15 september 2016

De Nachtbundel van de Poëzie

De Nacht is nog maar twee nachten van ons verwijderd. Ook deze 34e editie van de Nacht van de Poëzie op zaterdag 17 september, volgt het spoor van de voorgaande Nachten, met de beste Nederlandstalige dichters en immer  wervelende en verrassende entr’actes. En natuurlijk is er de speciale Nachtbundel, dit jaar uitgegeven in samenwerking met Van Oorschot. Voor een ieder die de Nacht bezoekt ontvangt deze gratis bundel die klaar ligt in het Poëziecafé op de eerste verdieping. Hier is alvast het voorwoord te lezen van woordkunstenaars en Nachtpresentatoren Ester Naomi Perquin en Piet Piryns!

“Wijlen Gerrit Komrij zag de toekomst van de poëzie somber in. ‘Er zijn nu eenmaal genres die uitsterven, het Latijn en het luitspel zijn ook verdwenen. En zo vrees ik dat de poëzie zijn beste tijd heeft gehad. Zie je nu nog jongens met Rimbaud naar bed gaan – ik bedoel met de livre de poche? Zie je nog mensen ruzie met elkaar maken over een dichter?’

Dat was in 1993. De dichtkunst is net zo vaak doodverklaard als de roman en de jazz. De dichter zou net zo’n curiosum worden als de blaaskapel of de scharensliep. Anno 2016 lijkt dat allemaal nog wel mee te vallen. Ook al kan je betreuren dat poëtische disputen er nog maar zelden tot een handgemeen leiden, de Utrechtse Nacht van de Poëzie bewijst jaar na jaar de onverminderde levenskracht van de Nederlandstalige dichtkunst. Gistend en wortelend in het duister, blakend en bloesemend in het licht.

Vrijwel alle dichters die hier vannacht op het podium staan hebben recentelijk een nieuwe bundel gepubliceerd. Verkooprecords zijn daarbij ook dit jaar niet gesneuveld – de gemiddelde oplage van een dichtbundel bedraagt nog hooguit enkele honderden exemplaren. En dus zal opnieuw de vraag worden gesteld hoe het dan in vredesnaam mogelijk is dat de Nacht van de Poëzie meer dan tweeduizend bezoekers trekt. Het antwoord op die vraag kent u alleen. Maar laat u zich vooral geen schuldgevoel aanpraten: een bezoek aan de Nacht mag toch immers gelden als de allerindividueelste expressie van de allerindividueelste obsessie. Zowel in verticale als in horizontale toestand is het Nachtminnend publiek een lust voor het oog.

Tot de aardige tradities van de Nacht behoort de uitgave van een Nachtbundel die gratis aan alle bezoekers wordt verstrekt. Een collector’s item dat in uw bibliotheek een plaatsje verdient op het schap naast Nasr, Nolens en Nooteboom. Als u deze bundel straks mee naar huis neemt, gaat u met maar liefst twintig dichters naar bed. Wij wensen u een goede, onrustige Nacht.”

 

Klik hier voor kaartverkoop

 

Recent

20 september 2017

In de huid van een leeuwin

19 september 2017

Nieuw leven beschreven

18 september 2017

Dichter van de werkelijkheid

16 september 2017

Een week lang feest

15 september 2017

Een wonderlijk leerdicht 

Literair Nederland - 10 jaar geleden

24 september 2007

"Toen ik jou voor het eerst zag, kwam je voorbijfietsen op een bakfiets waarin je spullen vervoerde. Het was laat in het jaar 1952, in de winter. Ik stond voor het raam van mijn ouderlijk huis in de Wilhelminastraat, waar mijn ouders een hotel-pension dreven, naar buiten te kijken. De Wilhelminastraat heette alweer een jaar of zeven zo. Als jong kind groeide ik op met de Schouwburgstraat, omdat in de oorlog namen van de koninklijke familie waren geschrapt door de Duitse bezetter. Soms reed je wel drie keer per dag op die bakfiets langs. Ik vond je koddig en stoer met je houtje-touwtjejas aan en je mutsje op. Je was toen al een apart type. Ik was vijftien jaar en had wat je noemt een voorspellende blik. Ik herinner mij dat ik, nadat je weer langs was gekomen, mijn moeder vertelde dat wij zouden trouwen en een kind zouden krijgen. Mijn moeder was het gewend dat ik zulke dingen zei. Ik had vaker van die voorspellingen, soms ook over de dood. Dat vond ze eng."

"Toen ik jou voor het eerst zag, kwam je voorbijfietsen op een bakfiets waarin je spullen vervoerde. Het was laat in het jaar 1952, in de winter. Ik stond voor het raam van mijn ouderlijk huis in de Wilhelminastraat, waar mijn ouders een hotel-pension dreven, naar buiten te kijken. De Wilhelminastraat heette alweer een jaar of zeven zo. Als jong kind groeide ik op met de Schouwburgstraat, omdat in de oorlog namen van de koninklijke familie waren geschrapt door de Duitse bezetter.

Lees meer