10 oktober 2016

Deukje

Door Adri Altink

Soms word je zo meegesleept door de maalstroom aan berichten en beelden dat je met verbazing aanhoort dat iemand niet in ‘het schema’ past. Het overkwam me vorige week. Ik was in gesprek met een groepje statushouders, waaronder een jonge Syriër die ik zeer bewonder. Hij is amper twee jaar in Nederland en spreekt haast perfect Nederlands, ook in grammaticale zin. Hij is ambitieus op zoek naar werk in de telecommunicatie, een baan die hij ook in Syrië had. Hij steekt de handen uit de mouwen om zich klaar te stomen voor de Nederlandse arbeidsmarkt, niet alleen door de taal te leren, maar ook door ervaring op te doen als vrijwilliger in zijn sector. Hij heeft zich elke luxe ontzegd om zo de voorwaarden te kunnen scheppen kansrijk te zijn. Zo behaalde hij, levend van een uitkering, zijn rijbewijs. Een vereiste in zijn vakgebied, weet hij.

Al pratend daarover kwamen we op de ontberingen in de rubberen bootjes van Turkije naar Griekenland. ‘Zo ben ik niet gekomen’, zei hij corrigerend. Hij bleek bij een groot internationaal bedrijf te hebben gewerkt met vestigingen in verschillende landen in Zuid-Europa en het Midden-Oosten. Hij was als Arabisch en Engels sprekende gestationeerd in Griekenland, voor de buitenlandse contacten van zijn bedrijf aldaar, toen de burgeroorlog uitbrak. Op verzoek van zijn werkgever keerde hij terug en raakte kort daarna verzeild in de strijd om Aleppo, waar hij geboren was en woonde. Omdat hij gedwongen dreigde te worden in het leger van Assad te vechten tegen zijn eigen stad, vluchtte hij.
Maar niet over zee. Hij had de ‘luxe’ dat hij via zijn internationale werkgever naar Europa kon. Per vliegtuig. Gewoon met een uitreisvisum. Hoe blij ik daarover ook was voor hem, hij drukte toch een klein deukje in mijn beeld van ‘de’ Syriërs die hier worden opgevangen.

Hij vertelde over de toestand in Aleppo en hoe hij op de hoogte blijft. Het nieuws op Nederlandse of buitenlandse zenders volgt hij nauwelijks. Ook niet op Al Jazeera of el Arabia, die hij wel kan ontvangen. In amper tien minuten slaagde hij er in om mijn laatste restje vertrouwen in de berichtgeving die we dagelijks voorgeschoteld krijgen onder druk te zetten met een verhaal over beeldmanipulatie en propaganda waarvan ik me half bewust was.
Zelf blijft hij op de hoogte door contacten met zijn familie via telefoon, Whatsapp en Facebook. Velen van hen wonen in Idlib en Aleppo en doen hem verslag vanuit de brandhaarden zelf.

Zijn verhaal deed me sterk denken aan Het zijn net mensen van Joris Luyendijk. Een boek dat je moet lezen als je wilt weten hoe ons nieuws over het Midden-Oosten wordt gemaakt. Dit geldt ook voor Syrië.

 

 

Recent

21 juli 2017

Vast in het ijs

19 juli 2017

Kijk, lees en geniet!

17 juli 2017

Terug naar vroeger

10 juli 2017

Ongewone intensiteit

Literair Nederland - 10 jaar geleden

30 juli 2007

De twaalfjarige Alice Winston woont met haar ouders in een afgelegen huis in Desert Valley. Haar moeder is na de geboorte van Alice in bed gekorpen en komt er zelden meer uit. Haar vader probeert met veel pijn en moeite een paardenfokkerij draaiende te houden. Zus Nona, de lieveling van haar vader, is er een half jaar geleden vandoor gegaan met een rodeorijder.

Alice is een stil en teruggetrokken meisje, erg eenzaam ook, ze heeft geen vriendinnen. Ze mist haar zus verschrikkelijk.

"Ik wilde Valerie vertellen dat mijn zus ons niet belde, dat ze haast nooit schreef, dat ik me 's nachts in de stille donkere uren probeerde voor te stellen wat er in haar leven gebeurde, wat er zo opwindend en belangrijk was dat ze ons helemaal vergat en ons door het leven liet zwalken zonder haar."

Lees meer