12 december 2012

De ziel van Nederland – Herman Franke

Gesignaleerd

Op dinsdag 11 december verschijnt De ziel van Nederland, een verzameling van  bespiegelingen over Nederland door Herman Franke. Ze handelen over de Nederlandse media, over onze omgang met de dood, over agressie, over de verloren idealen van links, over de stand van de literatuur, over nieuwe Nederlanders en over nationaal verdriet. De ziel van Nederland is een boek dat dwingt tot nadenken.

Tot aan zijn dood in 2010 liet Franke zijn mening over Nederland horen. Aanvankelijk schreef hij als socioloog en criminoloog over maatschappelijke verschijnselen, later als onafhankelijk schrijver en columnist. Van de tijdgeest en publieke opinie trok hij zich zelden iets aan, bij voorkeur keek hij verder dan de waan van de dag.

Franke was tot halverwege de jaren negentig een vooraanstaand criminoloog. Toch besloot hij toen om zijn baan op te zeggen en zich volledig te richten op zijn schrijverschap. Op dat moment had hij al twee romans (Weg van loze dromen en Nieuws van de nacht) geschreven. Voor zijn derde roman, De verbeelding won hij in 1998 de AKO Literatuurprijs op. Franke publiceerde in dagbladen, weekbladen en literaire bladen. Zijn laatste roman Traag licht verscheen in oktober 2010. Het is het derde deel uit de prozacyclus Voorbij ik en waargebeurd die volgens de oorspronkelijke plannen van Franke uit veel meer delen zou gaan bestaan. Door het bericht dat hij ongeneeslijk ziek was, heeft hij zijn plannen moeten bijstellen.

In februari 2012 verscheen Als je me maar blijft schrijven, een bundeling van de brieven die Manon Uphoff en hij elkaar schreven in het laatste jaar van zijn leven.

De ziel van Nederland

Auteur: Herman Franke
Verschenen bij: Uitgeverij Podium
Prijs: € 22,50

Recent

20 november 2017

Het leven ontwijken

15 november 2017

Een portret in stukjes

Literair Nederland - 10 jaar geleden

26 november 2007

Een aantal jaren geleden heb ik een boek gelezen getiteld De kunst van het niets doen. Veel mensen reageerden met: "Oh, dat zou ik ook wel willen, een tijdje niets doen." Daar ging het boek echter helemaal niet over. Dat boek ging over Taoïsme en de gebeurtenissen in je leven op je af laten komen, van alle kanten bekijken, en dan weer verder gaan met je leven. Niet steeds in willen grijpen, dingen naar je hand willen zetten of bezweren. In het nu leven, de weg gaan die klaarblijkelijk zo moet zijn. Bij dit boek reageren mensen hetzelfde "Dat is toch dat boek van die dominee die niet in God gelooft? Dat is toch die atheïst?." Opschudding alom.

Een aantal jaren geleden heb ik een boek gelezen getiteld De kunst van het niets doen. Veel mensen reageerden met: "Oh, dat zou ik ook wel willen, een tijdje niets doen." Daar ging het boek echter helemaal niet over. Dat boek ging over Taoïsme en de gebeurtenissen in je leven op je af laten komen, van alle kanten bekijken, en dan weer verder gaan met je leven. Niet steeds in willen grijpen, dingen naar je hand willen zetten of bezweren.

Lees meer