8 mei 2015

De schrijver

Ergens aan voorbijlopen

Column door Inge Meijer

Ik hou van mensen, maar niet altijd. Het kan gebeuren dat ik het even niet verdraag. Mensen. Soms is het me al teveel wanneer ze langs mijn keukenraam voorbij komen. Dan zou ik zomaar de voordeur open kunnen trekken en zeggen: ‘Kunt u alstublieft ergens anders voorbij gaan lopen. U bent de zoveelste al vandaag.’ De nietsvermoedende wandelaar zou zeggen: ‘Oh, dat spijt me. Dat wist ik niet.’ En vraagt of hij zal doorlopen of dat ik liever heb dat hij weer terugloopt, zodat het voorbijgaan aan mijn raam enigszins ongedaan gemaakt kan worden. Geroerd door dit meelevende voorstel kies ik voor het laatste. En de wandelaar ging achterwaarts teruglopend mijn raam langs, stak de straat over en verdween. Dat kan in een verhaal.

Ik hou van verhalen over mensen, daar kun je alle kanten mee op. Verhalen die ontstaan in de ruimte tussen de dingen in. Sinds enkele maanden sta ik op de zogenaamde graslijst voor zkv’s van A.L. Snijders. Zo gauw de schrijver een zkv klaar heeft, krijgen wij, die op de lijst staan, dat als eersten onder ogen. Ik geloof graag dat dat een privilege is. Dit weekend ontving ik een zkv getiteld Valérie. Waarbij ik direct aan Amy Winehouse moest denken. Maar die kwam er niet in voor. Het ging over een jongensachtig meisje dat de schrijver in 2002 bij een paasvuur in de Achterhoek zag. Een kind dat zich los van iedereen licht en springerig rond het vuur bewoog er onderwijl takken opgooiend. Maar dat even plotseling stil op haar rug in het gras ging liggen, alsof ze dood was. En hoe een vrouw naast het kind ging liggen en zei: ‘Ik wil dezelfde dingen zien als jij.’ Daar schreef de schrijver toen een stukje over.

Het is dertien jaar later als de schrijver dit voorjaar een boomchirurg laat komen om een berkenboom die boven het dak van zijn huis uitgroeit, in te korten. De boomchirurg zegt, ‘U schreef eens een stukje over mijn dochtertje.’ Dat dochtertje is nu 21 jaar en studeert. Door deze ontmoeting is de schrijver opeens het besef van dertien jaren kwijt. Dat lukt je nooit in het echte leven: jaren laten verdwijnen. Maar wel in een verhaal. Ik vond dat prachtig en liet dit per omgaande de schrijver weten. Ik had geen idee of de schrijver zelf achter de mailing zat maar wilde dat wel geloven. Ik ontving prompt die dag weer een zkv. Hoewel die niets van doen had met het voorgaande, verbeeldde ik me dat deze speciaal voor mij was. Omdat ik zijn stukje mooi vond en hij in een goede bui was en omdat het zondag was en de schrijver dacht: ‘Vooruit, het mag wel eens een onsje meer zijn.’ Zo geloof ik ook dat de foto op de cover van Een handige dromer, de schrijver op jonge leeftijd is. Het voegt voor mij een speelsheid toe aan zijn verhalen. En kijkend naar zijn wenkbrauwen, weet ik dat het een soort wenkbrauwen zijn die nooit zullen stoppen met groeien. Dat zie je gewoon.

Recent

Literair Nederland - 10 jaar geleden

04 juni 2007

"In Weg met het deeltijdfeminisme! is het meest urgente uit Mees’ columns over vrouwen, ambitie en werk bijeengebracht."

"In Weg met het deeltijdfeminisme! is het meest urgente uit Mees’ columns over vrouwen, ambitie en werk bijeengebracht."

Maar wat is voor Heleen Mees het meest urgente?

Zij stelt dat in Nederlands te veel hoogopgeleide vrouwen werken in deeltijd,in inferieure banen blijven steken en zelf het leeuwendeel van het huishouden doen.

Mees vergelijkt de Nederlandse vrouw met de Amerikaanse vrouw (Mees woont in New York) Deze werken 36 uur per week tegenover de Nederlandse vrouw die 24 uur per week werkt.

Lees meer