Ochtendritueel

Door Stefan Ruiters

In het antiquariaat is schatzoeken een heerlijke activiteit. Tussen een partij boeken net die ene titel vinden die erg gezocht is of zeer zeldzaam. Afgelopen zaterdag was het een onverwacht soort schat die ik aantrof. Op een onvoorzien moment ook. Ik pakte de krant uit de brievenbus en vond er een gekreukt A4tje in. Het was een ‘wijklijst’. Een lijst van adressen die de krantenbezorger bij zich heeft om ervoor te zorgen dat de krantenlezer ’s ochtends niet voor niets naar de brievenbus sloft. Want, helaas, het is mij  wel eens gebeurd. Dat je heel af en toe toch enigszins gepikeerd in een leeg postvak staart. Ai, daar gaat je ochtendritueel, van ontbijt maken, krant doornemen, koffie zetten, krant lezen en dan aan het werk. Althans, zo gaat het bij mij tijdens de eerste wakkere uurtjes van de dag.

De krant liet ik links liggen, want ik raakte onmiddellijk gefascineerd door deze ‘wijklijst Amsterdam Slotermeer’. Ik telde het aantal krantenlezers in deze wijk. Dat blijken er rond de vijftig te zijn. Zeven adressen hebben alleen de krant op zaterdag. Voornamelijk zijn het Telegraafabonnees, de Volkskrant komt – op grote afstand – op de tweede plek en dan een handjevol AD-lezers, Trouw en NRC Next. Hoeveel mensen wonen er in deze wijk? Ik gok tweeduizend huishoudens. En dan 50 abonnementen. Middagkranten als NRC Handelsblad en Het Parool zullen mogelijk ook eenzelfde aantal abonnees hebben. En dan hebben wij zelfs 1/25 van de abonnementen, want we hebben twee ochtendkranten. Redelijk krantengek, zeg maar papiergek zijn we hier.

Twee jaar geleden werd ik – als nieuwkomer – geïnterviewd voor een boek over dit stadsdeel. Ik maakte deel uit van een beweging die zich vanuit het centrum van de stad naar de periferie bewogen. Verhuist van de binnenstad naar een in veel opzichten totaal andere stadswijk. Ik wist dat deze wijk als een sociaal en economisch redelijk achtergestelde buurt geldt. Laag opleidingsniveau, hoge (jeugd)werkloosheid, lage lonen, veel mensen met een migratie-achtergrond. De boeken langs de muren in mijn werkkamer aan de straatkant wekken vaker de lachspieren of verbazing op – kijk daar, boeken? –  dan interesse. Ik ben een absolute Fremdkörper en dat bevalt me wel. Het wringt maar ook, het voelt goed. Die combinatie van licht ongemak en een mild non-conformisme geeft me energie om te blijven zoeken en ogen open te houden voor kleine en soms grote schatten die je soms gewoon voor de voeten worden geworpen.

 

 

 

Recent

17 januari 2018

Rusland, mijn Rusland

Literair Nederland - 10 jaar geleden

28 januari 2008

Mevrouw Couperus,Sophie Zijlstra

Maandag 2 juli 1900 vroeg in de ochtend.

Na een doorwaakte nacht, wachtend op haar man, wil Elisabeth Baud-Couperus uit haar stoel opstaan als hij eindelijk thuiskomt. Dan blijkt dat ze niet meer kan lopen…

Hiermee begint het schitterende verhaal over mevrouw Couperus, een zeer intelligente vrouw. Zoals gebruikelijk in die tijd wordt haar verlamming, na allerlei onderzoeken, gezien als een 'hysterische aandoening'. Uiteindelijk besluit ze naar dokter Bende te gaan, een arts die vrij nieuwe methodes toepast om mensen te genezen, te weten…

Lees meer