Als vervolg op eerdere gepubliceerde boeken is Nicolette Smabers terug met een nieuwe roman.

In de “MAN VAN GAS EN LICHT “ verbindt Nicolette Smabers de herinneringen aan het oude Nederlands Indië met het leven in Nederland in de jaren vijftig.

In de proloog laat ze haar hoofdpersoon Eva dagdromen over de verhalen over het oude Indië die ze van haar vader te horen krijgt.Het vertrek van vader Freek moeder Nellie en zoontje Rudi uit Indie met de Oranje naar het koude zogenoemde moederland dat in de winter wordt bereikt .Langs een bevroren Noordzee kust.Met hulp van ijsbrekers wordt Amsterdam bereikt.Hoe subtiel wordt de kilte van het moederland geschetst voor de familie afkomstig uit het warme Indië.
De moeder en de zus van Nellie zijn naar Californië -USA vertrokken.Het land van de zachte winters en de warme zomers dat Nellie als maar in verlangen blijft zien als het land van haar toekomst.

In de volgende hoofdstukken wordt dan uitgewijd over deze dromen en over hoe het leven van een jong meisje naar volwassenheid in het kille Nederland verloopt.
Het hoofdstuk” de Belofte aan de Boshaan” brengt ons even terug in de oude Indiese sfeer.Zo scherp getroffen zijn de beelden en de sfeer van Indië dat het moeilijk te verstaan is dat de lezer in het volgende hoofdstuk weer terug is in het kille verzuilde Nederland.Waar Eva naar een andere katholieke school moet omdat broer Rudi speelt in een voetbalclub die niet RK is.De hypocrisie van de jaren vijftig wordt mooi en levens echt geschilderd in diverse taferelen.De frustratie van de uit Indië afkomstige Freek ontlaadt zich in een woede uitbarsting:” over katholieke leesboekjes, katholieke voetbalcompetities,katholieke jeugdherbergen,katholieke spercieboontjes kopen bij een katholieke groente boer.Als de paus van Rome de kans krijgt zal hij ook nog katholieke zuurstof gaan verstrekken aan zijn katholieke schapen “. Een burgerlijkheid die voor mensen uit Indië volstrekt onbegrijpelijk is.
De ontwikkeling van Eva vanuit puberteit naar volwassenheid met de confrontaties van het klein burgerlijke nederlandse leven worden afgewisseld met Eva’s zoektocht naar een geheim dat in de familie verzwegen wordt.
De relatie met haar veel oudere broer Rudi groeit tot een vriendschap.Rudi wordt een raadsman bij wie Eva veel vragen kwijt kan.Veel vragen ook over de verhalen van vader Freek uit de Indiese periode.
De ontdekking van het geheim komt onverwachts en vindt zijn weerklank in een afscheids gesprek van vader Freek met zijn onverwacht naar Nederland gekomen en daar plotseling na aankomst overleden broer.
Als Nellie moeders sterft blijkt de familie in eens niet onbemiddeld te zijn geworden.Nu komt Nellie ’s toekomst hoop in vervulling.Vader moeder en Rudi vertrekken naar het land van de zachte winters en warme zomers. Eva besluit om in Nederland te blijven en haar studies af te maken .De suggestie dat er sprake van een verliefdheid is doet verlangen naar een vervolg verhaal.
Het boek leest als een detective roman .Er is spanning om te zien hoe het verder gaat.De hoofdstukken zijn aan elkaar gekoppeld en maken zo een prachtig samenhangend verhaal.De weemoed naar het oude onbereikbaar geworden Indië bleef me bij lezing zeer nabij.
Jammer dat dit Indiese aspect bij de recensenten nauwelijks aandacht heeft gekregen.
Mijn verblijf van vele jaren in het huidige Indonesië heeft mij duidelijk doen beseffen, welke traumatiese ervaringen zowel de originele aldaar geboren en getogen inwoners als ook degenen van nederlandse afkomst die in Indië hebben gewerkt en gewoond, moeten door maken en doorgemaakt hebben als gevolg van hun al dan niet gedwongen keuze om hun VADERLAND INDIË te verlaten.
Mr John Janssen
Antwerpen

