30 januari 2017

Bang voor de politie

Door Adri Altink

Beste Anwar,

Op 29 december beschreef je in een column in De Gelderlander dat je in Arnhem zag hoe twee politiemensen een paar dronkenlappen oppakten. Het viel je op dat die agenten rustig bleven en dat de dronkaards agressief waren. Je was het in Syrië anders gewend. Daar trad de politie gewelddadig op en was je doodsbang voor ze.

Ik kreeg je column vorige week onder ogen en dat paste op een rare manier in mijn dagen. Op maandag bladerde ik in een boekje dat me was toegestuurd: Altijd de gordijnen dicht van Marjan van der Heide. Ze is coördinator van Steunpunt Vluchtelingen in Friesland en heeft verhalen verzameld van asielzoekers die nog maar kort in Nederland zijn. Zoals van een Eritrese man die zich drie jaar voor het leger verstopte in de bergen. Hij werd uiteindelijk gepakt maar wist weer te ontkomen. Lopend trok hij via Soedan naar de Libische grens vanwaar een smokkelaar hem naar Tripoli bracht. Daar werd hij ontdekt en gevangen gezet, maar ook daaruit wist hij na drieënhalve maand te ontsnappen. Nu voelt hij zich veilig in Nederland en ziet mogelijkheden voor zichzelf.

Ik onderbrak mijn lezing van dat boek om de krant door te bladeren en zag paginagroot een brief van onze minister-president. Hij schrijft niet over mensen als jij en de Eritreeër – zegt hij – maar er blijkt uit die brief dat hij geen hoge pet op heeft van jullie. Eigenlijk komen jullie volgens hem rotzooi trappen. Jullie moeten ‘normaal’ doen. Ik werd boos dat hij jullie over één kam scheert en zelfs verwart met tuig waar jullie niks mee te maken hebben, maar vooral omdat hij zijn eigen norm ‘normaal’ noemt. Onze premier heeft politieke vijanden waar hij jaloers op is, maar ook politieke vrienden die zijn mening delen: Jos van Rey, Loek Hermans, Ton Hooijmaijers, Opstelten, Teeven, Van der Steur en zo meer. Je zult ze niet kennen, maar google ze maar eens. Ik hoop niet dat jij ooit zo ‘normaal’ gaat doen als zij, maar het is goed te weten dat dat óók Nederland is.

Ben je wel eens op Het Binnenhof geweest? Je kunt er lekkere haring eten aan een kraam bij één van de ingangen. Moet je eens doen. Beschouw het als onderdeel van je inburgering. Als je dan naar het gebouw van de Tweede Kamer wandelt kun je gaan zitten op een verhoging. De Grondwetbank is dat. De tekst die daarop staat zou onze premier moeten kennen. Dan zou hij niet zo denken in categorieën van Wij en Zij. Maar misschien leest hij hem niet zo vaak omdat de ingang naar zijn ivoren torentje verderop ligt.
Je begrijpt wel dat mijn literatuur van vorige week en de tekst van de premier slecht op elkaar aansloten. Jouw column echter, sloot wonderwel aan. Jij was in Syrië bang voor de politie? Ik moet je bekennen dat ik in Nederland bang ben voor lieden als onze premier.

 

Hartelijke groet van een
Welwillende. Nederlander.

 

Lees hier de column van Anwar.

 

Recent

Literair Nederland - 10 jaar geleden

30 april 2007

Nederland gaat al jaren gebukt onder een stroom van literatuur over inktzwart geloof. Destijds waren het schrijvers als Maarten ’t Hart en Maarten Biesheuvel, die afrekenden met hun gereformeerde verleden. Van meer recente datum is het succes van Jan Siebelink. Peter Delpeut (1956) is cineast en schrijver, hij observeert als geen ander. Nu heeft hij een historische roman geschreven, die zich afspeelt aan het einde van de 19e eeuw in een moerasdelta ergens in het oosten van Nederland. Het geloof heeft in deze streek een greep op de samenleving en aanvankelijk deint Pastoor Peters braaf mee op de rimpelloze waterstroom van deze benauwde gemeenschap. Wie denkt dat Delpeut zich schaart onder de reli-krakers komt echter bedrogen uit. Hij schrijft vele malen mooier dan de dulle Siebelink. De prachtige natuurbeschrijvingen of andere observaties van Delpeut weerspiegelingen op virtuoze manier de zieleroerselen van de hoofdpersoon. Dat is een stijlfiguur, die vakmanschap vereist en Delpeut beheerst zijn metier, terwijl we hier nota bene met een romandebuut te maken hebben. (..)’Hij keek rond in zijn kerk. Door de gebrandschilderde ramen glipte nog juist het laatste licht van de dag binnen. Van buiten leek de kerk een lomp gebouw. De huizen van het dorp waren er eenvoudig te dicht bovenop gebouwd. De verhoudingen waren zoek.’(..)

Nederland gaat al jaren gebukt onder een stroom van literatuur over inktzwart geloof. Destijds waren het schrijvers als Maarten ’t Hart en Maarten Biesheuvel, die afrekenden met hun gereformeerde verleden. Van meer recente datum is het succes van Jan Siebelink. Peter Delpeut (1956) is cineast en schrijver, hij observeert als geen ander. Nu heeft hij een historische roman geschreven, die zich afspeelt aan het einde van de 19e eeuw in een moerasdelta ergens in het oosten van Nederland.

Lees meer