4 maart 2005

Uitreiking Gouden Doerian afgelast

Wel maakte deze driekoppige jury nog de shortlist voor de Gouden Doerian bekend:
– Tussen Apoera en Oreala van Clark Accord, want 'vanaf de eerste bladzij raakt de lezer verstrikt in een oerwoud van zinnen';
– Huidhonger van Ade Ten Bosch, omdat de schrijver 'stuurloos is in elke zin'.
– Emoticon van Jessica Durlacher noemt de jury 'als roman een belediging van de intelligentie van de lezer'.
-De zoon uit Spanje van Tessa de Loo is een 'in zes stemmen sprekende roman van een schrijfster die maar één schrijfregister machtig is: kabbelend'.
– Bij Celestien van Monika van Paemel, ging het volgens de jury al fout bij de keuze voor de moralistische werkster als hoofdpersoon.
– Het grote baggerboek van Ilja Leonard Pfeijffer is in ogen van de jury 'een kruiwagen vol woordendrek'

Uitgebreide toelichting over de gang van zaken rond het afgelasten van de uitreiking is te vinden op de weblog van jaeggi.
http://www.jaeggi.nl/weblog/ – http://www.jaeggi.nl/weblog/

BTH

Recent

19 september 2017

Nieuw leven beschreven

18 september 2017

Dichter van de werkelijkheid

16 september 2017

Een week lang feest

15 september 2017

Een wonderlijk leerdicht 

14 september 2017

Daar waar granaten fluiten

Literair Nederland - 10 jaar geleden

24 september 2007

"Toen ik jou voor het eerst zag, kwam je voorbijfietsen op een bakfiets waarin je spullen vervoerde. Het was laat in het jaar 1952, in de winter. Ik stond voor het raam van mijn ouderlijk huis in de Wilhelminastraat, waar mijn ouders een hotel-pension dreven, naar buiten te kijken. De Wilhelminastraat heette alweer een jaar of zeven zo. Als jong kind groeide ik op met de Schouwburgstraat, omdat in de oorlog namen van de koninklijke familie waren geschrapt door de Duitse bezetter. Soms reed je wel drie keer per dag op die bakfiets langs. Ik vond je koddig en stoer met je houtje-touwtjejas aan en je mutsje op. Je was toen al een apart type. Ik was vijftien jaar en had wat je noemt een voorspellende blik. Ik herinner mij dat ik, nadat je weer langs was gekomen, mijn moeder vertelde dat wij zouden trouwen en een kind zouden krijgen. Mijn moeder was het gewend dat ik zulke dingen zei. Ik had vaker van die voorspellingen, soms ook over de dood. Dat vond ze eng."

"Toen ik jou voor het eerst zag, kwam je voorbijfietsen op een bakfiets waarin je spullen vervoerde. Het was laat in het jaar 1952, in de winter. Ik stond voor het raam van mijn ouderlijk huis in de Wilhelminastraat, waar mijn ouders een hotel-pension dreven, naar buiten te kijken. De Wilhelminastraat heette alweer een jaar of zeven zo. Als jong kind groeide ik op met de Schouwburgstraat, omdat in de oorlog namen van de koninklijke familie waren geschrapt door de Duitse bezetter.

Lees meer