16 januari 2010

Een particulier universum, maar hoe lang nog?

Wim Vogel in gesprek met D. Hooyer op zaterdag 16 januari 2010

Door Rein Swart

Na een welkomstwoord van de iniatiefneemster van boekhandel De Vries, waarin zij het werk van Hooyer omschrijft als een particulier universum, vraagt Vogel aan de schrijfster die naast hem zit aan de lange tafel middenin de boekhandel of ze Haarlem kent, hetgeen niet het geval is. Ze komt uit het heidegebied rond Hilversum en daar spelen zich ook haar verhalen af.

Voordat we iets te horen krijgen over haar roman Catwalk leest Hooyer enkele fragmenten voor uit de drie verhalenbundels die vanaf 2001 bij Van Oorschot zijn verschenen en waarvan de laatste Sleur is een roofdier in 2008 bekroond werd met de Librisprijs.

Vogel verwondert zich over de explosie van 35 verhalen in zes jaar tijd en neemt aan dat Hooyer daar al eerder mee was begonnen. Hooyer ontkent dit en zegt dat ze hiervoor gedichten schreef, die echter tot haar verdriet nooit werden uitgegeven. Haar eerste verhaal werd wel meteen goedgekeurd, zodat ze daarmee verder ging.

Ze vindt het schrijven moeilijker worden, hetgeen mogelijk met het ouder worden te maken heeft en ook omdat haar motieven, die op het gebied van de archeologie liggen, wel zo’n beetje zijn uitgewerkt en misschien is het ook wel moeilijker omdat zwaardere motieven zich opdringen.

Vogel veronderstelt dat ze weinig geschrapt heeft maar dat ontkent Hooyer. Ze schrapt de helft en vindt dit net zo leuk als schrijven. Ze tekent ook wel schetsjes bij haar verhalen maar haar redacteur vond dat het geen prentenboeken mochten worden. Zelf denkt ze ook dat de ironie dan teveel wordt, zoals in Sleur is een roofdier.

Ze vond het leuk om de roman Catwalk te schrijven. Ze is er niet toe geprest door de uitgever. Ze was buiten het schrijven om steeds bezig zowel met het uitdiepen van de personages en tijdens het schrijven met de stijl. Het idee over groupies was haar al bekend. Mensen sluiten overal bondgenootschappen met elkaar tegen de machthebbers. De tien à twaalf personages die, net als in De Metsiers  van Hugo Claus ieder een hoofdstuk voor hun rekening nemen, blijven eenzame individuen, zegt Vogel. Hooyer benadrukt echter hun strijd. Hooyer heeft de vrouwen als een ‘ik’ beschreven en de mannen als een ‘hij’, vrouwelijke beleving staat daarbij tegenover mannelijke mening.

Vogel zegt dat er veel thema’s in het boek voorkomen, maar dat de personages weinig last hebben van morele codes. Hooyer vertelt dat de personages niet wisten wat ze in politiek opzicht moesten stemmen en dat hetzelfde eigenlijk voor haar geldt.

Vogel vraagt haar over haar maatschappelijk engagement, maar Hooyer verstaat dat letterlijk als straatrumoer zoals dat voorkomt bij een haringkar in een boek van iemand wiens naam ik niet kon verstaan.

In Tirade schreef Hooyer over de tegenstelling tussen collectief en individu. Haar idee van een eenmanscollectief vindt ze een zwaktebod, maar alleen ben je wel zonder de eigenschappen, die je van anderen opgeplakt krijgt en het is rustgevend dat je jezelf niet ziet.

Vogel vergelijkt haar schrijven met Biesheuvel en Leo Vroman. Ze zou de laatste, die ook tekent, graag imiteren als dat mogelijk zou zijn.

De Leeswolf, een Vlaams literair tijdschrift, noemt haar schrijfstijl onvoorspelbaar; men weet bij haar nooit wat de volgende zin zal zijn. Zelf zou ze, tot verbazing van Vogel, gewoner willen schrijven. Dat heeft te maken met het ouder worden, denkt ze (hoewel dat haar niet aan te zien was). Ze ziet dat ook bij Charlotte Mutsaers. Die kan ook niet altijd het dwaze eigenzinnige meisje blijven uitbeelden.

Van Vogel had Catwalk nog wel langer mogen duren. Hooyer dacht daar wel over, maar ze ging toch verder met iets anders.

Ik hoop dat ik dit aangename gesprek op de zaterdagochtend goed heb verslagen want er was vaak achtergrondruis in de winkel. Wel een prima idee van Kwetterende Letteren!

 

Catwalk

Auteur: D. Hooijer
Verschenen bij: Uitgeverij van Oorschot (2009)
Prijs: € 16,-

Recent

15 november 2017

Een portret in stukjes

Literair Nederland - 10 jaar geleden

19 november 2007

Net niet spannend genoeg
Door Fatima Bajja

Het lijkt alsof Sylvia Houweling alles heeft wat haar hartje begeert. Ze is getrouwd met Eddie Kronenburg, heeft twee kinderen en woont in een prachtig huis in Amsterdam-Zuid. Toch is het allemaal niet zo mooi als het lijkt. Eddie werkt namelijk in de onderwereld, hij is verantwoordelijk voor het transport van drugs.

Lees meer