15 maart 2010

De mooie dagen van mijn jeugd – Ana Novac

Het enige dagboek dat Auschwitz overleefde. Een uniek document van onschatbare waarde: De mooie dagen van mijn jeugd van Ana Novac met een naschrift van Holocausthistoricus Robert Jan van Pelt.

Tijdens haar leven in de kampen slaagde Ana Novac erin een dagboek bij te houden en raakte daarbij een taboe: een Joods meisje schrijft met inktzwarte humor over de horror van de Holocaust ? en weigert ferm een ‘Auschwitz-machine’ te zijn.
In de macabere, verwrongen wereld waarin de jonge Ana lacht en huilt, honger lijdt en eet, moet ze bevatten wat het betekent om te sterven of te overleven. Het bezit van papier en een stompje potlood en uiteindelijk het schrijven zélf worden de inhoud van haar leven.
Ze dankt het bestaan van haar dagboek aan de kampcommandant, die haar toestaat te schrijven onder één voorwaarde: dat hij positief wordt vermeld.

Ana Novac, geboren in 1929 in Transsylvanië (Roemenië), werd in 1944 gedeporteerd naar Auschwitz. Daarna werd ze van kamp naar kamp getransporteerd en was ze getuige van de bevrijding in mei 1945. Ana Novac woont nu in Parijs.
Haar boek is in 1966 in Hongarije gepubliceerd, vervolgens in andere landen, waaronder in 1970 in Nederland. Dit is een nieuwe editie, bewerkt door de auteur, opnieuw vertaald, en voorzien van een voorwoord van Novac zelf en een naschrift van Robert Jan van Pelt.
Robert Jan van Pelt is publicist en hoogleraar aan de Universiteit van Waterloo (Canada), en toonaangevende deskundige op het gebied van Auschwitz en de Holocaust. Robert Jan van Pelt is beschikbaar voor interviews.

De pers over Ana Novac:
‘Dit boek moet in één adem genoemd worden met Imre Kertész, Primo Levi, en Ruth Klüger.’ ? Werner Renz, historicus en Holocaustexpert

‘Met uiterst vitale, evocatieve en ook sarcastische beschrijvingen van het o-zo-lichamelijke leven van haarzelf en de gevangenen dwingt Novac de lezer om haar vooral als “levende” en niet alleen als “overlevende” te zien. Haar buitengewoon goed geschreven relaas brengt alle zintuigen tot leven. Ze raakt me.’ ? Robert Jan van Pelt, Holocausthistoricus.

De mooie dagen van mijn jeugd
Ana Novac
Uitgeverij Signatuur
Verschijnt in april 2010

Recent

19 september 2017

Nieuw leven beschreven

18 september 2017

Dichter van de werkelijkheid

16 september 2017

Een week lang feest

15 september 2017

Een wonderlijk leerdicht 

14 september 2017

Daar waar granaten fluiten

Literair Nederland - 10 jaar geleden

24 september 2007

"Toen ik jou voor het eerst zag, kwam je voorbijfietsen op een bakfiets waarin je spullen vervoerde. Het was laat in het jaar 1952, in de winter. Ik stond voor het raam van mijn ouderlijk huis in de Wilhelminastraat, waar mijn ouders een hotel-pension dreven, naar buiten te kijken. De Wilhelminastraat heette alweer een jaar of zeven zo. Als jong kind groeide ik op met de Schouwburgstraat, omdat in de oorlog namen van de koninklijke familie waren geschrapt door de Duitse bezetter. Soms reed je wel drie keer per dag op die bakfiets langs. Ik vond je koddig en stoer met je houtje-touwtjejas aan en je mutsje op. Je was toen al een apart type. Ik was vijftien jaar en had wat je noemt een voorspellende blik. Ik herinner mij dat ik, nadat je weer langs was gekomen, mijn moeder vertelde dat wij zouden trouwen en een kind zouden krijgen. Mijn moeder was het gewend dat ik zulke dingen zei. Ik had vaker van die voorspellingen, soms ook over de dood. Dat vond ze eng."

"Toen ik jou voor het eerst zag, kwam je voorbijfietsen op een bakfiets waarin je spullen vervoerde. Het was laat in het jaar 1952, in de winter. Ik stond voor het raam van mijn ouderlijk huis in de Wilhelminastraat, waar mijn ouders een hotel-pension dreven, naar buiten te kijken. De Wilhelminastraat heette alweer een jaar of zeven zo. Als jong kind groeide ik op met de Schouwburgstraat, omdat in de oorlog namen van de koninklijke familie waren geschrapt door de Duitse bezetter.

Lees meer