7 maart 2005

Vanaf 7 maart geeft Tommy Wieringa antwoord op de vragen die wij en jullie hem stellen.

En dus schakelde hij tweehonderd vrienden, bekenden en andere relaties in om in hun boekhandel naar zijn roman te gaan vragen. Omdat een aantal van die tweehonderd ook weer bekenden mobiliseert, krijgt de actie iets van een olievlek of toch minstens een olierimpeling. Boekverkopers reageerden licht geprikkeld, aldus Wieringa, maar gaan wel degelijk overwegen om het boek alsnog te bestellen. En de attentiewaarde wordt door berichten als dit nog weer groter. Bij een enquête die Boekblad op zijn website onder boekverkopers houdt (49 reacties op 18 februari, 11.00 uur), vindt 14% dat Wieringa ongelijk heeft en 10% dat commercie boven eigenzinnigheid gaat, terwijl 31% aangeeft zich wel eens te schamen voor de commerciële insteek. De meerderheid, 45%, kruiste de mogelijkheid ?Wie is Tommy Wieringa? aan, maar gaf door het invullen van de enquête daar meteen een treffend antwoord op.

Ga naar het forum en 'praat' mee!
../../web/forum/Post.aspx?TID=1023&Itemclicked=Onderwerp – http://www.literairnederland.nl/web/forum/Post.aspx?TID=1023&Itemclicked=Onderwerp

Bron Literatuurplein
BTH

Recent

19 september 2017

Nieuw leven beschreven

18 september 2017

Dichter van de werkelijkheid

16 september 2017

Een week lang feest

15 september 2017

Een wonderlijk leerdicht 

14 september 2017

Daar waar granaten fluiten

Literair Nederland - 10 jaar geleden

24 september 2007

"Toen ik jou voor het eerst zag, kwam je voorbijfietsen op een bakfiets waarin je spullen vervoerde. Het was laat in het jaar 1952, in de winter. Ik stond voor het raam van mijn ouderlijk huis in de Wilhelminastraat, waar mijn ouders een hotel-pension dreven, naar buiten te kijken. De Wilhelminastraat heette alweer een jaar of zeven zo. Als jong kind groeide ik op met de Schouwburgstraat, omdat in de oorlog namen van de koninklijke familie waren geschrapt door de Duitse bezetter. Soms reed je wel drie keer per dag op die bakfiets langs. Ik vond je koddig en stoer met je houtje-touwtjejas aan en je mutsje op. Je was toen al een apart type. Ik was vijftien jaar en had wat je noemt een voorspellende blik. Ik herinner mij dat ik, nadat je weer langs was gekomen, mijn moeder vertelde dat wij zouden trouwen en een kind zouden krijgen. Mijn moeder was het gewend dat ik zulke dingen zei. Ik had vaker van die voorspellingen, soms ook over de dood. Dat vond ze eng."

"Toen ik jou voor het eerst zag, kwam je voorbijfietsen op een bakfiets waarin je spullen vervoerde. Het was laat in het jaar 1952, in de winter. Ik stond voor het raam van mijn ouderlijk huis in de Wilhelminastraat, waar mijn ouders een hotel-pension dreven, naar buiten te kijken. De Wilhelminastraat heette alweer een jaar of zeven zo. Als jong kind groeide ik op met de Schouwburgstraat, omdat in de oorlog namen van de koninklijke familie waren geschrapt door de Duitse bezetter.

Lees meer