Bij de uitreiking van de Nobelprijs aan Bob Dylan

Oh, what did you see, my blue-eyed son?
Oh, what did you see, my darling young one?
I saw a newborn baby with wild wolves all around it
I saw a highway of diamonds with nobody on it
I saw a black branch with blood that kept drippin’
I saw a room full of men with their hammers a-bleedin’
I saw a white ladder all covered with water
I saw ten thousand talkers whose tongues were all broken
I saw guns and sharp swords in the hands of young children
And it’s a hard, and it’s a hard, it’s a hard, it’s a hard
And it’s a hard rain’s a-gonna fall

Bob Dylan schreef dit lied in de zomer van 1962

steun-ons@2x

Nieuwsbrief

Ontvang onze nieuwsbrief. Geef hieronder uw emailadres op:

 

Blog
door Stefan Ruiters

Tour langs kunst en wetenschap

door Stefan Ruiters

Begin december vorig jaar was ik in Parijs. 's Avond bezocht ik het Louvre, een magisch moment. Op de een of andere manier spreken musea meer tot de verbeelding als het buiten schemert of donker is. Misschien is een beeldhouwwerk van Canova of een schetsboek van Delacroix in de avonduren wel gebaat bij de schemering. Zelf beperken kunstenaars zich niet tot het maken van kunst tijdens kantooruren. Jammer dat bijna geen enkel Nederlands museum zijn deuren in de avonduren openhoudt. Ik zou het toejuichen als het wel gebeurt. Hoewel je me tijdens de museumnacht juist niet ziet. Te massaal, te weinig gericht op kunst. Maar dat is mogelijk een bekrompen visie van mijn kant. Kunstenaars maken hun kunst te midden van het leven, al hebben ze er vaak afgeschermde werkplekken voor nodig om in zekere beslotenheid tot een creatie te komen.

 

Lees meer