17 april 2012

De geschiedenis van Suriname – Hans Buddingh

Gesignaleerd door de redactie

Eind vorige maand verscheen De geschiedenis van Suriname van Hans Buddingh’. Een boeiend standaardwerk over vier eeuwen Surinaamse geschiedenis. Een belangrijk boek waarmee de huidige ontwikkelingen in perspectief geplaatst kunnen worden.

Wat een model dekolonisatie had moeten worden, was jammerlijk mislukt. Suriname werd in 1975 onafhankelijk. Nog geen vijf jaar later pleegden militairen een staatsgreep. Daarna bepaalden de Decembermoorden, drugshandel, een binnenlandse oorlog en economische teloorgang ons beeld van het voormalige Nederlandse rijksdeel. In 2010 werd Desi Bouterse, veroordeeld wegens drugsdelicten en hoofdverdachte in het Decembermoordenproces, de democratisch gekozen president van Suriname.

De fascinatie van buitenstaanders voor Suriname is er altijd geweest. Op een kaart werd de ‘wilde kust’ eind 16e eeuw aangeduid als ‘het wonderbaer ende goudrijcke landt’. Slavenhandelaren met hun menselijke lading en plantagehouders maakten van Suriname een wingewest,maar werden ook geconfronteerd met een heftige strijd van weggelopen slaven. Na de afschaffing van de slavernij volgde vanaf eind 19e eeuw immigratie van Hindoestaanse en Javaanse contractarbeiders ten behoeve van de plantage-economie, te midden van sociale spanningen en een roep om autonomie.

Hans Buddingh’ studeerde economie en is als redacteur verbonden aan NRC Handelsblad. Hij bezocht voor deze krant veelvuldig Suriname. In 1994 schreef hij met Marcel Haenen het onthullende en geruchtmakende boek De danser over het Surinaamse drugskartel en de banden met de Colombiaanse maffia.

 

De geschiedenis van Suriname

Blz: 576
Prijs: € 29,95
Verschenen bij Nieuw Amsterdam

Recent

21 november 2017

Reizen in een binnenwereld

20 november 2017

Het leven ontwijken

15 november 2017

Een portret in stukjes

Literair Nederland - 10 jaar geleden

26 november 2007

Een aantal jaren geleden heb ik een boek gelezen getiteld De kunst van het niets doen. Veel mensen reageerden met: "Oh, dat zou ik ook wel willen, een tijdje niets doen." Daar ging het boek echter helemaal niet over. Dat boek ging over Taoïsme en de gebeurtenissen in je leven op je af laten komen, van alle kanten bekijken, en dan weer verder gaan met je leven. Niet steeds in willen grijpen, dingen naar je hand willen zetten of bezweren. In het nu leven, de weg gaan die klaarblijkelijk zo moet zijn. Bij dit boek reageren mensen hetzelfde "Dat is toch dat boek van die dominee die niet in God gelooft? Dat is toch die atheïst?." Opschudding alom.

Een aantal jaren geleden heb ik een boek gelezen getiteld De kunst van het niets doen. Veel mensen reageerden met: "Oh, dat zou ik ook wel willen, een tijdje niets doen." Daar ging het boek echter helemaal niet over. Dat boek ging over Taoïsme en de gebeurtenissen in je leven op je af laten komen, van alle kanten bekijken, en dan weer verder gaan met je leven. Niet steeds in willen grijpen, dingen naar je hand willen zetten of bezweren.

Lees meer