Nadat Joya in 2005 in het Afghaanse parlement gekomen was, zag ze dat er diezelfde krijgsheren aanwezig waren die vóórdat de Taliban de macht overnamen, het land geterroriseerd hadden. Volgens haar zijn dit oorlogsmisdadigers die met de hulp van Amerika machtige posities in de regering van Karzai verkregen hebben. De kritiek die zij hierover gaf, leverde haar in 2007 een schorsing op waardoor ze tot op heden niet in staat is, haar zetel in het parlement in te nemen. Verder is in tegenstelling van wat een groot deel van de gevestigde media beweert, de opiümteelt geweldig toegenomen. Sinds de invasie in 2001 door de USA is de situatie in Afghanistan alleen maar verslechterd; de krijgsheren behandelen de vrouwen op identieke wijze zoals de Taliban voorheen gedaan hebben. Vanwege haar standpunt is Joya al verschillende malen het doelwit geweest van een aanslag waardor ze niet in staat is, permanent op dezelfde plaats te wonen.

Dus komt het hier op neer: De Amerikaanse regering steunt een corrupte Afghaanse regering onder leiding van een eveneens corrupte president, Karzai. Ze zorgt ervoor dat de opiümteelt grotelijks toegenomen is in plaats van dat die bestreden wordt. Het is de Afghaanse burgerbevolking die onder de Amerikaanse bezettingsmacht te lijden heeft. En de Nederlandse regering is hier medeplichtig aan! Wanneer we de media mogen geloven, zou het geleidelijk aan (ondanks enkele tegenslagen) béter gaan in Afghanistan. Niets is minder waar! En nu hebben we een regeringscrisis omtrent het wél of níet blijven in Afghanistan. Tijdens dit schrijven (20-2-2010, 1034) is nog niet duidelijk wat de afloop van de spoedvergadering van de ministers zal zijn. Het is beter dat we ondanks vele protesterende tegenstemmen, Afghanistan onmiddelijk verlaten en er nóóit meer heengaan.

Afghanistan heeft daarnaast ook nooit een dreiging voor de internationale gemeenschap gevormd. Wanneer we weer eens horen (zoals zo vaak tot nu toe!) dat de wereld veiliger zal worden als de Amerikaanse, Nederlandse soldaten en die van andere naties er blijven, geloof dan absoluut dat dit weer een van de vele oppervlakkige leugens is die ons tot nu toe door een onverschillige Amerikaanse en Nederlandse regering voorgehouden zijn. En tenslotte zij gezegd dat dit tevens van toepassing is op Iraq (en binnenkort misschien -en God verhoede dit!- ook Iran.)

graag een reactie zodat ik wel mee kan doen svp.

Zou u uw verzoek aan het mailadres van De Gids willen richten? deg…@uitgeverijenaab.nl. Dan kan ik u het adres van Max doorgeven.

Met vriendelijke groet,

Esther Wils
redactiesecretaris De Gids

Wie kan mij hier aan helpen?

Even een klein contrapuntje: in de beginzinnen gisp je ondoorzichtige constructies. Wellicht word het voorbeeld dat je hierbij noemt, doorzichtiger als je de tikfout eruit haalt.
Er staat in de bundel niet ‘grondgeboren slingeraap’, maar ‘grondgebonden’.

Met hartelijke groet,
Hilbrand Rozema

Ik hoop, dat hij volgend
filmpje van een “Nederlander”
onder ogen krijgt.
“Sono un Olandese” (nu).

http://www.youtube.com/watch?v=7GQf1OrqQHo

In de door mij getekende
Oud-Arabische teksten komen
wél bloemetjes voor….

Vriendelijke groeten
Rob (“Vitruvian Man” 2)

Ik heb geen idee, al heb ik het boek gelezen.

Ik las het nog niet. Beluisterde wel het interview op de locatie waar het ontstond met voordracht uit dit recente werk. ( VPRO, via google )

Miek Zwamborn, de spelende geest van een kind, de eigenzinnigheid van een kunstenaar, de discipline van een wetenschapper, maar vooral iets wat alleen maar spreekt in haar werk, wat ik nader zal proberen te duiden omdat een documentaire van mij daarover handelt.

Zelf ben ik namelijk bezig om enkele kunstenaressen te laten spreken over het soort van werkelijkheid en perceptie dat alleen door het uniek ontvangen, selecteren en weergeven, door hen, met als uitkomst hun werk, in het daarvoor nog ongedeelde , in contact met je is, ..een contact wat je in de ontmoeting ermee ten deel valt, en in die uitwerking , in feite , het geheim , van zowel werkelijkheid als intimiteit onthullen en er toegang toe geven.Zowel tot de essentie van werkelijkheid als intimiteit.

