10 augustus 2009

De Gids juli 2009, themanummer Anxiety & Serenity

Het julinummer van De Gids is verschenen, met als thema: Anxiety & Serenity. Lees hieronder het berichtje van hoofdredacteur Roel Bentz van den Berg over dit thema:

‘Anxiety!, Serenity!’ ? hoe vaker wij het motto van het Holland Festival 2009 door het redactielokaal van De Gids lieten schallen, hoe meer wij begonnen te klinken als hippie-ouders die hun kinderen binnenriepen voor het eten, en hoe meer ik persoonlijk moest denken aan de vader van George Costanza, Frank, die in een klassieke aflevering uit de serie Seinfeld, bij wijze van ‘anger management’, om de haverklap zijn handen ten hemel heft en roept: ‘Serenity now! Serenity now!’ Maar ik dacht ook aan al die rijke pensionado’s in Florida, met hun paarse permanenten en geruite Bermuda shorts, die hun plezierjachten zo graag ‘Serenity’ dopen, in de verwachting daarmee alle narigheid in de wereld op afstand te kunnen houden. En één keer heel voorzichtig die woorden googelen, en de zelfhulpboeken met de snelste weg ‘from anxiety to serenity’ vliegen je om de oren.
Bij ‘anxiety’ solo blijkt de oogst overigens groter en zwaarder dan bij ‘serenity’: de hele twintigste eeuw valt met de deur in huis, een eeuw die al vanaf de Eerste Wereldoorlog en daarna steeds opnieuw door dichters en filosofen ‘The Age of Anxiety’ werd genoemd – en om verdomd goede redenen. En door 9/11 lijkt hij nog eens geprolongeerd te worden ook, zij het dat monster zich inmiddels in een duizelingwekkend veelvoud heeft opgesplitst. Hoog tijd, vonden wij ? en wij zijn het Holland Festival dankbaar voor de aanleiding voor dit semi-themanummer – om te proberen weer eens wat perspectief te geven aan twee begrippen die zowel gezamenlijk als ieder apart zo langzamerhand een huiveringwekkend holle echo hebben gekregen. Tijd om een poging te wagen de volheid en de diepte, die ze wel degelijk te bieden hebben, uit die holle nagalm terug te vorderen – bij monde van een aantal denkers die weten waar ze over praten en dichters die weten waar zij over zingen.
Met opgewekt gemoed de druk van de beleving weerstaan in een postseculiere cultuur, in ontvankelijkheid het voor het ene ‘gelâzen’ zijn, nietsdoend door de poort van de veelvuldige wonderwerking trekken, East meets West, Angst meets Niets, Niets meets Alles, in luisterrijke bijdragen van ervaringsdeskundige denkers als René Boomkens, Kristofer Schipper, Gerard Visser, idem dichters als Maria Barnas, Pieter Boskma, Alfred Schaffer en Rogi Wieg en dito prozaïsten als Hedda Martens, Mary O’Neill en Martin Bril.

Namens de redactie,
ROEL BENTZ VAN DEN BERG

————————————————————————————————————————————————-

De Gids juli 2009, Anxiety & Serenity, ISBN 978 94 6003 0048, geïll., € 9,50.
Meer informatie te verkrijgen bij redactiesecretaris Esther Wils, degids@uitgeverijenaab.nl en op www.literairtijdschrift-degids.nl

Recent

19 september 2017

Nieuw leven beschreven

18 september 2017

Dichter van de werkelijkheid

16 september 2017

Een week lang feest

15 september 2017

Een wonderlijk leerdicht 

14 september 2017

Daar waar granaten fluiten

Literair Nederland - 10 jaar geleden

24 september 2007

"Toen ik jou voor het eerst zag, kwam je voorbijfietsen op een bakfiets waarin je spullen vervoerde. Het was laat in het jaar 1952, in de winter. Ik stond voor het raam van mijn ouderlijk huis in de Wilhelminastraat, waar mijn ouders een hotel-pension dreven, naar buiten te kijken. De Wilhelminastraat heette alweer een jaar of zeven zo. Als jong kind groeide ik op met de Schouwburgstraat, omdat in de oorlog namen van de koninklijke familie waren geschrapt door de Duitse bezetter. Soms reed je wel drie keer per dag op die bakfiets langs. Ik vond je koddig en stoer met je houtje-touwtjejas aan en je mutsje op. Je was toen al een apart type. Ik was vijftien jaar en had wat je noemt een voorspellende blik. Ik herinner mij dat ik, nadat je weer langs was gekomen, mijn moeder vertelde dat wij zouden trouwen en een kind zouden krijgen. Mijn moeder was het gewend dat ik zulke dingen zei. Ik had vaker van die voorspellingen, soms ook over de dood. Dat vond ze eng."

"Toen ik jou voor het eerst zag, kwam je voorbijfietsen op een bakfiets waarin je spullen vervoerde. Het was laat in het jaar 1952, in de winter. Ik stond voor het raam van mijn ouderlijk huis in de Wilhelminastraat, waar mijn ouders een hotel-pension dreven, naar buiten te kijken. De Wilhelminastraat heette alweer een jaar of zeven zo. Als jong kind groeide ik op met de Schouwburgstraat, omdat in de oorlog namen van de koninklijke familie waren geschrapt door de Duitse bezetter.

Lees meer