28 mei 2014

Achter gesloten grenzen – José Luís Peixoto

Etalage

‘Alle verlichting was gedoofd. Ik voelde mijn hart bonzen en rende in de richting van de Taedong. Langs de oevers van de rivier stonden vele duizenden mensen. In het hermetisch donker baande ik me een weg door de menigte. De enige helderheid kwam uit de hemel: over een afstand van vele kilometers werden langs de rivier vuurpijlen de lucht in geschoten. Maar hier beneden in die volmaakte duisternis voelde niemand mijn aanwezigheid. Niemand dempte zijn stem, niemand sloeg de ogen neer toen ik voorbijkwam. Gedurende die paar minuten was ik heel even Noord-Koreaan.’

Het was bijzonder dat een romanschrijver toestemming kreeg om het eeuwfeest van de geboorte van de grote Noord-Koreaanse roerganger Kim Il-Sung te bezoeken. En al helemaal dat hij de kans kreeg om te reizen. Achter gesloten grenzen beschrijft een wereld die geen westerling kent, waar mensen geloven dat de Grote Leider de zon kan laten schijnen, waar restaurants leeg zijn en waar hij geen stap kan zetten zonder zijn reisbegeleidster Kim. Niet alleen vanwege haar is het een spannende reis: mag hij zijn foto’s houden? Wordt zijn exemplaar van Don Quichot ingenomen? Glimlacht hij wel op de juiste manier naar de grenswacht? En dan, tijdens het grote feest, gebeurt er iets bijzonders en komt zijn reis tot een onverwacht slot.
De Portugese romanschrijver en dichter José Luís Peixoto (1974) bezocht in 2012 het eeuwfeest van Kim Il-Sung in Noord-Korea. Hij slaagde erin langer door het land te reizen en schreef er dit boek over.

 

Achter gesloten grenzen
Reizen door Noord-Korea

Auteur: José Luís Peixoto
Verschenen bij: Uitgeverij Atlas Contact
Aantal pagina’s: 240
Prijs:  € 21,99

 

Recent

21 maart 2017

Intrigerende zwakheden

20 maart 2017

De zee in Tilburg

Literair Nederland - 10 jaar geleden

26 maart 2007

Zonder dat hij het wist, keek ze hem telkens na als hij voorbijkwam, de winkelierster, langs de zaak, soldaat Brû. Hij liep daar heel ongedwongen, in zijn vrolijke kaki klof, met zijn haar, tenminste wat er onder de kepie van te zien was, zijn haar keurig geknipt en nagenoeg glanzend, zijn handen langs de naad van zijn broek, handen waarvan de ene, de rechter, met onregelmatige tussenpozen omhoogging om een superieur te eren of de groet van een gedemilitariseerde te beantwoorden. Niet bevroedend dat hij elke dag door een bewonderend oog werd vastgepind op de weg die hem van de kazerne naar het bureel voerde stapte soldaat Brû, die in het algemeen nergens aan dacht, maar als hij dat toch deed dan het liefst aan de slag bij Jena, stapte soldaat Brû voort met de onbevangenheid van een niet-bewuste. Met zijn niet bewust grijsblauwe ogen en zijn niet bewust elegant omwikkelde beenkappen droeg soldaat Brû heel naïef al het nodige met zich mee om in de smaak te vallen bij een jongejuffrouw die niet helemaal jong meer was en ook niet helemaal juffrouw. Het ontging hem.

Zonder dat hij het wist, keek ze hem telkens na als hij voorbijkwam, de winkelierster, langs de zaak, soldaat Brû. Hij liep daar heel ongedwongen, in zijn vrolijke kaki klof, met zijn haar, tenminste wat er onder de kepie van te zien was, zijn haar keurig geknipt en nagenoeg glanzend, zijn handen langs de naad van zijn broek, handen waarvan de ene, de rechter, met onregelmatige tussenpozen omhoogging om een superieur te eren of de groet van een gedemilitariseerde te beantwoorden.

Lees meer