4 mei 2015

Crowdfunding Kellendonk-nummer Extaze

Onder de kop Frans Kellendonk verdient een eerbewijs is de redactie van Literair tijdschrift Extaze een crowdfunding actie gestart.

Literair nieuws

Dit jaar is het vijfentwintig jaar geleden dat Kellendonk overleed. Wat een goede reden is  hem te eren met een speciaal nummer over zijn leven en schrijverschap.

Extaze is een Nederlandstalig literair tijdschrift waarvan de redactie in Den Haag zetelt.
Met behulp van kleine subsidies kan Extaze zich financieel redden, zij het dat voor speciale edities (zoals het Couperus-nummer in 2013) extra bronnen moesten worden aangeboord. Dit jaar wil Extaze een bijzonder nummer maken over de schrijver Frans Kellendonk (1951-1990).

Onder gastredacteurschap van letterkundige en literatuurcriticus Jaap Goedegebuure zal deze editie tot stand komen. Verschillende schrijvers zijn benaderd om literaire bijdragen te leveren die op Kellendonk en zijn werk zijn gebaseerd, of essays over hem te schrijven. Waaronder Oek de Jong, Arnon Grunberg, Rob Schouten, Tomas Lieske en Joost Zwagermans,

U begrijpt, er is geld voor nodig om dit Kellendonk-nummer, zoals het de redactie voor ogen staat, te kunnen realiseren. Op de pagina van voordekunst.nl
is alle informatie te vinden als u een bijdrage wilt doneren. Tegenover elke bijdrage (vanaf € 10,00) staat u een passende wederdienst te wachten.

Extaze is een uitgave van de Stichting Trespassers W en Uitgeverij In de Knipscheer.
http://www.extaze.nl

 

Recent

21 maart 2017

Intrigerende zwakheden

20 maart 2017

De zee in Tilburg

Literair Nederland - 10 jaar geleden

26 maart 2007

Zonder dat hij het wist, keek ze hem telkens na als hij voorbijkwam, de winkelierster, langs de zaak, soldaat Brû. Hij liep daar heel ongedwongen, in zijn vrolijke kaki klof, met zijn haar, tenminste wat er onder de kepie van te zien was, zijn haar keurig geknipt en nagenoeg glanzend, zijn handen langs de naad van zijn broek, handen waarvan de ene, de rechter, met onregelmatige tussenpozen omhoogging om een superieur te eren of de groet van een gedemilitariseerde te beantwoorden. Niet bevroedend dat hij elke dag door een bewonderend oog werd vastgepind op de weg die hem van de kazerne naar het bureel voerde stapte soldaat Brû, die in het algemeen nergens aan dacht, maar als hij dat toch deed dan het liefst aan de slag bij Jena, stapte soldaat Brû voort met de onbevangenheid van een niet-bewuste. Met zijn niet bewust grijsblauwe ogen en zijn niet bewust elegant omwikkelde beenkappen droeg soldaat Brû heel naïef al het nodige met zich mee om in de smaak te vallen bij een jongejuffrouw die niet helemaal jong meer was en ook niet helemaal juffrouw. Het ontging hem.

Zonder dat hij het wist, keek ze hem telkens na als hij voorbijkwam, de winkelierster, langs de zaak, soldaat Brû. Hij liep daar heel ongedwongen, in zijn vrolijke kaki klof, met zijn haar, tenminste wat er onder de kepie van te zien was, zijn haar keurig geknipt en nagenoeg glanzend, zijn handen langs de naad van zijn broek, handen waarvan de ene, de rechter, met onregelmatige tussenpozen omhoogging om een superieur te eren of de groet van een gedemilitariseerde te beantwoorden.

Lees meer