Intimiteit niet slechts aanwezig in de voorbedachte regionen en verhalen, maar veeleer in dat waar iemand, uniek, ongekend, alleen en kwetsbaar is, omdat een mens, eerst pas daar spreekt in een taal, die de in en uitwerking van werkelijkheid , geeft, daar waar doorgaans taal vergeven aan de taal van het zogenaamd vanzelfsprekende, nietszeggend, taal vervoert. Waardoor bijvoorbeeld het Format van ‘ Goede Morgen Nederland ‘ wanneer je de taal erin gesproken zou beperken tot alleen het woord ‘ pudding ‘ , maar wel verder vanuit de discipline van het Format in ritme en klank en dialoog gezet, haar complete nietszeggendheid prijs geeft, …
Dus al het gesprokene erin – van neem maar een willekeurige datum , binnen die formule ’s ochtends, wel totaal zoals in montage en opeenvolging gegeven, qua taal vullen met niets anders dan het woord pudding, legt bloot, en maakt ervaarbaar, hoezeer die taal al even nietszeggend is geworden als andere zogenaamde werkelijkheids-weergevers zoals het journaal, ook in de gekozen beelden.

Welnu, in contrast met dat dagelijkse taal/beeld/montage landschap, zijn het alleen nog ‘ de zeldzame tegenwoordigen van geest ‘ – a la kunstenaars ,zoals Miek Zwamborn, die werkelijk toegang geven tot het permanente ‘heden’.

Het is dan ook daartoe, dat ik in een documentaire-reeks , via hun leven/werk/perceptie, ….in wil laten werken,….’ wanneer taal spreekt ‘ zo niet openbaart !

Bij deze nodig ik Miek Zwamborn uit om deel te nemen aan deze portret-reeks.

Ongetwijfeld lukt het literair Nederland, haar daar even op attent te maken.

R o b e r t V e r h o e v e n

groeten

Wat bedoelt de recensente met deze laatste zin? Waar verwijst het woord ‘dus’ naar? ‘Niet veel langer…’ Dus nu nog wel? En waarom laten die twee zaken zich straks niet meer verenigen zonder daarvoor straf te krijgen?

sinds vorige week ben ik aan een nieuwe bedelronde begonnen, waarbij ik de uitgevers uit de doeken heb gedaan dat de nichemarkt waarover ik dacht te schrijven, een verhaal over de vergeefse strijd van een Don Q. tegen (tégen) kinderporno, helemaal zo’n nichemarkt niet is. en dat dat allemaal valt na te lopen in het recente rapport (16-9-09) van ene mevrouw Najat Maalla (in de pers vaak foutief gespeld, mevrouw Maala), Speciaal rapporteur bij de VN inzake KKK, wat?!, inzake de Klu Klux Klan?!

nee, inzake Kinderhandel, Kinderprostitutie en Kinderporno. uit dat rapport bleek dat er elk (élk) moment van de dag om en nabij 750.000, ja, 750 duizend, driekwart miljoen lui op het Net op zoek zijn naar dat type horror-materiaal (in mijn groepsmail ga ik wat dieper op dat rapport in).

de eerste afwijzing is reeds binnen (De Geus), een paar anderen schrijven terug, en dat terwijl ik ze de eerste 8 hfd. als bijlage heb opgestuurd, dat ze niet aan mail doen (Fontein en Contact).

kortom, mede-wanhopige, het dode paard waaraan ik blijf zeulen is geen dood paard, want het schandaal waar ik over schrijf is meer dan zomaar springlevend. rest me die ene uitgever nog. literair engagement, het is een schaars goed, en het is een schaars goed omdat de Nederlandse uitgever er geen behoefte aan heeft. ooit, ooit zal er een plek zijn voor mijn boek Donkerland, ooit, ooit zal mijn boek gewoon buiten http://www.donkerland.nl om in de schappen en bibliotheken liggen, want zeg nooit nooit!

nooit!

Er staan minstens een paar originele, heldere gedachten in, die ik verder ter ontdekking laat aan de nog onvervulde lezers.

