17 december 2010

De 100-jarige die uit het raam klom en verdween – Jonas Jonasson

‘Allan wordt 100 en dat wordt groots gevierd in het bejaardenhuis, behalve dan dat de jarige het op zijn heupen krijgt en kort voordat het feest losbarst, vertrekt. De tijd die hem rest kan hij beter besteden, vindt hij en hij klimt uit het raam en verdwijnt. Pers en burgemeester hebben het nakijken.
Allan is een nuchter type, hij kent weinig tot geen angst en staat niet al te lang stil bij zijn beslissingen. Hij handelt ad hoc en schuwt het avontuur op zijn hoogbejaarde leeftijd niet, met alle gevolgen van dien. De vaart houdt hij er in elk geval in, want het moment dat hij het bejaardenhuis verlaat, wordt De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween een soort roadtrip waarbij de lezer de memorabele avonturen van de 100-jarige meemaakt ? zo let hij even op een koffer voor iemand die maar niet terugkomt en dus gaat de koffer mee de bus in, maar er blijkt enorm veel (maffia)geld in te zitten, hetgeen woeste achtervolgingen tot gevolg heeft; ook verzamelt Allan een bonte club figuren om zich heen in een zwaan-kleef-aan-effect. Tegelijkertijd passeren de memorabele momenten uit zijn leven én die van de twintigste-eeuwse geschiedenis de revue, met Allan als wel heel bijzonder gezelschap.’

Jonas Jonassen (1963) woont in Zwitserland, vlak bij de Italiaanse grens. De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween is zijn debuut. Het won de Swedish Book Sellers Award 2009.
Hij is jarenlang journalist geweest en media consultant. Inmiddels schrijft hij aan zijn tweede boek.

Lezersreacties:
‘Moest lachen van begin tot eind!’
‘Een geweldig en gul avontuur.’
‘Een mengeling van elementen zoals ik nog niet eerder in een boek ben tegengekomen.’
‘Ik werd er echt blij van.’

De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween

Auteur: Jonas Jonasson
Vertaald door: Corry van Bree
Verschenen bij: Uitgeverij Signatuur
Prijs: € 19,95

Recent

19 september 2017

Nieuw leven beschreven

18 september 2017

Dichter van de werkelijkheid

16 september 2017

Een week lang feest

15 september 2017

Een wonderlijk leerdicht 

14 september 2017

Daar waar granaten fluiten

Literair Nederland - 10 jaar geleden

24 september 2007

"Toen ik jou voor het eerst zag, kwam je voorbijfietsen op een bakfiets waarin je spullen vervoerde. Het was laat in het jaar 1952, in de winter. Ik stond voor het raam van mijn ouderlijk huis in de Wilhelminastraat, waar mijn ouders een hotel-pension dreven, naar buiten te kijken. De Wilhelminastraat heette alweer een jaar of zeven zo. Als jong kind groeide ik op met de Schouwburgstraat, omdat in de oorlog namen van de koninklijke familie waren geschrapt door de Duitse bezetter. Soms reed je wel drie keer per dag op die bakfiets langs. Ik vond je koddig en stoer met je houtje-touwtjejas aan en je mutsje op. Je was toen al een apart type. Ik was vijftien jaar en had wat je noemt een voorspellende blik. Ik herinner mij dat ik, nadat je weer langs was gekomen, mijn moeder vertelde dat wij zouden trouwen en een kind zouden krijgen. Mijn moeder was het gewend dat ik zulke dingen zei. Ik had vaker van die voorspellingen, soms ook over de dood. Dat vond ze eng."

"Toen ik jou voor het eerst zag, kwam je voorbijfietsen op een bakfiets waarin je spullen vervoerde. Het was laat in het jaar 1952, in de winter. Ik stond voor het raam van mijn ouderlijk huis in de Wilhelminastraat, waar mijn ouders een hotel-pension dreven, naar buiten te kijken. De Wilhelminastraat heette alweer een jaar of zeven zo. Als jong kind groeide ik op met de Schouwburgstraat, omdat in de oorlog namen van de koninklijke familie waren geschrapt door de Duitse bezetter.

Lees meer