Twintigste Woutertje Pieterse Prijs voor Harm de Jonge

De winnaar

Harm de Jonge (1940) was na de middelbare school eerst onderwijzer. Daarna ging hij Nederlands studeren aan de universiteiten van Amsterdam en Groningen en werd hij leraar. Harm de Jonge schreef eerst studies over boeken van anderen. In 1989 maakte hij zelf een boek. Dat was toevallig een jeugdboek. Er volgden andere boeken en het schrijven beviel zo goed dat hij er in 1998 zijn beroep van maakte. De boeken gaan meestal over een grote vriendschap tussen twee jongens of tussen een jongen en een meisje. Soms ook over het verdriet als die vriendschap verbroken wordt. Door verraad, door verhuizing, door oorlog of dood. De boeken Jesse, ballewal-tsjí en De circusfietser werden bekroond met een Vlag en Wimpel. Vleugels voor Jorre, De Peperdans van Panzibas en Josja Pruis werden genomineerd voor de Gouden Uil.

De jury over het winnende boek

Citaten uit het juryrapport: ‘Een puur boek waarin de kwaliteiten die we zo graag aanwezig willen zien in een kinderboek op een wonderlijke manier samenkomen. Een boek dat de jonge lezer serieus neemt en dat hij nooit meer zal vergeten.’

‘Het winnende boek vertelt dus een puur verhaal. Het gaat over vriendschap en verbondenheid. Het is een bijna klassiek schoolverhaal waarin groepen tegenover elkaar staan, waarin een eerste liefde ontluikt, maar het is vooral een zoektocht naar identiteit. Wie ben ik? Waar kom ik vandaan? Bij wie hoor ik?

Het verhaal is gecomponeerd als een symfonie. De woorden kunnen kabbelen als golven, of brullen als de branding. Er zijn momenten van stilte en er zijn momenten van storm. Verteld in een taal die sober is en kaal, maar zo effectief, zo direct en vooral zo …vanuit het kind geschreven.’

‘Het boek heeft een geheimzinnige, maar ook intieme sfeer. Je maakt als lezer even deel uit van een gemeenschap in een uithoek van ons land. Ergens aan zee.

Er zijn drie hoofdpersonen die je bijna kunt aanraken, zo goed en overtuigend zijn ze beschreven. Eén ervan is nieuw in de gemeenschap. Je ervaart de eenzaamheid van de nieuweling, je begrijpt waarom hij zo’n indruk maakt op zijn nieuwe klasgenoten. Hij trekt aan en stoot af tegelijkertijd. Als hij de gemeenschap weer verlaat voel je de spijt. Het verlangen ook naar de tijd dat hij er nog was. Het gemis.’

‘Alle stukjes van dit subtiele verhaal passen wonderwel in elkaar en ook als de puzzel voltooid is, blijft er nog veel te raden.’

Recent

18 april 2018

Tja

Literair Nederland - 10 jaar geleden

10 juli 2008

Saramago lezen tegen de tijdgeest
Recensie door Menno Hartman

‘De Nederlandse musea bevinden zich in een identiteitscrisis. Ze lijken niet te weten waar hun eigenlijke taak ligt: bij kunst of bij entertainment.’ schreef Janneke Wesseling in het NRC-Handelsblad van zaterdag 30 oktober. Verscheidene musea kiezen niet meer voor tentoonstellingen die gewijd zijn aan een kunstenaar, maar laten zich door een kunstmarketingbureau adviseren overzichtstentoonstellingen te maken met titels als Bloemen van verlangen, vier eeuwen bloemen in de kunst.

Lees meer