23 januari 2010

E. du Perronprijs 2009 voor Abdelkader Benali

Benali ontvangt de prijs omdat hij als exponent van de ‘migrantenliteratuur’ met zijn boek De stem van mijn moeder aantoont dat we de ’migrantenroman’ voorbij zijn. Met dit boek heeft hij niet een roman van een rijkgeschakeerd Nederland geschreven, maar een rijkgeschakeerde Nederlandse roman.

De E. du Perronprijs is ingesteld voor mensen en instellingen die door middel van een cultuuruiting in brede zin een bijdrage leveren aan het multiculturele Nederland. Net als Du Perron in zijn tijd, signaleren zij grenzen en doorbreken ze scheidsmuren die wederzijds begrip tussen de verschillende Nederlandse bevolkingsgroepen in de weg staan.

De jury van de Du Perronprijs is van mening dat Abdelkader Benali een stem geeft aan  grenzeloze literatuur, waarin verschillen niet als zodanig onderwerp zijn, maar dienstbaar zijn aan een deelbare vertelling. Benali geeft met deze roman een volkomen natuurlijke plek aan migratie in de literatuur.

Abdelkader Benali werd in 1975 geboren in Ighazzazen (Marokko) en kwam op zijn vierde jaar naar Nederland. Voordat hij debuteerde met de roman Bruiloft aan zee (1996) ontving hij twee maal de El Hizjra Literatuur Prijs. Bruiloft aan zee werd in 1997 bekroond met de Geertjan Lubberhuizen Prijs 1997 voor het beste debuut en in 1999 met de Prix de Meilleur Premier Roman Etranger (Frankrijk). Daarna publiceerde hij onder meer de romans De langverwachte (2002), waarmee hij de Libris Literatuur Prijs won, Laat het morgen mooi weer zijn (2005), Feldman en ik (2006) en de Marathonloper(2008).

  

De stem van mijn moeder

 

Auteur: Abdelkader Benali
Verschenen bij: Uitgeverij De Arbeiderspers
Prijs € 18,95

Recent

15 november 2017

Een portret in stukjes

Literair Nederland - 10 jaar geleden

26 november 2007

Een aantal jaren geleden heb ik een boek gelezen getiteld De kunst van het niets doen. Veel mensen reageerden met: "Oh, dat zou ik ook wel willen, een tijdje niets doen." Daar ging het boek echter helemaal niet over. Dat boek ging over Taoïsme en de gebeurtenissen in je leven op je af laten komen, van alle kanten bekijken, en dan weer verder gaan met je leven. Niet steeds in willen grijpen, dingen naar je hand willen zetten of bezweren. In het nu leven, de weg gaan die klaarblijkelijk zo moet zijn. Bij dit boek reageren mensen hetzelfde "Dat is toch dat boek van die dominee die niet in God gelooft? Dat is toch die atheïst?." Opschudding alom.

Een aantal jaren geleden heb ik een boek gelezen getiteld De kunst van het niets doen. Veel mensen reageerden met: "Oh, dat zou ik ook wel willen, een tijdje niets doen." Daar ging het boek echter helemaal niet over. Dat boek ging over Taoïsme en de gebeurtenissen in je leven op je af laten komen, van alle kanten bekijken, en dan weer verder gaan met je leven. Niet steeds in willen grijpen, dingen naar je hand willen zetten of bezweren.

Lees meer