De accabadora – Michela Murgia

‘De oude naaister Bonaria Urrai heeft Maria in huis genomen en voedt haar op, in de verwachting dat Maria later voor haar zal zorgen. Als vierde dochter van een straatarme weduwe was Maria eraan gewend op de laatste plaats te komen, te veel te zijn. Bij Bonaria heeft ze een eigen kamer in een groot huis, waar alle deuren openstaan en ze iedere kamer mag binnengaan. Maar een geheim omringt de altijd de in het zwart geklede, zwijgzame vrouw, die ’s nachts vaak bezoek krijgt en dan het huis verlaat. Het meisje durft er niet naar te vragen.

Wanneer Maria jaren later de waarheid ontdekt, keert ze de oude Bonaria de rug toe. Totdat Bonaria niet meer voor zichzelf kan zorgen en Maria vraagt haar te helpen.

Michela Murgia vertelt het aangrijpende verhaal van een verre maar nog lang niet voorbije wereld. Het verhaal van twee generaties, twee vrouwenlevens. Het verhaal van een oud en lang verzwegen beroep.’

‘Soms, heel soms, lees je een boek waarvan je meteen beseft: dit blijft bij. Voor mij was De accabadora zo’n roman. In een opmerkelijke eigen stijl imponeert Michela Murgia de lezer met een verrassend oerverhaal: een confrontatie met liefde, leven en dood van alle tijden. De accabadora verplicht, zonder ook maar een moment belerend te zijn, tot nadenken over de actuele omgang met euthanasie. De accabadora is een doordacht, en zelfs spannend, pleidooi voor het leven op het juiste moment en voor de dood op het juiste moment. Literaire klasse. Bij de top van wat ik in 2010 gelezen heb.’ – Erik Vlaminck

Michela Murgia (Cabras, 1972) debuteerde in 2006 met de roman Il mondo deve sapere, dieverfilmd werd. Met De accabadora bereikte zij een groot publiek. De roman werd genomineerd voor verschillende prijzen, waaronder de PEN Award en de Campiello-prijs – die zij ook won.

De accabadora

Auteur: Michela Murgia
Vertaald door: Els van der Pluijm
Prijs € 17,50

Recent

25 april 2018

Roman als gebeurtenis

Literair Nederland - 10 jaar geleden

10 juli 2008

Saramago lezen tegen de tijdgeest
Recensie door Menno Hartman

‘De Nederlandse musea bevinden zich in een identiteitscrisis. Ze lijken niet te weten waar hun eigenlijke taak ligt: bij kunst of bij entertainment.’ schreef Janneke Wesseling in het NRC-Handelsblad van zaterdag 30 oktober. Verscheidene musea kiezen niet meer voor tentoonstellingen die gewijd zijn aan een kunstenaar, maar laten zich door een kunstmarketingbureau adviseren overzichtstentoonstellingen te maken met titels als Bloemen van verlangen, vier eeuwen bloemen in de kunst.

Lees meer