘Dat heb ik voor ons gedaan’. Eigenlijk krijgt Loenia geen antwoord, van haar stille moeder. Toch toont ze respect voor haar moeders houding en heeft ze het gevoel dichter dan ooit bij haar te staan.

Ariëlla Kornmehl heeft een mooie, ingetogen roman geschreven over een thema van alle tijden: wie is mijn vader, waarom maakte mijn moeder toen en daar die keuzes? ‘Of we ooit onze ouders echt leren kennen, begrijpen, weet niemand. Maar vragen stellen mag altijd’, zei Ariëlla Kornmehl, die in Amsterdam filosofie studeerde, in een interview.

Het is voor veel mensen te hopen, dat zij een fractie van het begrip en acceptatievermogen hebben van de hoofdpersoon in dit boek, het zou velen behoeden voor angstvallige en krampachtige zoekacties en onnodige verwijderingen kunnen voorkomen.

 

Een stille moeder
Ariella Kornmehl
Verschenen bij: Cossee, Uitgeverij
ISBN: 9789059362437
202 pagina's
Prijs: € 18,90

1 reactie

  • Graag reageer ik op uw artikel over Een stille moeder.

    Ik heb het boek ook gelezen. Een boeiend boek dat prettig leest.
    Het verhaal van de moeder greep me het meest aan.
    Vanuit haar perspectief, de nachtelijke uren voor het raam, schreef ik een gedicht dat ik graag met de lezers deel.

    Een stille moeder

    Roerloos staat ze
    voor het venster
    in het schijnsel van de maan.
    Haar hart schreeuwt
    de hunkering,
    vragenworstelend
    snikt ze zijn naam

    hoe vaak heeft ze hier
    haar hartstocht gestild
    gekweld door verlangen
    de nacht onderbroken
    fluisterhuilend
    haar liefste gezocht.
    Ik weiger je dood
    zie je leven in mijn dochter
    jouw Loenia
    hoor je, jouw Loenia!
    Ik wil je laten weten
    haar zoontje
    is ook…

    Kom, huivert ze
    krampachtig
    sleept zich naar boven
    langs haar lange grijze jas
    zich afvragend of
    het ooit overgaat.

    Coby Poelman-Duisterwinkel

    Geschreven bij het gelijknamige boek van Ariëlla Kornmehl





 

Meer van Hilde van Vlaanderen:

3 december 2013

Lastige dilemma's

Over 'Paulina Buxareu' van Josep Maria de Sagarra
13 september 2013

Recensie door Hilde van Vlaanderen

Over 'Herinneringen aan Sonia Gaskell ' van Rudi van Dantzig
8 augustus 2013

Recensie door Hilde van Vlaanderen

Over 'Bijt me toch, bijt me! ' van Carl Friedman (samenstelling)

Recent

17 november 2017

Uitzichtloos leven in Unthank / Glasgow

Over 'Lanark' van Alasdair Gray
15 november 2017

Een portret in stukjes

Over 'Waarom ik mensen niet in mootjes hak' van Renske de Greef
14 november 2017

Diepe emoties in weloverwogen zinnen met originele beelden

Over 'Binnenplaats' van Joost Baars
13 november 2017

Een aaneenschakeling van mislukkingen?

Over 'We haten elkaar meer dan de Joden' van Els van Diggele
9 november 2017

Verlangen in vele variaties

Over 'Het raadsel van de liefde' van Andre Aciman