Dit was ,mijn mening na,een zeer vermakende recensie.
Ik heb het boek gelezen en ik vond het geen interessant boek, maar wist niet precies te verwoorden hoezo.
Nou dat heeft u zojuist gedan. Ik heb zeer gelachen.
Dankje.

Lance R. Stewart

Delft – Op zaterdag 19 september organiseert La Scuola | Academie voor Levenskunst de filmdag ‘Bij Nader Inzien’ in Filmhuis Lumen te Delft. Frans Weisz, regisseur van deze VPRO-klassieker, en acteur/auteur Rik Raunspach (‘1953’ en ‘De Storm’) treden tijdens de lunch op als speciale gasten en geven een toelichting op hun werk.

In deze op J.J. Voskuils debuutroman gebaseerde populaire tv-serie staat de betekenis van ‘vriendschap’ centraal. Een groep studenten onderzoekt de betekenis en diepgang van de ontluikende vriendschap en ontdekt jaren later hoe sterk de idealen waren en hoe zij hun levens hebben vorm gegeven. Leon de Winter en Jan Blokker tekenden voor het verrassende scenario dat miljoenen kijkers in de jaren negentig aan de buis kluisterde.
De film wordt in Filmhuis Lumen in drie blokken vertoond (tussen 9.30 en 17.30 uur). Kaarten a 50 euro (film, drinken en lunch) zijn verkrijgbaar via wel…@academievoorlevenskunst.nl, duo’s betalen samen een ‘vriendenprijs’: 75 euro.

Exclusief interview: schrijver en journalist Bas Heijne interviewde op 2 september 2009 de Turkse Nobelprijswinnaar Orhan Pamuk in Wereldculturencentrum RASA te Utrecht over zijn nieuwe roman Het Museum van de onschuld, een (soms hilarisch) verhaal over de obsessieve liefde van de rijke Istanbulse zakenman Kemal voor een ver familielid, de veel jongere Füsun.

Engage! maakt een integrale videoregistratie van de avond. Bekijk de video hier: http://gerbrand.nl/orhan_pamuk_the_museum_of_innocence_interview_reading

Gertie Papenburg, docent Nederlands Lauwers College, Buitenpost

Pamuk is er zo een, om, even een hele andere schrijver, Larsson was er ook zo een. ‘t Is zelfs zo dat ik door de onvervaarde geëngageerdheid van Stieg Larsson, hier komen we (bijna) uit bij dat gezemel van prof. dr.Thomas Vaessens dat stijl maar moet inboeten als het maar ge-en-ga-geerd is, de grens tussen hoge en lage literatuur voor het eerst van een vaagheid en pretentie vind getuigen als nooit tevoren.

Zo dus!

Graag een correctie. Vr groet.

Kinderporno, afgeleiden van kinderseks, incest en sekstoerisme, blijven de ondergeschoven kinderen in de literatuur, althans, ik ken 2 grote schrijvers die het wagen deze schandalige zedendelicten aan de kaak te stellen: Stieg Larsson en Roberto Bolano.

Klaarblijkelijk heeft Khadija Arib het niet aangedurft al te veel tekeer te gaan tegen de recentere regimes die in Marokko de lakens uitdeelden; waarom zou ze, nu zij de weg van langzame diplomatie bewandelt. Chapeau voor deze dame!

Niets is minder waar, al zat er zeker vaart & plot in Larsson’s Mannen Die Vrouwen Haten, want verder was de film vooral verontrustend, beangstigend, waanzinnig. Dat allemaal maakte de film waanzinnig goed, op wat kleine slordigheidjes en een al te Hollywoodachtig einde na. Wat mij betreft zijn de boeken van Larsson (ook ongelezen heb ik nu genoeg van de inhoud meegekregen) een zoveelste klap in het gezicht van de uiterst behoudende Nederlandse uitgevers.

Waanzin heden ten dage, hedendaagse waanzin kan beschreven worden, mag beschreven worden én moet beschreven worden. Wat onze oer-Hollandse tutjes Noort, Verhoeff, Gerritsen en Pauw doen is kinderwerk vergeleken met wat zo’n knaap als Larsson heeft gepresteerd. Ook mijn in eigen beheer uitgegeven roman Donkerland, vergeet nu even de tuttige verhaallijntjes van voormelde huppeltrusjes, wil waanzin, echte waanzin duiden, en als ik een ding geleerd heb van deze Larsson is het wel dat onze waanzin nog duidelijk mag worden neergepend: de wereld gaat namelijk heus niet aan tuttige huis-, tuin- slaapkamer- en keukenvlijt ten onder maar aan serieuze waanzin, immense waanzin, grotsekse waanzin.

Gelukkig komen film 2 en 3 binnen afzienbare tijd uit: kan amper wachten.

en dus zijn wij, mannen en vrouwen, verloren, onder een koude hemel, van God los.

ik kwam bij toeval op je recensie terecht via Dichters in de Prinsentuin waar ik vrijdag 1 augustus met veel plezier optrad, een heel fijn festival in Groningen, en jammer dat ik je daar niet heb ontmoet want we hadden zeker over Wij van gedachten kunnen wisselen.

Het rumoer rond een boek is niet altijd een goede aanleiding om het te lezen, vrees ik. Het ontneemt de lezer alleszins een kans om onbevangen aan de lectuur te beginnen en in veel gevallen is dat spijtig, al hangt het er natuurlijk ook van af wat je van literatuur verwacht.

Ik wil graag op een paar van je opmerkingen ingaan, omdat ik ze interessant vindt aangezien ze raken aan de praktijk van het schrijven, en mijn opvatting van literatuur.

Wat jij romantechnische fouten noemt, zijn voor mij romantechnische keuzes.

Het verhaal wordt noch consequent vanuit een Wij-perspectief, noch consequent vanuit een bepaalde ik geschreven. De opmerking dat dit tot gevolg heeft dat je je met niemand uit het boek kunt identificeren, is wellicht terecht. Maar daar is het mij als romanschrijver ook niet om te doen. Onze vorige roman De ontelbaren, schreven we vanuit wel 52 personages en ook toen luidde bij sommigen de kritiek dat het onmogelijk was om je met iemand uit het boek te identificeren. Dat zij dan maar zo, dat is echt een keuze die wij maken. En elke keuze heeft zijn voor- en nadelen. Een roman is niet het echte leven, al kan hij er over berichten. Wij gebruiken de ik- en wijstandpunten zoals dat meer gebruikelijk is in poëzie, waar vaak een niet tot één welbepaalde spreekinstantie te herleiden persona aan het woord is. Voorbeelden vind je in de poëzie van Van Ostaeijen tot Van Bastelaere, van T.S Eliot tot pakweg Duoduo. Wij weten wel dat het makkelijker is voor een lezer als hij zich met één personage, of met een paar, kan identificeren, maar we willen niet altijd voor die weg kiezen. Trouwens ook onder filosofen en psychoanalytici heerst de twijfel of we ook in het dagelijkse leven onder mensen nog wel kunnen spreken over duidelijk afgebakende en makkelijk inleefbare ikken.

Ook de tweede romantechnische fout is een romantechnische keuze. Al vinden wij niet dat we de ergste dingen vooraan hebben gezet, het zijn misschien wel de heftigste. De scène met de wesp hoort volgens ons romantechnisch wel degelijk thuis bij het begin van het boek, ook al komt ze chronologisch een jaar later dan de eraan voorafgaande en erop volgende passages. De heftigheid kan alleen maar werken als ze de lezer meteen in het gezicht wordt geworpen, hij hoeft niet te veel daarop worden voorbereid.

Het loverboy-aspect is in de roman zeker aanwezig, maar geldt slechts ten opzichte van één van de vijf meisjes, en nadat één van de oorspronkelijke vier is overleden.

Dat je in het boek niet de stem van een jongere hoort, maar die van een ouder schrijversechtpaar (op zoek naar effectbejag) wil ik graag betwijfelen. Overigens is een helft van dat oudere echtpaar, als uw blogprofiel klopt, hooguit twee jaar ouder dan jij, en de andere helft slechts een vijftal jaar. Vooral de passage die je aanhaalt om dat te illustreren is lecht gekozen. Ik weet niet wat een gamecomputer in Nederland is, maar hier zijn dat flinke bakken die je niet zomaar verplaatst, met vaak twee of meer schermen, een draadloos toetsenbord, draadloze muis en vaak drie of vier processors, draagbare versies daarvan zijn alleen voor de happy few weggelegd die het kunnen betalen, zoals de jongeren uit het boek. Wat jij bedoelt zijn wellicht gameconsoles, die altijd draagbaar zijn en waarbij dat inderdaad niet vermeld moet worden, zoals Xbox 360, PS3 of Wii.

Tegen wie vertelt die jongen dat? Tegen de lezer. Elk personage richt zich tegen de lezer, maar in dit boek zou hij zich ook tot een onderzoeksrechter of een advocaat kunnen richten, in het boek wordt dat twee keer bescheiden gesuggereerd, voor wie het zou opvallen.

Bovendien willen wij met het boek geen beeld van de huidige jeugd ophangen, noch de psychologie van de hedendaagse pubers ontrafelen. In niet één van onze boeken worden personages psychologisch accuraat onderbouwd. Wij schrijven vanuit de taal die door de personages wordt gesproken en waarin ze denken en dat heeft weinig met echte spreektaal te maken. De beschrijving van hoe de groep tot het spel met de wesp komt is immers ook geen spreektaal, ook geen jongerentaal, maar laat op suggestieve en poëtische wijze zien hoe een gedachte tot stand komt en hoe een idee rijpt vertrekkend van bepaalde handelingen en concrete beelden.

Nee, het boek geeft zeker geen blijk van hoe oude mensen over jongeren denken, toevallig zijn we zelf heel erg omringd door jonge mensen die ook met hun gamecomputers (die ze dan moeten demonteren en in rugzakken stoppen om vie de trein te transporteren, want ze hebben geen draagbare modellen) naar LAN-parties trekken van Charleroi tot Rotterdam etc.

Voor mij handelt Wij niet over deze pubers zelf, ze worden hier allen maar ingezet om oudere generaties (vooral veertigers, vijftigers) een spiegel voor te houden, want de ethiek en geplogenheden die deze generaties aan de jongeren in het boek doorgeven, worden door die laatsten rücksichtslos en consequent in de praktijk gebracht, en 85 % daarvan hebben we uit de kranten en de media kunnen plukken. De Wij uit het boek wijzen er overigens vaak op, hoe zij zich baseren op de economie die ze kennen van hun ouders.

Enfin, dit alles maar om te zeggen hoeveel interessante gespreksstof we in Groningen hebben laten liggen in de Prinsentuin of op het terras van De Souffleur.

Hartelijke groet,

Elvis Peeters

Een uitzondering hierop vormen het briljante eerste en laatste hoofdstuk over koningin Juliana die een werkbezoek brengt aan Wieringen. Hieruit blijkt opnieuw dat Bakker absoluut het vermogen bezit om origineel en pakkend te schrijven.

In Trouw (4 juli) reageert Gerbrand Bakker op de veelal negatieve recensies van zijn nieuwste boek. “Als ik die recensies lees denk ik: ze hebben gelijk. Ik ben een hopeloos slechte schrijver. Voor mij heeft ‘Juni’ dezelfde sfeer als ‘Boven is het stil’. Ik heb altijd gedacht dat ‘Boven’ daarom zo’n succes was. Nu begrijp ik dat die sfeer alleen misschien niet genoeg is geweest; mensen willen een verhaal, een plot …”

Niet alleen recensenten zijn teleurgesteld in Juni, ook lezers laten het boek links liggen. Bakker: “Tommy Wieringa heeft ook een aantal negatieve recensies gekregen naar aanleiding van zijn laatste boek, maar dat boek wordt desondanks goed verkocht”. Bakker geeft toe daar enigszins jaloers op te zijn…

Margo Zuidema

bedankt voor je recensie, die ik met belangstelling las.
ik heb alleen een fragment van het boek gelezen dat gaat over een kind dat voorbeeldig piano speelt en daarin gesteund moet worden.
in een stukje daaraan voorafgaand wordt gezegd dat Kuijer een simpel antwoord geeft op de vraag hoe men gelukkig wordt. Ik denk zelf dat zijn antwoord sympathiek maar nogal simplistisch is. het lijkt me niet zo;n gemakkelijke vraag om te beantwoorden en misschien zelfs niet verstandig om te stellen. Een mens is me nogal een vat vol tegenstrijdigheden. Waarmee ik niet wil zeggen dat je niet ergens naar kan streven. Om bijvoorbeeld een beter mens te zijn en een betere wereld dichter bij te brengen.

Ook hier staan trouwens leuke omslagen :

http://www.youtube.com/watch?v=r8EvuLLvCB8